Łaska — Otrzymana nadaremno.

Pytanie (1911) — 2 Kor. 6-1 - Przetoż pomagając mu, napominamy was, abyście nadaremno łaski Boże} nie przyjmowali. >262< O jakiej łasce jest tu mowa i jak może być przyjęta nadaremno ?

Odpowiedź — Ponieważ Apostoł zwraca się tu do chrześcijan, rozumiemy, że on miał na myśli niektórych, co już uczynili swoje poświęcenie i zostali spłodzeni z ducha świętego, a jednak mogliby przyjmować łaskę Bożą nadaremno.

Łaska Boża była dana w celu wysokiego powołania, a ktokolwiek idzie na wtóra śmierć, pod obecnymi warunkami, ten na pewno przyjął Boską łaskę, nadaremno.

Byłoby także prawdą, że wszyscy ci, którzy zaniedbują ubiegać się w tym powołaniu, tak jak powinni, przyjmują przywilej współdziedzictwa z Chrystusem nadaremno; ponieważ nie dostąpią wyższej nagrody, chociaż, otrzymają drugorzędną. Naturalnie, byłoby także prawdą, że i ci, którzy słyszeli cośkolwiek, otrzymali ten stopień znajomości, czy wiary lub łaski od Boga nadaremno. Którzykolwiek są pociągani albo powoływani od Boga a nie przyjmują tego, otrzymują łaskę Bożą nadaremno, ponieważ nie otrzymują owocu z tego, żadnych rezultatów, czyli błogosławieństw. Tacy są na równi z innymi z świata; nie otrzymują szczególnych błogosławieństw w obecnym czasie. — 288

Łaska — Zaprzeczenie twierdzeniu — raz w łasce, zawsze w łasce.

Pytanie (1912) — Co znaczy orzeczenie Pisma Świętego, że jeśli ktoś co był sprawiedliwy, odstąpi od swej sprawiedliwości, to jego poprzednia sprawiedliwość mc będzie się mu liczyć, lecz umrze za grzech swój ? A także, co znaczy oświadczenie, ze ten kto był niesprawiedliwy a odwróci się od swej niesprawiedliwości, będzie zbawiony? — (Ezech. 23:13-16).

Odpowiedź — Pismo święte stanowczo zaprzecza doktrynie utrzymywanej przez niektórych chrześcijan, że kto "raz w łasce, zawsze w łasce"; czyli że kto raz doznał łaski Bożej, nigdy nie straci Jego łaski. Zasada tego biblijnego orzeczenia stosuje się w obecnym czasie do tych, którzy przechodzą z śmierci do żywota jako Nowe Stworzenia. Są oni na próbie życia lub śmierci. W ich wypadku grzech Adamowy już się więcej nie liczy. Jeżeli pozostaną wiernymi Panu, dostąpią błogosławieństwa żywota wiecznego; jeżeli okażą się niewiernymi, umrą. Jeżeli ktoś zawrze przymierze z Bogiem a potem łamie to przymierze, traci społeczność z Bogiem.

Jeżeli jesteśmy wiernymi, Pan też będzie wiernym w swej obietnicy obdarowania nas żywotem wiecznym. Jednakowoż, ów wyjątek Pisma świętego stosuje się specjalnie do Tysiąclecia; albowiem w tym czasie wszyscy zostaną doprowadzeni do sposobności osiągnięcia żywota wiecznego. Ludzie wówczas poznają i zdawać sobie będą sprawę z tego, że zapłatą za grzech jest śmierć. Wówczas, już więcej nie będzie przysłowiem, że ojcowie jedli grona cierpkie a zęby synów ścierpnęły, ale Każdy dla nieprawości swojej umrze. (Jer. 31:29; Ezech. 18:2). Będzie wówczas próba życia lub śmierci dla świata, tak jak obecnie jest >263< dla Kościoła. Tylko ci, co okażą się wiernymi w swej próbie otrzymają żywot wieczny, tak w jednym, jak i w drugim wypadku. Wszyscy inni zostaną odcięci w śmierci. — 288