Плотин. - Четвертая эннеада. - 2004

360 Плотин. Эннеады. Трактат IV. 7 (2)

φησουσι, παθόντος μεν πρώτως του περί τον δάκτυλον φυχικοΰ -πνεύματος, μεταδόντος δε τω εφεξής και τούτου άλλφ, εως προς το ηγεμονούν άφίκοιτο. Ανάγκη τοίνυν, ει το πρώτον πονούν ησ^ετο, αΚλην την αϊσ$*ησιν του δευτέρου είναι, ει κατά διάδοσιν η αίσ&ησις, και του τρίτου αΚΚην και πολλάς αισθήσεις και απείρους περί ενός αλγηματος γίγνεσθαι, και τούτων άπασών ύστερον το ίγγεμονουν αίσ&εσ&αι και της εαυτού παρά ταύτας. Το δε αλήτες εκάστων εκείνων μη του εν τω δακτύλφ αλγηματος, άλλα την μεν εφεξής τω δακτύλφ, ότι ο ταρσός άλγεΐ, την δε τρίτην, ότι άλλο то προς τω άνω­ θεν, και πολλάς είναι άλγηδόνας, το τε ηγεμονούν μ/rç тоС προς τφ δακτύλφ αλγηματος αισ$άνεσ$αι, άλλα του προς αύτω, και τούτο γινώσκειν μόνον, τα δ" άλλα χαίρειν εάν μ/η επισταμζνον, ότι άλγεΐ 6 δάκτυλος. Ει τοίνυν κατά διάδοσιν ούχ οίον τε την αίσ^ησιν του τοιούτου γίγνεσθαι μτηδε σώματος, όγκου όντος, άλλου παθόντος άλλου γνώσιν είναι παντός γαρ μεγέθους το μεν άλλο, το δε άλλο εστί δεΐ τοιούτον τίΒ-εσ^αι το αίσ^ανόμενον, οίον παν ταχού αυτό εαυτώ το αυτό είναι. Τούτο δε αλλφ τινι τών όντων

ησώματι ποιεΐν προσήκει.

8."От/ δε ούδε νοεΐν οιόν τε, ει σώμα η φυχη ότιούν είη, δεικτεον εκ τώνδε. Ει γαρ το αισ^άνεσΒ-αί εστί το

σώματι προσχρωμενην την φυχην αντιλαμβάνεσαι τών αισθητών, ούκ αν είη και το νοεΐν το δια σώματος καταλαμβάνειν, η ταύτόν εσται τω αίσ$άνεσ$-αι. Ei ούν

αισθητών μεν η αϊσ$ησις, νοητών δε η νόησις εί δε μη

βούλονται, αΚΚ ούν έσονται γε και νοτητών τίνων νοήσεις και άμεγ&ων αντιλήψεις πως ούν μέγεθος ον το μη μεγε%ς νοήσει και τω μεριστώ το μ/rç μεριστον νοήσει; Ή μέρει τινι άμερεί αυτού. Εί δε τούτο, ου σώμα εσται το νοησον ου γαρ δη του όλου χρεία προς το Β'ίγειν αρκεί γάρ κα& εν τι. Εί μεν ουν συγχωρησονται τάς πρώτας νοήσεις, όπερ αλήτες εστίν, είναι τών πάντη σώματος κα^α^ωτάτων αυτοεκάστου, ανάγκη και το νοοΰν σώμα­ τος καδαρον ον η γιγνόμενον γινώσκειν. Εί δε των εν υλη ειδών τάς νοήσεις φησουσιν είναι, αλλά χωριζόμενων γε τών σωμάτων γίγνονται του νου χωρίζοντος. Ου γάρ δη μετά σαρκών η όλως ύλης 6 χωρισμός κύκλου και τριγώνου και γραμμής και σημείου. Αεί άρα και την φυχην σώματος αύτην εν τω τοιούτω χωρίσαι. Αεί άρα μηδέ αύτην σώμα είναι.

Άμεγε$ες δε, οίμαι, και το καλόν και το δίκαιον και

ητούτων άρα νόησις. "Ωστε και προσιόντα άμερεί αύτης ύποδεξεται και εν αύτη εν άμερεί κείσεται. ΪΙώς δ" αν και σώματος οντος της φυχης άρεταί αύτης, σωφροσύνη και δικαιοσύνη άνδρία τε και ai άλλα/; Γίνεΰμά τι γάρ η αΐμά τι αν το σωφρονείν είη η δικαιότης η άνδρία, εί μά) άρα η άνδρία το δυσπα^ες του πνεύματος είη, και η σωφροσύνη

ηευκρασία, το δε κάλλος εύμορφία τις εν τύποις, κα& ην λεγομεν ίδόντες ωραίους και καλούς τά σώματα. Ισχυρώ μεν ούν και καλώ εν τύποις πνεύματι είναι προσηκοι αν σωφρονείν δε τι δει πνεύματι; 'Αλλ' ού τουναντίον εν περιπτύξεσι και άφαΐς εύπα^εΐν, οπού η$ερμαν$ησεται η συμμετρως φύχεος ίμείροι η μαλακοίς τισι και άπαλοίς και λείοις πελάσει; Το δε κατ" άζίαν νείμαι τι αν αύ-

362 Плотин. Эннеады. Трактат IV. 7 (2)

τφ μέλοι; Πότερον δε άιδίων όντων των της αρετής θεωρημάτων και των άλλων των νοητών η ψυχή εφάπτεται, η γίνεται τφ ή αρετή, ωφελεί και πάλιν φθείρεται; 'Αλλά τις 6 ποιών και πο&εν; Ούτω γαρ αν εκείνο πάλιν μενοι. Δε? άρα άιδίων είναι кал μενόντων, οία και τα εν γεωμετρίςυ. Εί δε άιδίων και μενόντων, ου σωμάτων. Αεί άρα και εν φ εσται τοιούτον είναιδεΐάρα щ σώμα είναι. Ου γάρ μένει, αλλά ρείή σώματος φύσις

тоста.

81. Εί δε τάς τών σωμάτων ποιήσεις όρώντες $ερ- μαινούσας και ψυχούσας και ώΒνύσας και βαρύνουσας ενταΟ^α тоттомп τ*ην ψυχήν οίον εν δραστηρίφ τόπφ ιδρύοντες αύτην, πρώτον μεν άγνοοΰσιν, ως και αυτά τά δώματα δυνάμεσι ταΐς εν αύτοίς άσωμάτοις ταύτα εργάζεταιέπειτα, οτι ου ταύτας τάς δυνάμεις περί ψυχ?ην είναι άξιοΰμεν, αλλά το νοειν, το αΐσ$άνεσ$αι, λογίζεσ^αι, επιΒνμείν, επιμελείσΒαι εμφρόνως καλώς, α πάντα αΚλην ούσ'ιαν ζητεί. Ύάς οΰν δυνάμεις τών ασωμάτων μεταβιβάσαντες εις τά σώματα ούδεμίαν εκείνοις καταλοίπουσιν. "Οτι δε και τά σώματα άσωμάτοις δυνάμεσι δύνα­ ται α δύναται, εκτώνδε δηλον. Όμολογησουσι γάρ έτερον ποιότητα και ποσότητα είναι, και παν σώμα ποσόν είναι, και ετι ου παν σώμα ποιόν είναι, ώσπερ την υλην. Ύαΰτα δε όμολογοΰντες την ποιότητα όμολογησουσιν έτερον ουσαν ποσού έτερον σώματος είναι, ΐΐώς γάρ μτη ποσόν ούσα σώμα εσται, είπερ παν σώμα ποσόν-, Και μην, όπερ και άνω που ελεγετο, εί παν σώμα μεριζόμενον και όγκος πάς αφαιρείται όπερ ην, κερματιζομενου δε του σώματος εφ' εκάστφ μέρει η αύτη όλη ποιότης μένει, οίον γλυκύτης

Ύ) του μέλιτος ούδεν ελαττον γλυκίτνης εστίν η εφ" εκάστφ, ουκ αν εϊτ] σώμα <η γλυκχττης. 'Ομοίως και ai άλλα/. 'Επειτα, εί σώματα 'ήσαν ai δυνά,μεις, άνογκαΐον <ην τάς μεν ισχμράς τών δυνόίμεων μεγάλους όγκους, τάς δε ολίγον δράν δυνάμενος όγκους μικρούς είναι. Ε/ δε μεγάλων μεν όγκων μικροί, ολίγοι δε και μικρότατοι τών όγκων μέγιστος εχουσι τάς δυνάμεις, αλλφ τινί *η μεγεθει το ποιεΐν άνα&ετεον άμεγεθει'άρα.Τό δε ύλ*ην μεν την αύτην είναι σώμα, ως φασιν, ουσαν, διάφορα δε ποιεΐν ποιότυψας προσλαβοΰσον, πώς ου δηλον ποιεί το προσγενόμενα λόγους άύλους και ασωμάτους είναι-, Μη, διότι πνεύματος γ αίματος άποστάντων αποθνήσκει τά ζψα, λεγόντων. Ου γάρ εστίν άνευ τούτων είναι, ούδ* άνευ πολλών άλλων, ων ούδεν αν 7} φυχη εΥη. Kai μην ούτε πνεύμα διά πάντων ούτε αίμα, φυχη δε.

82. "Ετ/ εί σώμα ούσα <η φυχη διήλθε διά παντός, καν κραθείσα εί<η, ον τρόπον τοΐς άλλοις σώμασιν <η κράσις. Εί δε Ύ) τών σωμάτων κράσις ούδεν ενεργείφ εφ είναι τών κραθεντων, ούδ* αν ή φυχη ετι ενεργείφ ενείτ] τοις σώ­ μασιν, αλλά δυνόψ>ει μόνον άπολεσασα το είναι φυχη* ώσπερ, εί γλυκύ και πικρόν κραθείτ), το γλυκύ ούκ εστίν ούκ άρα εχομεν φυχην. Τό δε δη σώμα ον σώματι κεκράσΒαι όλον διχ όλων, ως οπού αν 7J θάτερον, και θάτερον είναι, \σον όγκων αμφοτέρων και τόπον κατεχόντων, και μηδεμίαν αύξην γεγονεναι επεμβληθεντος του έτερου, ούδεν άπολείφει ο μη τεμτη. Ού γάρ κατά μεγάλα μέρη παραλλάξ <η κράσις ούτω γάρ φησι παράθεσιν εσεσθαι διεληλυθός δε διά παντός το επεμβληθεν, ετι ει σμικρότερον όπερ αδύνατον, τό ελαττον Ίσον γενέσθαι τφ μείζρνι

364 Плотин. Эннеады. Трактат IV. 7 (2)

αλλ* οΰν διεληλυ^ός παν τεμοι κατά παν ανάγκη τοίνυν, ει κα& ότιουν σημείον και μ/η μεταξύ σώμα εσται ο μ/η τετμ/ηται, εις σημεία την διαίρεσιν του σώματος γεγονεναι, όπερ αδύνατον. Εϊ δε, απείρου της τομ/ης ούσης ο γαρ αν λάβης σώμα, διαιρετόν εστίν ου δυνάμει μόνον, ενεργεία δε τα άπειρα εσται. Ου τοίνυν όλον δι" όλουχωρείν δυνατόν το σώμα- η δε ψυχή δι" όλων ασώματος αρα.

83. Το δε και ψύσιν μεν προτεραν το αυτό πνεύμα λέγειν, εν δε ψυχρώ γενομενην και στομωάεισαν ψυχην γίνεσ§αι λετττοτεραν εν ψυχρώ γιγνομενην ο δη και αυτό άτοπον πολλά γαρ ζώα εν $ερμώ γίγνεται και ψυχην έχει ου ψυχΒ-εΐσαν αλλ* ούν φασί γε προτεραν φύσιν ψυχής είναι κατά συντυχίας τάς εξω γιγνομένης. Συμβαίνει οΰν αύτόΐς το χείρον πρώτον ποιεϊν και προ τούτου άλλο ελαττον, ην λεγουσιν εξ/ν, ό δε νους ύστατος από της ψυχής δηλονότι γενόμενος. 'Ή ει προ πάντων νους, εφεξής έδει ψυχΐην ποιεϊν, είτα φύσιν, και αίεϊ το ύστερον χείρον, ηπερ πεφυκεν. Ε/ ουν και ό $εός αύτοΐς κατά τον νουν ύστερος και γεννητός και επακτόν το νοεϊν έχων, ενδεχοιτο αν μηδέ ψυχην μ^ηδε νουν μηδέ $εόν είναι. Ε/ το δυνάμει, μη οντος πρότερον του ενεργείφ και νου, γένοιτο, ούδε ηξει εις ενεργειαν. Τ/ γάρ εσται το αγον μ/η οντος έτερου παρ* αυτό προτέρου; Ε/ δ" αυτό αξει εις ενεργειαν, όπερ άτοπον, άλλα βλεπον γε προς τι αξει, ο ου δυνάμει, ενεργείς δε εσται. Καίτοι τό αεί μενειν το αυτό εϊπερ το δυνάμει εξει, κα$" εαυτό, εις ενεργειαν αξει, και τούτο κρεϊττον "εσται του δυνάμενου οίον όρεκτόν ον εκείνου. Πρότερον αρα то κρεϊ­ ττον και ετεραν φύσιν έχον σώματος και ενεργείς ον άει* πρότερον αρα και νους και ψυχή φύσεως. Ουκ άρα ούτως

φυχη ώς πνεύμα ούδ" ώς σώμα. 'Αλλ* ότι μεν μη σώμα λεγοιτ αν, και είρττμαι και αλλο/ç έτερα, ικανά δε και ταύτα.

84. Έπε/ δε άλλη? φύσεως, δείζητεΐν, τις αυτή. ^Αρη ούν έτερον μεν σώματος, σώματος δε τι, οίον αρμονία; Ύοΰτο γαρ αρμονίαν τών άμφί Τ1υ&σ/γόραν λεγόντων έτε­ ρον τρόπον ώηΒησαν αυτό τοιούτον τι είναι οίον και η περί χορδάς αρμονία. Ώς γαρ ένταί^α εντεταμενων τών χορδών επιγίνεταί τι οίον πό&ημα επχ αύταίς, ο λέγεται αρμονία, τον αυτόν τρόπον και του ημέτερου σώματος εν κράσει ανόμοιων γινομένου την ποιάν κράσιν ζωην τε έρ- γάζεσ^αι και φυχψ ουσαν το επί τη κράσει πάθημα. Ότι δε αδύνατον, πολλά ηδη προς ταύτην την δόξαν εΥρηται* καί γαρ, ότι το μεν πρότερον η φυχη, η δ" αρμονία ύστε­ ρον, και ώς το μεν άρχει τε καί επιστατείτώ σώματι καί μάχεται πολλαχχ), αρμονία δε ουκ αν ούσα ταί/τα ποιοί, καί ό)ς το μεν ουσία, η δ" αρμονία ουκ ουσία, καί ότι η κράσις τών σωμάτων, εξ ων συνεσταμεν, εν λόγω ούσα υγεία αν είη, καί ότι κα& εκαστον μέρος άλλως κρα$εν είη αν φυχη έτερα, ώστε πολλάς είναι, καί το δη μεγιστον, ώς ανάγκη προ της φυχης ταύτης αλλην φυχην είναι την ποιούσαν την αρμονίαν ταύτην, οίον επί τών οργάνων τον μουσικόν τον εντ&εντα ταΐς χορδαις την αρμονίαν λόγον έχοντα παρ" αύτω, κα& ον αρμόσει. Ούτε γαρ εκεί αί χορδαί παρ" αυτών ουτ έιπ"αί;£α τα σώματα εαυτά είς αρμονίαν αγειν δυνησεται. 'Ολως δε καί ούτοι εξ άφύχου εμφυχα ποιοΰσι καί [τα] εξ άτακτων κατά συντυχίαν τεταγμένα, καί την τάξιν ουκ εκ της φυχης, αλλ' αύτην εκ της αυτομάτου τάξεως την υπόστασιν είληφεναι. Ύοΰτο

366 Плотин. Эннеады. Трактат IV. 7 (2)

δε ούτε εν τοις κατά μλρος ούτε εν τοις άλλοις δυνατόν γενέσθαι. Ουκ άρα η ψυχή αρμονία.

85. Το δε της εντελέχειας ώδ* αν τις επισκεψαιτο, πώς περϊψυχης λέγεται· την ψυχην φασιν εν τφ συνΰίτφ είδους τάξιν ώς προς υλην το σώμα εμψυχον <ον> εχειν, σώμα­ τος δε ου παντός είδος ούδε *η σώμα, αλλά φυσικού οργα­ νικού δυνάμει ζωψ έχοντος. Εί μεν οΰν у παραβεβληται ώμοίωται9 ώς μορφή άνδριάντος προς χαλχόν, και διαιρουμένου του σώματος συμψ>ερίζεσ$αι την ψυχην, και άποκσπτομενου τινός μέρους μ&τά του άποκοπεντος ψυχής μοριον είναι, την τε εν τοις υπνοις άνωχώφησιν μ/η γίνεσ^αι, είπερ δεί προσφυά την εντελεχειαν ου εστίν είναι, το δ" αλήτες, μηδέ υπνον γίνεσΒ-ar και μη\ν εντελέχειας ούσης ούδε εναντίωσιν λόγου προς επιθυμίας, εν δε και ταύτόν δί όλου πεπον$εναι το παν ου διαφωνούν εαυτφ. Αισθήσεις

δε μόνον δυνατόν 'ίσως γίνεσ$αι, τους δε νοήσεις αδύνατον. Δ/ό και αυτοί αλλην ψυχην η νουν εισάγουσιν, ον α&άνατον τίθενται. Την ουν λογιζομενην ψυχην άλλως εντελεχειαν γ τούτον τον τρόπον ανάγκη είναι, ει δειτφ ονόματι τούτφ χρησ^αι. ΟύδΧ η αισθητική, είπερ και αυτή τών αισΒητών απόντων τους τύπους έχει, αυτούς ού μετά του σώματος αρα εξει· ει δε μη ούτως, ενεσονται ώς μορφαί και εικόνες· άλλ' αδύνατον άλλους δεχεσ$αι, ει ούτως ενειεν. Ούκ αρα

ώς αχώριστος εντελέχεια. Και μ^ην ούδε το επιθυμούν, μ/η σιτίων μ/ηδε ποτών αλλ' άλλων παρά τά του σώματος, ούδ" αυτό αχώριστος εντελέχεια. Αοιπόν δε το φυτικόν αν είη, ο οψ,φισβητησιν αν δόξειεν εχειν, μ/η τούτον τον τρό­ πον εντελέχεια αχώριστος η. 'Αλλ' ούδε τούτο φαίνεται ούτως έχον. Ε/ γαρ η άρχη παντός φυτού περί την ρίζαν

και αύαινομΑνου του άλλου σώματος περί την ρίζαν και τα κάτω εν πολλοίς των φυτών η ψυχή, δηλον οτι άπο- λιπουσα τα άλλα μέρη εις εν τι συνεστάλη· ουκ άρα ην εν τφ ολχο ώς αχώριστος εντελέχεια. Και γάρ αυ εστί πριν αύξη&ηναι το φυτον εν τφ ολίγφ ογκφ. Ει ουν και εις ολίγον έρχεται εκ μείζονος φυτού και εξ ολίγου επί πάν, τι κωλύει και όλωςχωρίζεσ$αι; ΤΙώς δ* αν και άμερης ούσα μεριστοΰ του σώματος εντελέχεια γένοιτο; "Η τε αύτη ψυχή εξάλλου ζφου άλλου γίνεται· πώς ουν η του προτέρου του εφεξής αν γένοιτο, ει ην εντελέχεια ενός; Φαί νεται δε τούτο εκ των μεταβαλλόντων ζφων εις άλλα ζφα. Ούκ άρα τω είδος είναι τίνος το είναι έχει, αλλ εστίν ουσία ού παρά το εν σώματι ιδρΰσΒ'αι το είναι λαμβάνουσα, αλλ" ούσα πριν και τούδε γενέσθαι, οίον ζφου ού το σώμα την ψυχην γεννήσει. Ύίς ουν ουσία αύτης; Ει δε μιψε σώμα, μ/ίγτε πό£ος σώματος, πράξις δε και ποίησις, και πολλά και εν αύτη και εξ αύτης, ουσία παρά τά σώματα ούσα

ποία τις εστίν; 'Ή δηλχ>ν οτι ην φαμ^εν όντως ούσίαν είναι. Ύο μεν γάρ γενεσις, αλλ' ούκ ουσία, παν το σωματικον είναι λ&γοιτ άν, γινόμενον και άπολλύμενον, όντως δε ούδεποτε ον, μεταληψει δε του οντος σφζόμενον, καθόσον άν αύτοΰ μ^εταλαμβάνη.

9. Ή δε έτερα φύσις, η παρ" αύτης έχουσα το είναι, πάν το όντως ον, ο ούτε γίνεται ούτε άπόλλυταΐ' η τά άλλα πάντα οιχησεται, καΐ ούκ άν ύστερον γένοιτο τούτου άπολωλότος, ο παρέχει αύτόις σωτηρίαν, τοις τε άλλοις και τφδε τω παντι διά ψυχής σφζομλνφ και κεκοσμνημενφ. 'Αρχγι γάρ κινήσεως ηδε χορηγούσα τοις άλλοις κίνησιν, αύτη δε εξ εαυτής κινούμενη, και ζωην τφ εμψύχφ σώ-

368 Плотин. Эннеады. Трактат IV. 7 (2)

μάτι δίδουσα, αύτ" δε παρ" εαυτής έχουσα, ην ούποτε άπόλλυσιν, ατε παρ" εαυτής έχουσα. Ου γαρ δη πάντα επακτώ ζωη χρήται· ή εις άπειρον εΊσιν άλλα δεί τίνα φύσιν πρώτως ζώσαν είναι, ην άνώλε^ρον και άάάνατον

είναι δειεξανάγκης, ατε άρχ^ην ζωής και τοις άλλοις ούσαν. "Ει$α δη και το Β'εΐον άπαν και το μακάριον ιδρΰσ^αι δεί ζών παρ" αυτού και ον παρ" αυτού, πρώτως ον και ζών πρώτως, μεταβολής κατ" ούσίαν'άμοιρον,ούτε γινόμενον ούτε άπολλύμενον. ΥΙό^εν γάρ αν και γένοιτο, ή εις τι άπόλοιτο; Και ει δεί επαλη^εύειν την του οντος προσηγορίαν, αυτό ου ποτέ μεν είναι, ποτέ δε ουκ είναι δεήσει. "Ως και το λευκόν, αυτό το χρώμα, ου ποτέ μεν λευκόν, ποτέ δε ου λευκόν ει δε και ον ην το λευκόν μετά του λευκόν είναι, ην αν άεί* άλλα μόνον έχει το λευκόν. 'Ωι &η αν το ον η παρόν παρ" αυτού και πρώτως, ον άει εσται. Ύοΰτο τοίνυν το ον πρώτως και άει ον ουχί νεκρόν, ώσπερ λ'&ον η ξύλον, άλλα ζών είναι δεί, και ζωή xaS-αρ^ κεχρήσ^αι, όσον αν αύτου μένη μόνον ο $η αν συμμιχ^ή χείρονι, εμπόδιον μεν εχειν προς τά άριστα ούτι γε μ/ην την αύτου φύσιν άπολωλεναι άναλαβεΐν δε την ά^χαιαν κατάστασιν επί τά αύτου άναδραμόν.

10. 'Ότι δε τη $ειοτερφ φύσει συγγενής η φυχ?η και τη άιδίψ, δήλον μεν ποιείκαι το μή σώμα αύτην δεδει^αι. Καί μ^ην ούδε σχήμα έχει ούδε χρώμα άναφης τε. Ού μη\ν άλλα και εκ τώνδε εστί δεικνύναι. Όμ^ολογουμΑνου δη ήμίν παντός του $ειου και του όντως οντος ζωη άγα^ή κεχρ>ησ$αι και εμφρονι, σκοπειν δει το μετά τούτο άπό της ημετέρας φυχης, οίον εστί την φύσιν. Αάβωμεν δε φυχήν μη την εν σώμ/ιτι επιθυμίας άλογους και θυμούς

προσλαβοΰσαν και πά$η άλλα άναδεξοψΑνην, άλλα την ταύτα άποτριφαμενην και καθόσον oîov τε μη κοινωνούσαν τω σώματι. Ήτις και δηλον ποιεί, ως προσΒηκαι τα κακά τη φυ%η και αλλο^εν, καΒηραμΑνη δε αύτη ενυπάρχει τα άριστα, φρόνησις кол η άλλη άρετη, οικεία οντά. Εί ούν τοιούτον η φυχη, όταν εφ" εαυτην άνελΒη, πώς ού της φύσεως εκείνης, οϊαν φαμλν την του Βείου και άιδίου παντός είναι; Φρόνησις γαρ και άρετη άληΒης Βεΐα οντά ούκ αν εγγενοιτο φαύλω τινι και Βνητφ πράγματι, άλλ' ανάγ­ κη ΒεΊον το τοιούτον είναι, ατε Βείων μετον αύτφ δια συγγενειαν και το ομοούσιον. Δίο και όστις τοιούτος ημών ολίγον αν παραλλάττοι των ανω τη φυχβ αύτη μόνον τούτο, όσον εστίν εν σώματι, ελαττούμενος. Δ/ό καί, ει πας άνθρωπος τοιούτος ην, η πληΒός τι τοιαύταις φυχαΐς κεχρημενον, ουδείς ούτως ην άπιστος, ως μνη πιστεύειν το της φυχής αύτοίς πάντη α&άνατον είναι. Νυν δε πολλαχοΰ λελωβημενην την εν τοις πλείστοις ψυχην ορώντες ούτε ως περί Βείου ούτε ως περί αθανάτου χρήματος δια­ νοούνται. Δε? δε την φύσιν εκάστου σκοπείσΒαι εις το καΒαρον αυτού άφορώντα, επείπερ το προστε&εν εμπόδιον άεί προς γνώσιν του ω προσετέθη γίγνεται. Σκοπεί δη αφελών, μάλλον δε 6 αφελών εαυτόν ίδετω καί πιστεύσει αθάνατος είναι, όταν εαυτόν Βεάσηται εν τω νοητφ καί εν τω *α$αρω γεγενημλνον. Όφεται γαρ νουν ορώντα ούκ αίσΒητόν τι ούδε τών θνητών τούτων, άλλα άιδίψ το άίδιον κατανοουντα, πάντα τά εν τω νοητώ, κόσμον καί αύτον νοητον καί φωτεινον γεγενημενον, αλη&είφ κατάλαμπόμενον τη παρά του άγαμου, οπάσιν επιλάμπει τοις νοητοις άλη&ειαν ώς πολλάκις αύτώ δόζαι τούτο δη