3. Kulisy – fasada – dekoracje

Kulisy, garderoba to miejsce gdzie najzupełniej świadomie przeczy się wrażeniom, których wywołaniu służy przedstawienie. Tu grający ma pewność, że nikt z publiczności się nie pojawi. Tu rozgrywają się ostatnie przygotowania do spektaklu, widowiska, tu każdy kostium jest tylko strojem i nie ma jeszcze żadnego znaczenia.

4. Interakcjonizm w badnaiu mediów

Teoria Goffmana zdaje się sprawdzać przy opisie zjawisk komunikacyjnych występujących w obrębie mediów, w tym Internetu. Znajduje też zastosowanie w komunikowaniu politycznym, zwłaszcza w analizie zachowań aktorów politycznych.

Każdy z portali umożliwia wyszukanie osoby, z którą chcemy nawiązać znajomość wg określonych parametrów. Interakcje definiują wiek, płeć, miejsce zamieszkania -> Goffman nazywa to powierzchownością. W Internecie podanie Nicka jest warunkiem zaistnienia w cyberprzestrzeni, na fasadę składa się zespół standartowych elementów – choć jednym z ważniejszych będzie fotografia – jako uwierzytelnienie opisu, a także pozwalająca na prezentację.

8. Semiotyczny model komunikowania

Źródłem jednej z popularnych perspektyw interpetacji treści mediów jest teoria języka. Język spełnia swoją funkcję dzięki wbudwanym w nią stukturę. Umberto Eco ( 5.01 1932) ur,. w Allesandri → zdolny uczeń, rysował komiksy, intelektualista katolicki. Spoołeczeństwo włoskie w latach 60 XX wieku zaczynało się przekształcać w nowoczesne społeczeństwo konsumpcyjne. W zmieniającej się kulturze Eco dostzegł swoją szansę, wykorzystując rodzącą się tv. 1954 po napisaniu doktoratu przyjął pracę w Mediolańskim Ośrodku Telewizyjnym. Doswiadczenie telewizyjne Eco było kluczowe. Przygototwywał programy tv, recenzował książki. Zanim wymyślono wideo wszystko był na żywo czy li była duża improwizacja. Eco był pzekonany o knieczności włączenia estetyki kultury masowej do współczensego dyskursu intelektualnego. Eco wierzył w kulture popularna. Jego teksty róóżniły się od dotychczasowych pism likterackich. Początki na jego związki z semiotyką przypadają na 1968. Wierny swemu przeświadczeniu, że podział na kulturę niską i wysoką nie ma żadnego uzasadnienia, a erudycję można z powodzeniem połączyć z sensacyjną akcją, w roku 1980 wydał swoją pierwszą powieść, Imię róży, która przyniosła mu wielką sławę i stała się jednym z największych bestsellerów w historii literatury. Przetłumaczona na trzydzieści języków, doczekała się również adaptacji filmowej. Kolejne powieści - Wahadło Foucaulta (1988) i Wyspa dnia poprzedniego (1994) oraz najnowsza Baudolino, dorównująca popularnością Imieniu róży - utwierdziły pisarską sławę Eco. Niezwykła umiejętność łączenia powieści sensacyjnej, historycznej i traktatu filozoficznego, ogromna wiedza oraz głęboka znajomość konwencji narracyjnych pozwalają mu tworzyć fabuły wielowarstwowe, atrakcyjne zarówno dla miłośników powieści detektywistycznych jak i czytelników o wyrafinowanych gustach literackich. Autor dwukrotnie odwiedził Polskę: po raz pierwszy w 1968 roku, jako mało znany włoski uczony, i w roku 1996, jako słynny pisarz, oblegany przez tłumy miłośników jego twórczości, kiedy to został uhonorowany przez warszawską Akademię Sztuk Pięknych tytułem doktora honoris causa.

Semiotyka opiera się na trzech filarach:

Znak 

utworzony przez człowieka i odbierany przez jego zmysły np. słowo (napisane, wypowiedziane).

Kod 

system znaków np. taniec.

Kultura 

struktura, w której zanurzone są znaki i kody.

Według definicji de Saussure'a znak zbudowany jest z dwóch elementów: znaczącego i znaczonego. Pierwszy to jego fizyczna reprezentacja np. obraz, słowo, fotografia, znak drogowy, a drugi to pojęcie z nim powiązane. Francuski teoretyk semiologii, Roland Barthes opracował model, który uwidocznił wpływ znaków i kodów na postrzeganie i interpretowanie rzeczywistości przez jednostki. Jego model opisuje dwa porządki funkcjonowania przekazu. W pierwszym (rzeczywistość i znak) znajdują się fizyczna reprezentacja znaku i jego element znaczony, w drugim zaś, osadzonym w kulturze, konotacja i mit. Mit nie oznacza tutaj nieprawdziwej historii, tylko skomplikowane konstrukty tłumaczące i naturalizujące w danych kulturach pewne aspekty rzeczywistości np. mit kobiety – opiekunki ogniska domowego.

Semiotyka dzieli się na trzy dziedziny: semantykę, syntaktykę i pragmatykę. Podział ten został wprowadzony w roku 1938 przez Charlesa W. Morrisa w pracy Podstawy teorii znaków (Foundations of the Theory of Signs). Semiotykę nazywa się też semantyką w szerszym sensie (w sensie węższym semantyka jest to teoria znaczenia lub teoria oznaczania) lub semiologią, chociaż ten ostatni termin używany jest nieraz w innych znaczeniach, na przykład Kristeva.

8.