II.11 Przydzi k nam święty dusze

w. 4–6 — tzn. zapal ogień twojej świętej miłości w ludziach, którzy, choć mówią różnymi językami, zebrali się zjednoczeni w wierze.

w. 11 ucieszy — pociesz.

w. 13 cso — co.

w. 15 domieścić — doprowadzić do miejsca.

II.12 Dusze święty, zawitaj k nam

Jgat to fragment sekwencji Veni Sancte Spiritus, którą odnalazł F. Mencik na „pergaminowej kartce, która tworzyła niegdyś oprawę nieznanej nam bliżej księgi w Bibliotece Nadwornej w Wiedniu”. Na podstawie charakteru pisma wydawca ustalił pochodzenie zabytku na drugą połowę XV w. Informacji tej nie można zweryfikować, ponieważ nie udało się obecnie odnaleźć „pergaminowej kartki”.

Wydanie: F. Mencik [w:] Rozprawy i Sprawozdania Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności, t. XIII: 1889, 8. XXIV.

Dusze Święty, zawitaj k nam,

Smysły nasze nawiedzi sam,

Jako prawy Pan,

Abychom s tobą przebywali

Gdzie królują święci anjeli.

Kyrieleison.

Tyś w pracach odpoczynienie,

W gorącościach odetchnienie

I ochłodzenie,

Bacz być grzesznych wieczne zbawienie

Kyrieleison.

II.12 Dusze święty, zawitaj k nam

w. 2 nawiedzi — nawiedź.

w. 4 abychom — abyśmy.

w. 7 w pracach — w trudach.

II.13 Święty Dusze, zawitaj k nam

Pieśń odnalazł A.Brückner w rękopisie Centralnej Biblioteki sygn. Lat.I.F,449 (obecnie Biblioteka Narodowa w Warszawie, sygn. 3022). Utwór znajduje się na k. 144 verso pomiędzy łacińskimi kazaniami Piotra z Miiosławia, zwanymi Kodeksem klasztoru paulinów na Skałce w Krakowie z drugiej połowy XV w.

Wydanie: A. Brücner, Drobne nabytki języka polskiego, s. 31–32.

Święty Dusze, zawitaj k nam,

Nasze sierca napełni sam,

Bychom ciebie miłowali,

Z tobą wiecznie królowali.

Za<ż>źy sierca świeca naszym siercom,

Odpuść grzechy smysłow,

Nie raczy baczyć naszej złości,

Boś ty Pan szwej miłości.

By ten litkup dobrze sądzon,

Od nas diabeł precz zapędzon;

Przed nim nie mamy pokoja,

Acz nie będzie miłość twoja.

Chwalmyż Boga Oćca Wszechmocnego

I Syna jego miłego’

Aby dnia dzisiejszego

Sesłał nam Ducha Świętego.

II.13 Święty Dusze, zawitaj k nam

w. 5 — zapal światło serca dla wszystkich serc.

w. 8 sewej — wszej, wszelkiej.

w. 9 Utkup — dosł. dobicie targu, zapicie kupna, tu: świadek sprzedaży.

w. 11 przed nim — z jego strony.

II.14 Przydzi, Duchu Święty, k nam

Jest to przekład łacińskiej sekwencji (po staropolsku: prozy) Veni, sancte Spiritus na uroczystość Zesłania Ducha Świętego, której domniemanym autorem jest Św. Robert, król francuski (zm. 1031; por. II.10).

Utwór znajduje się w rękopisie z biblioteki kościoła św. Jakuba w Nysie, przechowywanym w Bibliotece Kapitulnej we Wrocławiu, sygn. 79, k 144–145. Jest to Cursus de Beata Virgine Maria, tj. małe oficjum o Najświętszej Marii Pannie. Zabytek pochodzi z pierwszej połowy XVI w. W tekście zapisano na przemian strofy łacińskiego oryginału (opuszczone w wydaniu niniejszym) i polskiego przekładu.

Proza o Świętym duchu

Przydzi, Duchu Święty, k nam,

A racz spuścić s wysokości

Promień twojej miłości.

Przydzi, Ojcze sirot ubogich,

Przydzi, dawca darów bogatych,

Przydzi, świco serdeczna.

O, nalepszy nasz Pocieszycielu,

Słodki gościu dusze mojej,

Słodziuchne ochłodzeni.

Ty jeś w pracy odpoczynieni,

W w<r>zeniu ochłodzeni,

W płaczu jedyne pocieszeni.

O, naświętsza światłości,

Napełni nasze wnetr<z>ności,

Sług twoich miłych.

Panie, przez twojego daru

Nie mas nic tak w człowiecze,

Nie mas nic niewinnego.

Racz omyć, co jest smrodliwego,

Pokropić, co jest suchego,

Uzdrowić, co jest rannego.

Racz skłonić, co jest hardego,

Zagrzej, co jest zimnego,

Racz rządzić błądzącego.

Racz dać twoim wiernym sługam

W tobie wiernie ufającym

Siedmioraki dar święty.

Racz dać cnotliwe pomieskani,

Zbawienne daj skonani,

Po śmierci wieczne weseli.