1.2. Model przekazu informacji Shannona I Weavera

Claude Elwood Shannon i Warren Weaver stworzyli w 1949 r. model komunikacji oparty na analizie rozmowy telefonicznej.

Model komunikacji:

kodowanie przekazu przez zakłócony kanał

NADAJNIK ODBIORCA

dekodownie przekazu

W przypadku rozmowy telefonicznej:

Telefonujący- źródło informacji → nadajnik (mikrofon w słuchawce tel) → przekaz, który zmienia się w sygnał (impuls elektryczny) → kanał narażony na zakłócenia (linia tel) →odbiorca

Odbiorca → odbiornik (telefon) →przetwarzanie sygnału (impuls el) w przekaz (fala dźwiękowa)→ odbiór przez cel informacji (adresat rozmowy tel)

W przypadku językowej komunikacji międzyludzkiej:

Mówiący- źródło informacji → nadajnik (aparat mowy człowieka)→ przekaz (własne spostrzeżenia i emocje) przekształcany w werbalną wypowiedź lub falę dźwiękową (sygnał) → kanał (droga powietrzna) → odbiornik (aparat recepcji mowy) → przekształcanie przekazu w spostrzeżenia i emocje

W centrum zainteresowań Schanona i Weavera znalazło się zagadnienie, w jakim stopniu przekazany sygnał ulega zakłóceniom (szumom) w trakcie przechodzenia przez kanał oraz jak zminimalizować takie niepożądane wpływy i jaki rodzaj kanału komunikacyjnego zapewnia najniższy poziom zakłóceń.

Mimo technicznego nastawienia model, był on chętnie wykorzystywany przez teoretyków komunikacji i lingwistów. Później krytykowany w podejściu medioznawczym (gdyż obejmował tylko 1 nadawcę i 1 odbiorcę. Co nie odzwierciedla pojęcia komunikacja masowa, obejmującego dużą grupę ludzi), zostaje on przywołany ze względu na historyczny charakter oraz fakt, że stał się puntem wyjścia późniejszych modeli komunikacyjnych, m.in. modelu McQuaila.

1.3. Komunikowanie społeczne. Zakres I znaczenie terminu

Pojęcie komunikowanie pochodzi od łac. czasownika communico, communicare (uczynić wspólnym, połączyć, udzielić komuś wiadomości, naradzać się) i rzeczownika communio (wspólność, poczucie łączności).

Dzieje terminu communication:

XIV w.- pojawienie się początkowo w brzmieniu łacińskim, a następnie wchłonięty przez języki nowożytne oznaczał wejść we wspólnotę, utrzymywanie z kimś stosunków;

Do XVI w.- funkcjonowanie terminu w znaczeniu komunia, uczestnictwo, dzielenie się;

XVI w. – nadanie drugiego znaczenia: transmisja, przekaz (co wiązało się z rozwojem poczty i dróg);

XIX/ XX w.- szczególne i dosłowne rozumienie communication jako transmisja i przekaz ze względu na dynamiczny rozwój transportu (konkretnie środków technicznych służących przemieszczaniu się ludzi i przedmiotów w przestrzeni).

Obecnie: podwójny sens słowa komunikowanie:

1. jako komunikacja (komunia, uczestnictwo, dzielenie się oraz transmisja, przekaz);

2. jako komunikowanie- porozumiewanie się ludzi.

Komunikowanie jest jednym z najistotniejszych i najpojemniejszych pojęć współczesnego medioznawstwa, które odnosi się do świata przyrody (komunikowanie jako proces transmisji wszelkich informacji biologicznych) i komunikowania społecznego (ludzi, istot żywych, zdolnych do abstrakcyjnego myślenia, tworzenia i używania znaków i symboli).

Akty komunikowania mają charakter społeczny- zachodzą w społeczeństwie, w różnych jego strukturach i na różnych jego poziomach.

Komunikowanie społeczne to najszerszy proces komunikowania, w którym mieszczą się wszystkie inne, węższe procesy związane z porozumiewaniem się ludzi.