VI.18 Ma w to wierzyć człek wszelaki

Modlitwa rymowana do Trójcy Świętej z tzw. Modlitewnika Ptaszyckiego, rękopisu z lat 1530–1540.

Utwór wydał J. Łoś, Przegląd językowych zabytków staropolskich do roku 1543, s. 550–551.

DEUS IN PEBSONIS TRINUS

Ma w to wierzyć człek wszelaki,

Że Bog w personach trojaki,

Ale jeden jest w is<t>ności

Kroi nad krolmi, Pan możności.

Jako w słuńcu trzy własności

Me szkodzą jego jedności,

Ociec, Syn i Duch Święty,

Społem w Królestwie jednaki.

Wielki upór jest sie badać,

Łaska wielka wiarę dawać;

To uznasz, jest żywot wieczny,

Zbawienia bądź za to pewny.

Trójcę Świętą wyznawajmy,

W Bóstwie jedność wyznawajmy:

Tak Ociec, Syn i Duch Święty

Jeden Bog w Trójcy na wieki.

CHRISTUS HOC PIGNUS RELIQUIT

Lekarstwo jest duszy naszy

W ciele i krwi Chrystusowy;

Chrystus upominek ten dał,

Który na pamiątkę został,

Byśmy godnie przymowali

Mękę jego spominali.

Zbawienie jest duszam naszym

W ciele św. Chrystusowym.

To manna znamionowała,

Chleb nam dać wi<a>nowała.

Chwałę dajmy Chrystusowi,

Bogu i Zbawicielowi;

<Z> światłości go wyznawajmy,

By był miłościw, żądajmy.

SPIRITUS SANCTUS DE CELIS

Chrystus zwolen<n>ikom zesłał

Ducha z nieba, jak obiecał,

Który nauczy wszytkiego

Niniejszego i przyszłego,

A wierne ludzi odrodził,

W syny boże przysposobił,

Wiary Trójcy Św<iętej> uczył,

Od poganow nas wyłączył.

Pociesza nas w przeciwnościach,

We wszystkich niepożądliwościach.

Chwaląc, prosimy Ducha tego,

Żeby w nas był czasu wszelkiego.

VI.18 Ma w to wierzyć człek wszelaki

przed w. 1 — „Bóg w osobach trojaki”.

w. 2 persona (łac.) — osoba.

w. 3 is(t}noić — istota, natura.

w. 4 możność — moc, potęga.

po w. 16 — ,(Chrystus ten znak zostawił”.

w. 17 duszy noszy — naszej duszy.

w. 18 Chrystusowy — Chrystusowej.

w. 25 marma — cudowny pokarm z nieba, wyproszony przez Mojżesza w czasie podróży Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej (figura Eucharystii); znamionować — symbolizować.

po w. 30 — „Duch Święty z nieba”.

w. 31 zwolen<n>ik — uczeń.

w. 40 niepożądliwości — pożądliwość zła.

VII. Dodatek. Modlitwy pisane prozą rymowaną (Wybór)

VII.1 Panie miły, Boże mocny

Modlitwa eucharystyczna s drugiej połowy XV w., zapisana na karcie pergaminowej, użytej na okładkę książki drukowanej. Tekst odnalazł A. Muczkowski, a wydał W. A. Maciejowski w Dodatkach do Piśmiennictwa polskiego, t. III, s. 89, skąd pochodzi niniejsza transkrypcja. Wprowadzenie graficznego podziału na równe odcinki wersowe tego i pozostałych modlitw pisanych prozą rymowaną w obecnym wydaniu, ma na celu uwypuklenie rymów gramatycznyoh i pochodzi od wydawcy niniejszej edycji.

Panie miły, Boże mocny,

oto ja człowiek barzo złosny,

przystępuję do Ciała świętego,

Boga w Trójcy jedynego,

które się poczęło sprawą Ducha Świętego

i na drzewie wisiało dla bawienia mego.

O wszechmogący Panie moj,

oto ja człowiek twój,

przystępuję do Syna twego

jako niemocny do lekarza pewnego,

jako nagi do koła wielebnego,

jako ślepy do świece bóstwa jego,

jako pragnący do studniee żywota wiecznego,

jako pielgrzym do Pana lutościwego,

jako sługa do koła łaskawego,

jako umarły do żywota trwałego;

dlatego cię proszę: skłoń uszy miłosierdzia twego

do mnie, człowieka grzesznego,

aby raczył mnie wyjąć grzechu kożdego,

iżbych dostojnie przyjął Ciało jego,

bo przez niego nie masz zbawienia mego.

Ojcze Boże wszechmogący,

proszę ja ciebie człowiek mił<u>jący:

da<j> mi Ciało Syna twego,

boś go zesłał dla mnie grzesznego.

Panno Maria, Matko Syna Bożego,

wejrzy na mię sługę swego,

proszę cię dla poczęcia wesołego,

uczyń mie dostojnego,

izbych mógł przyjąć Syna twego,

dla zbawienia mego.

Wszy<s>cy świąci za mną proście,

a to mi u Boga wymo<dl>cie,

bych mógł dostojne Pana mego

przyjąć Ciało dla otrzymania łaski jego

i po śmierci żywota wiecznego. Amen.