1 Әлеуметтік-экономикалық дамуды басқарудағы аймақтардың рөлі

1.1 Экономиканы реттеудегі аймақтық саясат ерекшеліктері мен маңызы

Қазақстанның әлеуметтік-эконмикалық дамуы, келешек өрлеуі көбінесе оның аймақтарының, облыстарының даму деңгейімен сипатталады. Қазақстанның әрбір облысы өзінше қалыптасқан күрделі, аумақты, өз ерекшелігі мол шаруашылық кешен. Оның көлемінде көптеген ірі-ірі экономикалық мәселелерді шешу әбден мүмкін. Облыстық органдардың орталықсыздандыруды пайдалана отырып, көптеген мәселелерді өз бетімен бақылау және оны тез шешуге мүмкіндігі мол. Экономикалық, әлеуметтік, саясаттық процестердің қандай жағдайда өтіп жатқаны туралы мәліметтер аумақты шеңберінде тез пайдаланып, керекті басқару шешімі қабылданады. Бұл - экономикалық бостандықтың белгісі.

Әлеуметтік-эконмикалық дамуда аймақтардың ролі ерекше орын алады, себебі республикамыздың әрбір аймағы еліміздің шаруашылық кешенінде белгілі бір орын ала отырып, осыған қоса басқа аймақтармен бүтіндей экономикалық бірлікті құрайды.

Қазіргі кезеңде негізгі шаруашылық қызметтің аймақтарда жүзеге асырылатынын ескерсек, мемлекеттің тұтастығын сақтау экономикалық дамыған аймақтарсыз, кеңейтілген әлеуметтік инфрақұрылымсыз мүмкін емес.

Елдің әлеуметтік экономикалық дамуының ұзақ мерзімге арнарған стратегиясы табиғи,әлеуметтік экономикалық т.б. аумақтық факторларды толықтай ескеріп,оларды мемлекеттік саясаттың барлық бағыттағанда, нақтылағанда ғана ғылыми тұрғыдан негізделген және жүзеге асу мүмкіндігі жоғары болады.

Қазіргі уақытта республика кеңістігінде әлеуметтік экономикалық даму жағдайларының біркелкі болмауы мемлекет тарапынан жүргізілетін аймақтық саясат ерекшеліктерін анықтайды. Соған орай мемлекеттің аймақтық саясатының мақсаттары мен міндеттері, оларды жүзеге асыру механизмдері анықталады.

Мемлекет нарықтық қатынастардың дамуы барысында кәсіпорындарға толықтай дербестік бере отырып, олардың шаруашылық қызметіне тікелей араласпағанымен де, жанама түрде (салықтар, экологиялық, монополияға қарсы шектеулер т.б.) араласады. Бұл нарық жағдайында кәсіпорындардың тиімді қызымет етуінің бір шарты деуге болады. Ал егер мемлекет аймақтармен дұрыс өзара қарым-қатынас орнатпаған болса, немесе халықтың өмір сүруін қамтамассыз ететін ортасы болып табылатын мемлекеттің барлық аумақтарының дамуы үшін жауапкершіліктен бас тартатын болса, онда жүргізіліп жатқан реформалардың оң нәтижеге жеткізбейтіндігі анық. Демек, аймақтардың дамуын мемлекеттік реттеу-бұл олардың дамуының қажетті шарты.

Экономиканы мемлекеттік реттеудің ерекше бағыты ретінде қарастырылатын аймақтық саясаттың қазіргі ерекшеліктерін қарастыру оның тиімді жүзеге асуына ықпалын тигізетін негізгі мәселелердің бірі болып табылады. Сондықтанда аймақтар дамуындағы қазіргі қалыптасып отырған жағдайды саралау және соған орай аймақтық саясаттың бағыттарын айқындау өзекті мәселеге айналып отыр. Осы мақсатты аймақтықтық саясаттың қалыптасуына әсерін тигізетін негізгі жағдайларды сараптауға жұгінейік.

Нарықтық қатынастарды қалыптастыру барысында жүргізілген реформалар аймақ аралық саралауды (дифференцияция) тым «күшейтіп» жіберді. Нәтижесінде жан басына шаққандағы жалпы аймақтық өнімді (ЖАӨ) өндіру көлемі бойынша республика халқының айырмашылығы он екі есеге дейін жетті (1-кесте). Ал АҚШ-та ең «алдыңғы» және ең «арта қалған» штаттарының арасындағы айырмашылық-небәрі 1.8 есе ғана, ал жұмыссыздар саны бойынша республика облыстардың үлес салмағы 1.8 %-дан (Қарағанды облысы) 20.3 %-ға дейін (О.Қ.О) ауытқиды, ал облыстар арсында халықтар кірісінің бір жанға шаққанда максималды деңгейі минималды деңгейінен төрт есе үлкен. Сонымен қатар халықтың 60 %-ға жуығы бүгін кедейлік шетінен тыс өмір сүреді. Халық тығыздығының орта республикалық деңгейінде (шаршы км-ге 5.8 адам) бұл көрсеткіш 17 адамнан (О.Қ.О) 2 адамға (Маңғыстау облысы) дейін ауытқитын облыстар да бар.

Қазіргі кезде өнеркәсіп өнімінің 40 %-на жуығы үш облыстың үлесіне келеді (Қарағанды , Атырау және Павлодар облыстары). Кесте деректері көрсетіп отырғанындай, жан басына шаққандағы жалпы аймақтық өнімнің ең жоғары көлемі-Атырау облысына, ал ең төменгі көлем Жамбыл облысына тиесілі болып отыр. 2003 жылы деректер бойынша осы екі облыстың жан басына шаққанда ЖАӨ-дегі айырмашылық 12 есе болған.

Мұндай тым саралау, әрине, миграцияның күшеюіне, аймақтардың өзара өрекет ету механизмінің әлсіреуіне және аймақаралық қарама-қайшылықтардың өсуіне алып келері сөзсіз. Бұл өз кезегінде біртұтас әлеуметтік-экономикалық саясатты жүргізуді айтарлықтай қиындатады.

Аумақтық әлеуметтік-экономикалық теңсіздіктер(диспропорциялар) көбінесе объективті сипаттағы себептермен байланысты болғанмен де, оларды «жұмсарту» қажеттілігі айқын. Мемлекеттің тұтастығын сақтауға ұмтылған бірде бір мемлекет аумақтық теңсіздіктердің соншалықты алшақтығына жол бермейді. Сондықтан Қазақстан үшін әлеуметтік-экономикалық даму қарқынын тегістеуге бағытталған мемлекеттік аймақтық саясатты жүргізу стратегиялық тұрғыдан маңызды болып табылады. Ұлттық экономиканың тұрақты өсуі елдің проблемалық аймақтарындағы өмір сүру жағдайын жақсартпайынша мүмкін емес. Республиканың қазіргі экономикалық кеңістігі әлеуметтік, экономикалық, экологиялық ерекше проблемалармен сипатталатын әр түрлі аумақтарды қамтиды. Осы тұрғыдан алғанда және аймақтардың мамандандырылу қағидасына сәйкес республика аймақтарын төрт топқа бөлуге болады:

• Шаруашылық құрылымы экспортқа бағытталған;

• Индустриялық дамыған;

• Агроөнеркәсіптік;

• Дағдарыстық.

Бірінші топ-стратегиялық сипаттағы минералды ресурстардың айтарлықтай қорларын иеленетін және ғылыми өндірістік әлеуетінің қарқынды дамуына жеткілікті мүмкіндігі бар, бірақ ауылдық аумақтарының экономикалық-әлеуметтік артта қалуымен, экологиялық жағдайларының нашар болуымен ерекшеленетін аймақтар. Бұл аймақтарға Қазақстан экономикасын дағдарыстан шығару және тұрақтандырудың рөлі беріледі.

Екінші топ-ауыр индустрия салаларына нақты маманданған, жоғары технологиялық ғылымды қажетсінетін өндіріс құру үшін қолайлы экономикалық жағдайлары және жоғары ғылыми-өндірістік әлеуеті бар, негізінен қаржылық ресурыстарымен өзін-өзі қамтамассыз ете алатын аймақтар жатады.

Үшінші топ-ауыл шаруашылығына маманданған агроөнеркәсіптік кешенді аймақтар. Бұл топтағы аймақтар үшін халықтың жұмысбастылығын қамтамассыз ету және жаңа жұмыс орындарын ашу мақсатында ауыл шаруашылығы мен оған сабақтаса дамитын салаларда шағын және орта бизнесті дамыту қажет.

Төртінші топқа-қысалшаң (экстремальный) табиғи-климаттық, әлеуметтік-экономикалық және техника-технологиялық жағдайдағы, шаруашылықтың салалық құрылымдары емес дағдарыстық аймақтар, сонымен қатар экологиялық дағдарысқа ұшыраған аудандар жатады. Бұл аймақтарда жинақталған проблемалардан «арылу» үшін мемлекеттік реттеудің нақты шаралары қажет.

Бірінші топтағы аймақтарда аймақтық инфрақұрылымды(әсіресе көліктік), нарық инфрақұрылымын құру, сонымен қатар, шетел инвесторларының қатысуын немесе қолдау жүйесінің маңызы бар.

Екінші топтағы аймақтарда мемлекеттік реттеу аймақ экономикасының құрылымын қайта құру кең көлемдегі жекешелендіру арқылы бағыттайды.

Үшінші топтағы аймақтарда меншіктің әртүрлі формаларының дамуы, экономикалық тетіктермен ынталандырулар ауыл шаруашылығы өндірісін реформалау бағытын жалғастыру төңірегіндегі шоғырландыру іс-әрекеттері көрсетіледі.

Төртінші топтағы (депрессиялық) облыстарда мемлекеттік реттеу әдістері басым болып табылады, дәлірек айтқанда-белгілі жобалауға сай қаржылық көмек көрсету және де олардың пайдалануына қатаң бақылау жүргізу.

Республика аймақтарын мұндай топтастыру басқарудың аймақтық мәселелерін тиімді шешуге және жергілікті шаруашылықтарды қарқынды дамытуға мүмкіндік береді.

Проблемалы аймақтардың қатарына бір қатар себептердің салдарынан экономикалық әлеуеті орташа республикалық көрсеткіштерден бірнеше есе төмен, ал экономикасы өнеркәсіптің аз әртараптандырылған (диверсификация) құрылымымен, нашар дамыған инфрақұрылымымен сипатталатын аймақтар жатады. Мұндай аймақтар олардың өзіндік дамуын ынталандыратын мемлекеттің көмегіне мұқтаж. Сондықтан да, экономимкалық ғаламдану үрдісіне қадам басып отырған Қазақстан үшін шешілуі тиіс басты міндет – аймақтар үшін жағымсыз салдарларды бейтараптандыра отырып, оларды дамуы үшін қажетті жағдайларды қалыптастыру негізінде тиімді нәтижені ұлғайту.

Аймақтардың дағдарыстығының басты белгілері болып табылатындар:

• өндіріс қарқынының төмендеуі;

• халықтың өмір сүру деңгейінің төмендеуі (жан басына шаққандағы табыстың төмендігі);

• жұмысбастылыққа қатысты жағымсыз тенденциялардың өрістеуі (жұмыссыздықтың жоғары деңгейі);

• демогарфиялық, экологиялық, әлеуметтік қызметтер көрсету саласындағы проблемалардың күшеюі және т.б.

Аймақтардың біркелкі дамымауы – іргелі әлемдік үрдістерге жатады. Әрбір елде салыстырмалы түрде өркендеген және артта қалған аймақтар бар. Бұл әлеуметтік-экономикалық, табиғи-климаттық, ресурстық және басқа да жағдайлармен байланысты табиғи, аумақтық айырмашылықтар. Осы орайдағы мемлекеттің міндеті – шектен тыс жоғары аймақтық саралауға жол бермеу болып табылады. Сонымен қазіргі кезеңде Қазақстан Республикасының мемлекеттік аймақтық саясаты ең алдымен шектен тыс аумақтық теңсіздіктерге жол бермеу және оларды «тегістеу» саясаты болуы тиіс. Бұл жағдайда орталықтандыру мен орталықсыздандырудың тепе-теңдігі қажет. Осыған орай аймақтық дамудың шешілуін әлеуметтік, экономикалық, саяси, құқықтық, мәдени, демографиялық және т.б. шаралар жүйесін талап ететін сан қырлы проблема ретінде қарастыруға болады.