2. Komunikacja polityczna

Wyjaśnienie relacji między polityką a mediami (polityczna analiza mediów).

2.1. Media a polityka

Winfierd Schulz - relacja miedzy mediami i polityką opierają się na hierarchicznej zależności zwierzchnictwa bądź podległości;

• koncepcja zależności; polityka popadła w uzależnienie od mediów; media masowe będą pełniły służebną rolę wobec parlamentu, rządu i administracji państwowej; media to nośniki informacji, forum aktorów politycznych, zwierciadło opinii publicznej

• koncepcja instrumentalizacji; zakłada zależność mediów od polityki; media są autonomiczne; zwolennicy oczekują od nich , że będą aktywnie wyrażały interesy społeczeństwa, krytykowały i kontrolowały władzę, wyczerpująco informowały obywateli i w ten sposób stwarzały przesłanki racjonalnego kształtowania opinii i roli politycznej społeczeństwa.

Środki masowego przekazu mediatyzują politykę, są instancją pośredniczącą w procesach politycznych.

Czy powszechnie się przyjmuje, że media mają władzę polityczną? Czy wszyscy zachowują się tak jak by ją miały? Jeżeli tak to jest to jednoznaczne z faktyczną władzą mediów masowych.

2.2. Agenda-setting

Selekcja informacji w mediach (powoduje, że niektóre tematy są bardziej popularne w społeczeństwie). Inna nazwa to model karier tematów lub agenda bulding.

Ma cztery etapy:

1. uśpienia

2. przełomu

3. popularności

4. wyczerpania

Założenia tej hipotezy: media określają, które tematy stają się przedmiotem publicznego zainteresowania (awareness model) oraz jakie znaczenie politycznie zostanie przypisane każdemu z nich (priorities model).

Media, szczególnie telewizja są często jedynym źródłem percepcji wydarzeń, też politycznych, o ile nie są to wydarzenie dziejące się w bezpośrednim otoczeniu, których można doświadczyć osobiście.

W taki sposób powstaje agenda, hierarchia tematów, o które odbiorcy sądzą, że odzwierciedla hierarchię systemu politycznego uporządkowaną wg kryterium ważności.

Dwa ważne nazwiska dotyczące agedna-setting McCombs i Shaw.

3. Filozogia mediów

Filozofia mediów to nowa subdyscyplina naukowa zajmująca się analizą i opisem mediów.

W Polsce ceni się pracę W. Chyły "Media jako biotechnosystem. Zarys filozofii mediów" z 2008r.

Teza: współczesny człowiek żyjący w techniczno-sieciowej rzeczywistości jest zwrócony wobec niematerialnych widmowych autoreprezntacji świata (kiedyś interesowały go materialne re-prezentacje, żywy dyskurs medialny);

innymi słowy: odbieramy świat przez jego techno-medialną autoreprezentację, a nie jako rzeczywistość

płynący z tego wniosek to taki, że media zastępują funkcję kultury (artystycznej i słowa) ->degrengolada kultury symbolicznej

z materialnej obecności przedmiotów przeszliśmy do ich projekcji

Filozofia mediów wskazuje na rosnącą rolę oraz skalę problemu wkraczania nas w biotechnologiczny świat; człowiek został zmuszony do opuszczenia "natury" i przejścia na drogę rozwoju sztucznego środowiska medialnego.

4. Nauka o komunikowaniu. Przedmiot, cel i zakres.

Komunikowanie to czynność stanowiąca istotę tego wszystkiego co robimy; jest procesem naturalnym i przenika każdy aspekt naszego życia.

4.1. Proces komunikowania

Walery Pisarek: komunikacja rozumiana jako przekazywanie informacji to tajemnica samego życia.

Komunikowanie - cecha dystynktywna człowieka.

Niedoskonałe komunikowanie (takie, które prowadzi do nieporozumienia i zależy od kultury i społeczeństwa, w którym żyjemy) świadczy o niedoskonałym świecie.

Społeczności to różne kultury, ale wspólną cechą jest komunikowanie - przekazywanie uczuć i znaczeń.

najspecyficzniejsza dla człowieka komunikacja to komunikacja za pomocą języka

elementy komunikacji językowej:

-fakt fizycznej obecności osób komunikujących się

-język mówiony

komunikacja pośrednia - za pośrednictwem medium (telefon, radio, itd)

pełen przekeaz - interakcja face to face (werbalne i niewerabalne aspekty kom.)

proces komunikowania ma cel - wywarcie wpływu/spowodowanie zmiany zachowania odbiorcy

Proces komunikowania (jest złożony) składa się z:

-kontekst

-uczestnicy

-przekaz (komunikat)

-kanał

-szumy

-sprzężenie zwrotne

komunikowanie jest procesem symbolicznym i dynamicznym

w komunikowaniu dochodzi do negocjowania i kreowania znaczeń (wtedy podlega aktualizacji, np. wieloznaczność słów); jest procesem zamierzonym

komunikowanie się charakteryzuje się różną efektywnością i adekwatnością(czas, zasięg społ, treść kom., funkcja)

procesy komunikowania przebiegają na kilku poziomach (zależą od społ. kontekstu):

-interpersonalne (2osoby)

-grupowe

-międzygrupowe

-instytucjonalne

-masowe

Podsumowując: KOMUNIKOWANIE TO:

-przekaz informacji

-pomoc w zrozumieniu kultury i świata fizycznego

-tworzenie łączności z innymi ludźmi

-pomoc w zrozumieniu siebie i innych ludzi

-oddziaływanie na innych

-tworzenie kultury

-tworzenie interakcji i koordynacja działań

-gromadzenie i przekaz doświadczenia oraz treść pamięci społecznej

4.2. Komunikologia

jest to nauka, która bada i analizuje procesy komunikowania się

powstała na przęłomie lat 30. i 40. XXw.

jest zwana również medioznastwem

Merton naliczył 160 definicji komunikowania się

zróżnicowanie tych definicji wynika z pozycji którą się zajmuje (socjologia,cybernetyka,językoznastwo, biologia, itd)

definicja Cooleya(autor pojęcia"komunikowanie się": "swego rodzaju mechanizm, dzięki któremu stosunki międzyludzkie istnieją i rozwijają się, a wytworzone przez umysł ludzki symbole są przekazywane w przestrzeni i zachowane w czasie"

w tekście pojawia się również kilka innych definicji (podobnych)

komunikologia łączy teorię z praktyką, zwraca uwagę na to, że komunikowanie to proces fizjologiczny

4.3. Komunikowanie pośrednie i bezpośrednie

bezpośrednie - interpersonalne: pomiędzy 2 osobami, za pośrednictwem kanału

pośrednie - masowe (proces emisji komunikatów od nadawcy medialnego (komunikator masowy) do publicnzości środków masowego przekazu za posrednitwem mass mediów, wystepuje tu pośrednik C (nadawca wtórny, profesjonalny, zazwczyaj grupowy); odbiorca jest masowy, heterogeniczny, anonimowy

rozwój nowych technologii sprawił, że mamy też 3 rodzaj komunikowania - medialne (specyficzne kom. interpersonalne, gdzie uczestnicy są pozbawieni bezpośredniego kontaktu fizycznego) odbywa się za pomocą sieci tel/kabl/informatycznych, itd

4.4. Źródła i tradycja dyscypliny

nauka o komunikowaniu ma ponad 50 lat; mówimy tu o kilku pokoleniach komunikologów

w Polsce była obecna przed 1989r. w 2 placówkach naukowych (Instytud Dziennikarstwa UW i Ośredek Badań prasoznawczych UJ)

T.gobas-Klan wyróżnił nurt amerykański(empiryczny, metody socjologiczno-psychologiczne, lecz w niej też są podziały) i europejski(założenia z ekonomii politycznej, hermeneutyki lit. i fil.) w tej nauce (ze wzg. na zróżnicowanie technik i metod badań)

4.5. Konsolidacja nauki

lata 20. i 30. XX w. to etap początkowy, etap konsolidacji nauki o komunikowaniu to lata 50. i 60.-powoływanie instytutów, samodzielny byt

w latach 60. uksztaltowały sie ostatecznie 2 podejścia: szkoła empiryczna i krytyczna

szkoła empiryczna:

-reprezentuje ją funkcjonalizm amerykański

-komunikowanie jako zjawisko społeczne

szkoła krytyczna:

-badacze eurpejscy

-komunikacja jest dominowana przez procesy ekonomiczne lub ideologiczne

paradygmaty:

-dominujący - czyli paradygmat wpływu mediów - model ograniczonego wpływu mediów

-instytucjonalny - polityczny lub poznawczy

-krytyczny - alternatywny - forma buntu przeciwko panującemu paradygmatowi orgraniczonego oddziaływania, załączają się tu psychoanaliza, marksim i komunikowanie, metodologie jakościowe i kulturoznawcze, krytyczna analiza społeczeństwa

-techniczny

4.