IV.23 Którego świat, ziemia, morze

w. 3 w szwem — w swym.

w. 4 zamknieniu — zamknięciu, tj. łonie.

w. b żywot kozdy — wszelkie życie.

w. i a zatworzyć — zamknąć.

w. 13 przeżegnana — tu: pozdrowiona.

w. 15 przez dechmy juee — przez ciebieśmy już.

w. 16 żądali — oczekiwali.

IV. 24 Świebodność Boga Żywego

Pieśń o Wniebowzięciu N. M. Panny nieznanego autora pochodzącego ze środowiska franciszkańskiego. Tekst w rękopisie nr 2/E Biblioteki Prowincji 00. Bernardynów w Krakowie. Zabytek pochodzi z przełomu XV i XVT w.

Wydanie: W. Wydra, Z średniowiecznej liryki polskiej „Świebodność Boga żywego… — nieznany zabytek poezji bernardyńskiej”, «Slavia Oceidentalis», t. 34:1976, s. 159–170 (w transliteracji i transkrypcji), skąd pochodzi niniejszy przedruk.

Świebodność Boga żywego

Wzniosła Matkę Syna swego

Nad wszytki kory anjelskie,

Gdzież pełne widzenie Boskie.

Gdy Syn Boży wstąpił w niebo,

Zostałać tu Matka jego,

Długą chwilę żywa była,

Po swym się Synu wstążyła.

Gabryjel do niej nawiedził,

Tajemnicę Boską wzjawił:

„Uźrzysz wrychle Syna swego,

<Z>stąpi po cię dnia trzeciego.

Uźrzysz wrychle apostoły,

Sam ci zstąpi z archanjoły,

Nie bojże się ducha złego,

Boś ty starła głowę jego”.

Panna wielmi ucieszona,

Wszej radości napełniona,

Anjoł jej uciechę wzjawił,

Palmę w znamieniu zostawił.

Zgromadził Bog apostoły,

Z dalekich sie stron zebrali

W prz<y>bytku Maryjej stali,

Nabożnie ją pozdrowili.

Zstąpił Jezus dnia trzeciego,

Nie choiał zmienić słowa swego.

„Pojdziź miłe ucieszenie,

Wzniosę cie w wieczne zbawienie”.

Maryja odpowiedziała:

„Dusza ma w tobie wesoła,

Gdym ciebie Boga uźrzała,

Jegożem zawżdy czekała”.

Gdyć ją podniósł na prawicy,

Zumieli się święci wszystcy,

Iże Bog niesie człowieka,

Co sie nań gniewał od wieka.

Rzekąc: „Co to jest dziwnego

Jidzie z tego świata złego —

Ciągnie w niebieskie radości,

W tak wielikiej poczciwości”.

Wyższych korow anjołowie

Odpowiedzieli k tej mowie:

„Tać Panna męża nie znała,

Porodziła Zbawiciela.

Śliczna jako miesiąc w pełni,

Jako słuńce, wyborna wielmi.

Pan Bog ją tak umiłował,

We czsnem panieństwie zachował.

Me ma równia miedzy nami,

Wszytcy to widziemy sami,

Przewyższyła płeć anjelską

Swoją czystotą panieńską.

Podź Panno wyższej królować,

Nie możem sie tobie równać,

Tyś Matka Syna Bożego

Stworzyciela niebieskiego.

Z twoim Synem mieszkać będziesz,

Ha prawicy jego siędziesz,

Wspominaj na grzeszne stworzenie,

Boś ty grzesznych ucieszenie.

Póki sie pomsta nie stanie,

Prosi Boga Oćca za nie,

Odzowi jego skazanie,

Ać jieh nie da w zatracenie”.

Gdyć prosi niebieska rzysza,

Zawołajmy z płaczem dzisia

Ku wielebnej uciesznicy,

Ku wszech grzesznych pomocnicy.

Na morzuśmy tego świata,

Domieść nas szczęsnego lata,

Byśmy w grzeszecłi nie skonali,

Boską łaskę otrzymali.

Podaj ręce lutościwe,

Przewiedź nasze dusze błędne

Ku brzegu wiecznej radości,

Zbawiwszy świecskiej żałości.

Gdzież to radość przez teskności,

A wiekuj<i> żywot przez śmierci,

Gdzież wszytki niebieskie mocy

Chwalą Boga we dnie i w nocy. Amen.