VI.5 o ciało Boga żywego

w. 4 inego — innego; me — nie ma.

w. 6 persona (łac.) — osoba.

w. 23 pnieć — wisieć.

w. 24 jegdyś — kiedyś; z jęctwa brało — z niewoli wybawiło,

w. 26 szczycić — bronić,

w. 27 pobydlenie — bytowanie.

w. 29 człowieczstwa — człowieczeństwa.

w. 31–32 Brückner transkrybuje: „Baczyłeś świebodnie | Odkupując nas chwalebnie”.

w. 34 niczej dobrego nie — niczego nie ma dobrego.

w. 35 — podtrzymuj nas zbawiając.

w. 39 szczyt — broń.

w. 40 od wrogu — od wroga; Brückner: „od uroku”.

VI.6 Witaj, miły Jezu Kryste

Pieśń na Boże Ciało z pierwszej połowy XV w., ogłoszona przez W. A. Maciejowskiego (Pamiętniki o dziejach, piśmiennictwie i prawodawstwie Słowian, t. II, s. 354) na podstawie odpisu dostarczonego przez Łukasza Gołębiowskiego. Według M. Bobowskiego (Polskie pieśni katolickie, s. 96) pieśń polska jest przekładem z czeskiego.

Witaj, miły Jezu Kryste,

Tyś Syn z prawej dziewki czystej;

Ty jeś za nas na krzyż wstąpił,

Z więź nas świętą krwią odkupił.

Witaj, prawe Boże Ciało,

Tako, jako jeś na krzyżu pniało;

Widzę cię w świętem opłatce,

Jakoś się począł w swojej Matce.

Proszę ciebie, Synu Boży,

Ty jeś kroi w rajskiem zboży,

By, się raczył zmiłowaci,

Nam grzesznym swą miłość daci. Amen, amen.

VI.6 Witaj, miły Jezu Kryste

w. 2 dziewka — tu: dziewica.

w. 6 — Tak, jakożeś na krzyżu wisiało; Brückner opuszcza „Tako”.

w. 7 w świętem opłatce — w świętym opłatku.

w. 8 swojej — Brückner: „swej”.

w. 10 zboże (czes.) — tu: szczęśliwość.

V1.7 Witaj, miłe, święte ciało

Pieśń o Ciele Pańskim, tworząca według J. Łosia (Początki piśmiennictwa polskiego, s. 412) dwie wierszowane modlitwy mszalne na Podniesienie. Utwór odnalazł w bliżej nieokreślonym rękopisie płockim z XV w. Wojciech Kętrzyński (zabytek niedostępny).

Tekst pieśni, posiadający wiele usterek, wydał W. Nehring, Beilrage zwm Studium altpolnischer Sprachdenhmaler, Archiv für Slavische Philologie, E. XV: 1893, s. 534–536. Uzupełnienia tekstowe w niniejszej edycji wprowadza się w większości wypadków na podstawie propozycji Łosia. W poprzednim wydaniu niniejszego tomiku Brückner przytoczył tylko trzy zwrotki utworu.

Witaj, miłe, święte ciało,

Coś na świętem krzyżu pniało,

Od <Boga> Ojca poszcie miało,

S Panny czystej krew przyjało.

<Od niejże> się Bóstwo stało

<. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .>

Przeto eż ci było mało,

By złym duchom tajemna było.

Witaj, miły Synu Boży,

Na krzyż wzb<it>y nie p<rze> winę,

Ale prze grzesznych dziedzinę,

Jim<że>ś przydał ciało — glinę.

Ty jeś światłość niewidzących,

Ukrop grzechów smywających,

Lekarz wszech ran uzdrowiących

Łacnych poka<r>m żądających.

Witaj, miły święty chlebie,

Dawnom, grzesznik, żądał ciebie,

Bych mógł grzechy swalić <z> siebie,

Radbych służył wiernie tobie.

Zbaw mi<ę> <z> mocy grzecha mego,

Bych potępił wroga swego,

Falił[a] Boga wszechmocnego

I Maryję, Matkę jego.

Ciała przez twe ukazanie,

Boge, racz dać smiłowan<ie>,

Mych wszech grzechów odpuszczenie,

S tobą wieczne królowanie. Amen.

Witaj ty krwi błog<o>sław<i>ona,

Z boku Krystowa wylana,

Za grzeszny lud <jeś> przelana,

Niebiesom na chwałę dana.

Ty nam drogę ukazujesz,

Błędności <od> nas odejmujesz,

Z mocy pkielnej wyjmujesz,

Zbawienim nas wżdy darujesz.

Chleb s krwią taki ninie posłał,

Jedno nam na pamięć został,

Co i sam Bog wieczerzą żegnał,

Pić, używać nam nakazał.

Bychom jego używali,

Swych sie grzechów pokajali,

Stwórcę swego miłowali,

Na wieki s nim kralewali. Amen.