Добавил:
Upload Опубликованный материал нарушает ваши авторские права? Сообщите нам.
Вуз: Предмет: Файл:
Гіст_Бел_Сусв_цывіл.doc
Скачиваний:
0
Добавлен:
01.07.2025
Размер:
1.68 Mб
Скачать

2. Балты

Прыблізна ў сярэдзіне III ст. да н. э. у Сярэдняе Падняпроўе пранікла частка старажытнаямных індаеўрапейскіх плямёнаў, якія пачалі энергічна змешвацца з плямёнамі мясцовай неалітычнай днепра-данецкай культуры. Ёсць шмат доказаў на карысць таго, што гэта змяшэнне прывяло да ўзнікнення адметнага індаеўрапейскага народа — балтаў. Ім належыць новая археалагічная культура ранняга бронзавага веку, названая паводле месца лакалізацыі сярэднедняпроўскай. Каля пяцісот гадоў плямёны сярэднедняпроўскай культуры жылі ў Сярэднім Падняпроў’і, але на рубяжы III і II ст. да н. э. яны пачалі энергічна рассяляцца на поўнач і хутка засвоілі значную частку тэрыторыі Беларусі. Адна частка балтаў рушыла ўверх па Дняпры і выйшла да Волга-Окскага басейна. Другая праз парэчча Прыпяці выйшла да Віслы і па ёй дабралася да Прыбалтыкі. Так пачалося рассяленне індаеўрапейцаў у Беларусі. Рассяляючыся на новых месцах, яны давалі свае назвы рэкам. Так, хутчэй за ўсё фарміравалася балцкая рэкавая наменклатура, характэрная і для беларускага рэгіёна. Магутны масіў балцкай гідраніміі займае вобласць ад Віслы на захадзе да Масквы на ўсходзе і ад Заходняй Дзвіны на поўначы да раёна Кіева на поўдні. Распаўсюджанне балцкіх назваў рэк дае асноўны матэрыял, па якім мяркуюць аб тэрыторыі рассялення балцкіх плямёнаў у старажытнасці.

Калі параўнаць тэрыторыю, якая была ахоплена гэтым рухам індаеўрапейцаў, з арэалам балцкай гідранімікі, то лёгка заўважыць, што яны ў значнай ступені супадаюць. Гэта і шэраг іншых назіранняў дазваляюць зрабіць выснову, што сярэднедняпроўскія плямёны былі не проста індаеўрапейцамі, але ўжо канкрэтным індаеўрапейскім народам — носьбітам балцкіх моў.

З рассяленнем індаеўрапейцаў змяніўся не толькі этнічны склад насельніцтва Беларусі, але змянілася і эпоха. Каменны век саступіў сваё месца бронзаваму. Старажытная эканоміка, заснаваная на паляванні, рыбалоўстве і збіральніцтве, была паступова заменена вытворчай — жывёлагадоўляй і земляробствам.

Індаеўрапейцы былі вогнепаклоннікамі. Яны пакланяліся агню і сонцу. З культам солнца звязаны салярныя знакі на розных рэчах. Праяўленнем таго ж культа быў звычай пасыпаць цела нябожчыка мінеральнай фарбай-охрай. Чырвоны колер асацыіраваўся з агнём, якому надавалася значэнне ачышчальнай сілы.

Балцкі этап у этнічнай гісторыі Беларусі, які пачынаецца на рубяжы III і II ст. да н. э., працягваецца на поўдні да сярэдзіны I ст. н. э., а да поўначы ад Прыпяці — амаль да канца гэтага ж стагоддзя. На яго прыпадаюць бронзавы і жалезны вякі.

Сярэднедняпроўская культура ў Беларусі саступіла сасніцкай, якая вывучана пакуль недастаткова. На поўдні распаўсюдзіўся прыпяцкі варыянт культуры шнуравой керамікі (названай так па арнаменту на посу­дзе — адбіткі шнура, наматанага на палачку). Дадзеныя, якія мае навука, дазваляюць сцвярджаць, што з прыходам індаеўрапейцаў асноўная частка мясцовага насельніцтва засталася на сваіх месцах, уступіла ў этнічны кантакт з прышэльцамі і паступова была асімілявана, але гэты працэс зацягнуўся надоўга і меў істотныя наступствы для саміх балтаў. Яны пачалі страчваць былое адзінства і сталі распадацца на групы роднасных плямёнаў з рознымі археалагічнымі культурамі.