II.1c Krystus już zmartwychwstał

przed w. 1 osobne noty — własne melodie,

II.1d Trzy Maryje poszły

Tekst z druku: Baltazar Opeć, Żywot Pana Jezu Krysta, druk. Jan Haller, Kraków 1522, k. 171 nerso. Jest to fragment Ewangelii św. Marka (XVI 1–7) przeniesiony w formę wierszową. Incipity pierwszej i drugiej zwrotki pieśni wprowadził Mikołaj z Wilkowiecka do Historyi o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim (por. wydanie Bibl. Nar., S. I, nr 201, oprac. J. Okoń, Wrocław 1971, s. 81, 86).

Poprzednie wydanie: M. Bobowski, Polskie pieśni katolickie, s. 155.

Trzy Maryje poszły,

Drogie maści niesły;

Chciały Krysta pomazać,

Jemu cześć i chwałę dać.

Alleluja.

Gdy na drodze były,

Wespołek mówiły:

„Kto nam kamień odłoży,

Za którym jest grób Boży”.

Alleluja.

A patrząc uźrzały,

Gdy u grobu stały,

On kamień odwalony,

Tak wielmi niepodobny.

Alleluja.

Gdy do grobu weszły,

Anioła się lękły,

U grobu siedzącego,

Jasnością odzianego.

Alleluja.

Gdy z daleka stały,

Rzekł jim anioł biały,

„Nie bójcie~śie, siestrzyce,

Powiem wam tajemnice.

Alleluja.

Jezusa szukacie,

O nim sie pytacie,

Wstałci z martwych, tu go nie,

Oto miesce, odzienie.

Alleluja.

Powiedzcie zwolenikom,

Jego „miłośnikom:

Do Galileje jidźcie,

Tam go wszyscy uźrzycie”.

Alleluja.

II.1d Trzy Maryje poszły

w. 7 wespołek — między sobą.

w 14 wielmi niepodobny — bardzo wielki.

w. 28 nie — nie ma.

II.1e Ukazał sie Maryje

Tekst z druku: Baltazar Opeć, Żywot Pana Jezu Krysta, druk. Jan Haller, Kraków 1522, k. 172–172 verso.

Poprzednie wydanie: M. Bobowski, Polskie pieśni katolickie, s. 155–156.

Drugie wierszyki tejże noty

Ukazał sie Maryje,

A dał pozdrowienie je:

„Zdrowaś, porodzicielko,

Boża wybrana dziewko”.

Alleluja.

Maryje Magdalenie,

Ukazał sie je pewnie;

Ona jego pytała,

Którego już widziała.

Alleluja.

Dwiema jidącym w drodze,

Mówiącym o Bodze,

Ukazał sie jim prawie,

W pątnicze też post<a>wie.

Alleluja.

Wszystkim zwolenikom,

I też miłośnikom,

Ukazał sie jim też sam,

Pozdrowił je: „Pokój wam”.

Alleluja.

II.1e Ukazał sie Maryje

w. 2 je — jej.

w. 4 dziewka — panna.

w. 11 dwiema jidącym — tj. dwom uczniom idącym do miasteczka Emaus blisko Jerozolimy,

w. 12 o Bodze — o Bogu.

w. 13 jim prawie — im prawdziwie.

w. 14. — pod postacią pątnika.,

II.2 Przez twe święte z martwy wstanie

Najstarszy przekaz tropu wielkanocnego (zob. Wstęp, s. XXXV), powstały w XIV w. Incipit pieśni występuje w XIV–wiecznym płockim Ordinale, pisanym w latach 1360–1370: Prestwe swete weselirznene, zamieniony później na Przez twe święte z martwych wstanie (rękopis uważany za zaginiony). lncipit odnotował J. Michalak, Zarys liturgiki, Płock 1939, s. 218). Od XV w. Pieśń występuje w kilku średniowiecznych przekazach.

Najdawniejsza redakcja pieśni zachowała się w rękopisie Biblioteki Kapitulnej w Pradze, sygn. B.V.2 (skąd pochodzi niniejsza wydanie), zawierającym Parabolae Salomonis et ecclesiastes cum glossa, pisanym w drugiej połowie XV w. Tekst pieśni z melodią znajduje się na k. 51a przed drugą częścią kodeksu. Pierwszy wydawca zabytkn, A. Patera («Časopis Musąa Královstvi Českého». t. LI: 1878. s. 431) ustala jego pochodzenie na pierwsza połowę XIV w. Drugi wydawca, J. Surzyński (Polskie pieśni Kościoła katolickiego od najdawniejszych czasów do końca XVI stulecia, Poznań 1891, s. 237) przesuwa zapis utworu na ok. 1400 r. J. Łoś (Początki piśmiennictwa polskiego, Lwów 1922, s. 397) wyraża opinię, iż tekst pieśni był napisany równocześnie z rentę

rękopisu.

Przez twe święte z martwy wstanie,

Boży Synu, odpuściż nam nasze zgrzeszenie.

Ty jeś ten świat sam sławił,

Żywoteś nasz naprawił,

Śmierciś wiecznej nas zbawił,

Swąś moc zjawił.