V.1 Ach, królu wieliki nasz

przed w. 1 — „Życie św. Aleksego [napisane] wierszem”; św. Aleksy — bohater legendy o Mężu Bożym, według Acta sanetprum miał umrzeć 17 VII 417 r. Wyraz rikmice jest pochodzenia czeskiego i oznaczał „rikmy”, tj. rytmy, wiersze do śpiewu. Termin rytmy na oznaczenie tekstów wierszowanych upowszechnił się u nas w drugiej połowie XVI w. (por. Rytmy Sępa Szarzyńskiego).

w. 2 dziać — nazywać, dawać imię; Maszyjasz — Mesjasz.

w. 3 rzecz — mowa.

w. 4 obleczy — przyodziej.

w. 6 prawić — opowiadać,

w. 8 coż — który,

w. 9 cztę — czytam,

w. 11 panią — dziecko możnego pana.

w. 14 panoszą — giermek, sługa.

w. 15 co — którzy.

w. 17 chować — utrzymywać; na wielebności i na krasie — wspaniale i pięknie,

w. 18 imieć — mieć.

w. 22 <ji> — go.

w. 23 — nazwano go Eufamianem (senator rzymski).

w. 25 żenię — żonie.

w. 26 — śpieszyła ubogim z pomocą.

w. 28 plod — potomek,

w. 29 jąć — zacząć.

w. 30 je — ich.

w. 31 plemię — potomstwo,

w. 34 przygodzić się — nadać się, zdarzyć się.

w. 35 zdziać — dać imię.

w. 38 iże, iż — ponieważ; być star dwadzieścia cetyrzy lata — mieć dwadzieścia cztery lata.

w. 40 kazać — tu: rozkazywać,

w. 41 pojim — pojmij; jęki — jaki.

w. 43 ślubić — przyrzekać,

w. 45 wszeko — wszak; słusza — przystoi,

w. 47 prze cię — dla ciebie.

w. 48 cokole — cokolwiek.

w. 50 dziewica — córka.

w. 61 ji — go; oddać — złączyć (ślubem małżeńskim).

w. 55 Archodonijusz — Arkadiusz.

w. 62 zasię — z powrotem.

w. 64 ostawaci — zostawiać; dziewstwo — dziewictwo.

w. 66 się bierze, od ciebie — ruszam w drogę.

w. 67 coż ci jest — który jest.

w. 68 wszytki stoły — wszystkie stoły; osieść — zasiąść.

w. 74 — zachowaj cześć i przykazania.

w. 75 mjeden — ani jeden, żaden.

w. 82 — inaczej o mnie nie usłyszysz.

W. 83 dojąd — dopóki.

w. 84 jeko — jak; zajutra — nazajutrz.

w. 87 jedno — tylko.

w. 90 co go — które.

w. 91 wezbrać się — wybrać się w drogę.

w. 94 spyta — może pomyłka zam. „zbita”

w. 96 jedną — jedną.

w. 97 rucho — suknie, odzież.

w. 98 pop — kapłan; żak — tu: kleryk.

w. 100 księstwo — tu: książęcym pochodzeniu.

w. 101 reno — rano.

w. 102 ano — aż tu, tymczasem.

w. 103 podle — obok.

w. 104 falę. — chwaląc; proszę. — prosząc.

w. 105 z wirzchu — z zewnątrz; przygoda — nieszczęście.

w. 106 niegdy — czasem.

w. 107 eż — aż.

w. 108 z obraza — chyba pomyłka, winno być „z ołtarza”.

w. 110 jen — który; opiekać się. — opiekować się.

w. 114 aó — niech.

w. 115 lęknąó się. — przestraszyć się.

w. 117 nie jedno — nie jeden raz.

w. 121 uznać — dowiedzieć się.

w. 122 fala — chwała,

w. 123 trzymać — uważać,

w. 124 prze Bog — dla Boga.

w. 125 steskszy — stęskniwszy,

w. 126 prze (przez) —— bez.

w. 130 ksiądz — książę, pan.

w. 131 nadjeć — nadjechać,

w. 132 Jelidoeea — Laodycea (we Frygii).

w. 133 jeko — jak i…

w. 141 nigdziej — nigdzie.

w. 147 wielebny — czcigodny,

w. 148 hiby — miły.

w. 149 ondzie — tam.

w. 150 jeko mogę. — jak mógł.

w. 151 koga — okręt,

w. 154 czuć — słyszeć.

w. 158 przyjęć — przyjechać,

w. 161 fila — chwila,

w. 163 przebyć — przeprawić się.

w. 164 potkać — spotkać; na żorawiu — na moście zwodzonym (?).

w. 172 wspomionąć — wspomnieć.

w. 174 Boga dla — dla Boga.

w. 178 eze — że.

w. 179 podać — polecić; szafarz — rządca.

w. 181 wschód — stopień.

w. 185 siodmegonaćcie — siedemnastego; zamorzon — zagłodzony.

w. 191 sztuki — czyny; płodzić — wykonać.

w. 195 zwon — dzwon; zwonić — dzwonić.

w. 199 najć — znaleźć.

w. 200 wżdy — jednak.

w. 203 aza — czy.

w. 206 o jimże — o którym.

w. 208 acz — jeżeli.

w. 213 siła — wiele.

w. 214 ciszczba — ciżba.

w. 215 kogokole — kogokolwiek; para — tchnienie.

w. 217 który le — który tylko.

w. 218 natemieście — natychmiast.

w. 224 wszytko kapłaństwo — wszyscy kapłani; takież — także.

w. 226 rozdrzeć — otworzyć; nicht — nikt.

w. 229 otjąć — odjąć, odebrać.

w. 231 eżby — iżby; ale — jednak.

w. 233 jedno — skoro tylko.

w. 234 wściągnąć — wyciągnąć,

w. 235 eż — aż, oto.

w. 236 czyst — czysty.

w. 238 uznać — poznać, spostrzec.

w. 240 cesarzow — chyba winno być: cesarza.

po w. 241 Końca brak. Następna karta rękopisu jest pusta; widocznie pisarz zostawił wolne miejsce na dokończenie utworu, ale zamiaru nie wykonał.