Заключэнне

“- Скажы мне, што трымае Зямлю?

- Вада высока.

- Да што трымае камень?

- Чатыры залатыя кіты.

- Да што трымае залатых кітоў?

- Рака вогненная.

- Да што трымае той агонь?

- Дуб жалезны, які пасаджаны раней за ўсё, карані яго на сіле божай стаяць.”

Так нашы прашчуры ўяўлялікарціну Сусвету: агромністае дрэва, што расце псярэдзіне зямлі (здаралася і з краю). Вершаліна яго ўпіраецца ў нябесы, а карані дасягаюць Апраметнай. Не сумняваліся яны, што па ім можна трапіць у іншыя светы, і што па ім падымаюцца і спускаюцца багі. Дзякуючы такому дрэву наш продак убачыў свет як адзінае цэлае і здолеў адчуць сябе ў гэтым свеце як асобную частку. Даследчыкі сцвярджаюць: калі ў акіяне нарадзілася жыццё, то ў лесе развіваліся яго вышэйшыя формы. Лес спачаку быў калыскай чалавецтва, а затым стаў яго домам, карміцелем, абаронцам. У Міхаіла Прышвіна знаходзім: “У старыну казалі: у яловымлесе працаваць, у бярозавым – весяліцца, а ў сасновым - Богу маліцца”.

Нашы продкі надзвычай чуйна ўспрымалі і разумелі прыроду, таму работа, думаецца, дапаможа прыцягнуць увагу чытачоў да навакольнага асяроддзя, дапаможа ім адчуць адзінства і духоўную сувязь з прыродай, а таксама асэнсаваць асабістую адказнасць за яе стан.

Літаратура