8. Pedagogika medialna

- pedagogika to nauka zajmująca się wszystkim tym, co związane z wychowaniem człowieka

- pedagogika zajmująca się mediami sytuuje się w obszarze pedagogiki społecznej (bo media są znaczącym składnikiem człowieka)

- jest to samodzielna i szczegółowa dyscyplina naukowa

- pojęcie użyte pierwszy raz przez Ludwika Bandurę, 1983

- czerpie treści i doświadczenia z innych nauk, np. psychologii społecznej, socjologii, nauki o komunikowaniu itp.

- opracowuje zasady formowania u wychowanków prawidłowego odbioru mediów -> teoria wychowania do mass mediów

8.1. ZADANIA PEDAGOGIKI MEDIALNEJ

1) wypracowuje cele, metody, środki właściwe dla praktyki wychowawczej, formującej wychowanków jako odbiorców mediów

2) bada siłę wpływu, zasięg i skuteczność poszczególnych mediów w ich oddziaływaniu na człowieka; uwzględnia tzw. czynniki pośredniczące jak grupa odniesienia, kultura. Wg niej media to albo szansa dla rozwoju osobowości, albo zagrożenie

- PM interesuje się, np. propagandą, manipulacją

3) podejmuje problematykę wychowawczą w relacji wychowanek-media, bada warunki pedagogizacji

- przedmiotem są nie tylko dzieci i młodzież, ale także ich rodzice, twórcy mediów

- badania o najbogatszej i długiej tradycji, między innymi: Janusz Gajda, Stanisław Juszczyk, Izabela Izdebska

- dzięki odpowiedniemu doborowi treści, dzieci mogą przyswajać akceptowane społeczne wzory zachowań, rozwijać zainteresowania i kształtować postawy

- podkreśla się rolę wpływu kumulatywnego – odpowiednio dobrane treści mogą wpływać dodatnio na niwelowanie negatywnych cech zachowań

9. Brytyjskie studia kulturowe nad mediami

Stuart Hall urodził się w 1932r na Jamajce. Jest teoretykiem kultury i socjologiem. Wraz z R. Hoggartem i R. Williamsem był jednym z pierwszych przedstawicieli szkoły myślenia znanej jako brytyjskie studia kulturowe lub birminghamska szkoła studiów kulturowych. W 1964r. dołączył do Centre fot Contemporary Cultural Studies na Uniwersytecie Birmingham. W 1968r. przejął funkcję dyrektora Centrum, gdzie odgrywał znaczącą rolę w rozszerzeniu zakresu badań kulturowych dotyczących rasy i płci oraz włączaniu nowych pomysłów pochodzących z prac francuskich teoretyków.

Badacz ten zajmuje się głównie opisywaniem rzeczywistości kulturowej masowych mediów. Pisał o ideologicznym oddziaływaniu mediów na rzeczywistość i kreowaniu poglądów odbiorców oraz o kodowym przekazie znajdującym się w języku wypowiedzi, a także o walce z ideologią władzy obecną w mediach.

Stuart Hall jest przedstawicielem teorii krytyczne w studiach kulturowych, tak jak badacze ze szkoły Frankfurckiej (Theodor Adorno, Max Horkheimer, Herbert Marcuse). Poglądy przedstawicieli tej szkoły sytuowały odbiorców jako ofiary manipulowane przez przemysł kulturalny, który miał utrwalić istniejące nierówności społeczne, przekonać ludzi do zaspokajania fałszywych potrzeb. Badacze szkoły Frankfurckiej postrzegali kulturę popularną jako komercyjne bagno-gdzie kryteria rynkowe dominują nad jakością, artyzmem, uczciwością, czy wymaganiami intelektualnymi. W związku z tym odbiorcy byli postrzegani negatywnie- jako marionetki, którym podoba się brak intelektualnych wyzwań i stymulacji. Preferują wygodę fantazji oraz eskapizmu, zaprzeczając wysiłkowi myślenia. Dążą do zaspokojenia niskich instynktów, myślą o taniej i szybkiej rozrywce i przyjemności.

Kultura masowa musiała stworzyć łagodne i standardowe formy mogące trafiać do każdego. Kulturę masową traktowano jako podatną na deprecjację i trywializację. Kultura popularna była postrzegana jako narzędzie w rękach elity mediów w celu przypodobania się, perswadowania, manipulowania i eksploatowania ludzi, by stawali się niewolnikami komercyjnego kapitalizmu oraz demokratycznego ustroju państwa.