Ежелгі Египет (б.Э.Д. 3-2 мыңжылдық) мектептері:

• храмдар жанында: діни-адамгершілік тәрбие, астрономия, математика, медицина негіздері үйретілді;

• фараон сарайлары жанында: дене және жауынгерлік жаттығулар, таңбаларды оқу және жазу, мінез-құлық ережелері және сарай этикеті үйретілді;

• ірі мемлекеттік мекемелерде хатшылар даярланған;

Элементарлық мектеп: (5-12 жас) оқу, жазу, арифметика және геометрия практикалық қолдану деңгейінде берілді.

Кеңселік (12-16 жас) атақтарды, географиялық атауларды, техникалық терминдерді, балықтардың, өсімдіктердің атауларын жаттау. Жазудың әр түрлі типтерін және египет тілінің түрлерін меңгеру, шешендік өнері және ауызша, жазбаша этикет ережелерін білу.

Үнділік (б.З.Д. 1- мыңжылдық) білім берудің касталық жүйесіндегі мектептер:

• брахмандардың жоғары касталары үшін (жрецтер) 6-12 жастан 22-24 жасқа дейін

• кшатрийлер үшін (әскерлер, биліктегілер) үшін өлеңдер мен әнұрандарды жаттау, философия, шешен сөйлеу, грамматика, әдебиет, математика, тарих, медицина, этика би өнері, музыка.

Сондай-ақ салық және өтеулерді жинайтындарды даярлады. Судрлар (тисуге болмайтындар) білім алуға жіберілмеді.

Буддалық ілім (б.э.д.Ү1-Ү ғ.ғ.) пайда болды. Буддизм адами ұмтылыстың ең жоғары мақсаты жанның денеден ажырауы арқылы адам қанағаттануының ең жоғары күйіне жету деп түсіндірілді. Адамгершілік идеялар: туысқандық махаббат, қайырымдылық, тірілерді өлтіруге тыйым салу, ұрламау, ащыны ішпеу, өз бетінше қыдырмау, т.б.

Қытайдың Конфуциге дейінгі кезеңі (б.з.д. 1Ү- мыңжылдық) артықшылықпен пайдаланатындар: жрецтер мен аристократия. Аристократ, ақ сүйектерді жазудың алты түріне, оқуға, есептеудің тоғыз түріне, ауызша сөйлеу дағдыларына, өлеңдерді мәнерлеп оқуға, шежірені оқып-үйренуге баулыды.

Әскери дене тәрбиесі: садақпен атудың бес түріне, дөңгелекпен жүрудің бес түріне үйретілді.

Жрецтік мектептерде: космология, магия, музыка, би өнері, жалпы білім беретін пәндер оқытылды.

Өзін-өзі бақылауға арналған сұрақтар

1.Шумер өркениетіндегі мектептердің дамуы туралы не білесіз?

2. Шумерлердің жазу жүйесінің ерекшеліктері қандай?

3. Ежелгі Египет мектептерінде не үйретілді және қалай аталды?

4. Үнділік білім берудің касталық мектептерінде не оқытылды? 5.Қытайдың Конфуциға дейінгі кезеңіндегі тәрбие ерекшеліктері қандай?

Ұсынылған әдебиеттер

1.Беркімбаева Ш.К., Қожахметова К.Ж., Құнантаева К.Қ., т.б. Педагогика тарихы.- Алматы, 2009. 35-46 б.

№4 Орта ғасыр дәуірі. Византиядағы педагогикалық ой-пікірдің дамуы

Мақсаты: IV- ХIII ғ.ғ. педагогикалық ой-пікірлердің дамуымен таныстыру.

Дәріс жоспары:

1. Византиядағы ағарту ісі мен мәдениеті дамуының алғашқы кезеңі (IV-IX ғ.ғ.).

2. ХI-ХIII ғасырларда ортағасырлық христиандық Еуропадағы мектеп.

3. Византиялық білім беру дәстүрінің жалғасы.

Негізгі ұғымдар: риторлар, грамматиктер, аудиториум.

Византиядағы ағарту ісі мен мәдениетінің алғашқы даму кезеңі (IV-IX ғ.ғ.). Рим империясының ыдырауы нәтижесінде пайда болған Византия империясы 395-1453 жылдар аралығында өмір сүрді. Оның территориясы Римнің шығыс билігіндегі Балқан түбегі, Кіші Азия жерлерімен Жерорта теңізінің оңтүстік-шығыс жағалауларын қамтыды. Рим императоры Константин негізін қалаған жаңа империяның орталығы Константинополь (бұрынғы Византия) эллиндік-рим мєдениетінің тікелей мұрагері деп аталды. Оныњ тұрғындары өздерінің білімділігі жөнінен ХІІІ-ХІҮ ғ.ғ. дейін батыс Европалық елдерден анағұрлым алда тұрды. Византияның жері Шығыс пен Батыстың орталығында орналасқандықтан Европа мен Таяу Шығыс елдері мәдениетін жалғастырушы алтын көпір ретінде есептелді.

Византиян құл иеленушілік қоғамнан орталықтанған монархияға айнала бастады. Бес ғасыр аралығында Иоанн Златоуст, Василий Кесарийский, Григорий Богослов, т.б. византиялық дінді уағыздаушылар мен көрнекті ойшылдардың философиялық, саяси-әлеуметтік, діни көзқарастары топтастырылған шығармалары кеңінен танымал болды, антикалық рухани мұралар арқылы христиандық қарым-қатынастар негізінде христиандардың адамгершілік бағдарлары қалыптасты.

ІХ-ХІІ ғ.ғ. Византияның барлық жерлерінде билік пен басқарудың ортақ формалары мен құқықтық нормалары енгізіліп, идеологиялық жєне адамгершілік құндылықтардың біртұтас жүйесі қалыптасты. Мұның барлығы адамдардың білім беру мен тәрбие ісінің мақсатына деген көзқарастарының өзгеруіне әсерін тигізді.

Қоғамның экономикалық және әлеуметтік өзгерістерге ұшырауы, мәдениет пен ағарту саласының даму қарқыны мен формасына күшті ықпал етті. Бұл даму жан-жақты білімді император Константин VІІ Бегрянородныйдың (910-959 ж.ж.) билігімен тікелей байланысты болғандықтан оның жарлығымен және тікелей басшылығымен жаңа оқу орындары ашылып, логика, философия, тарих, т.б. білім салалары бойынша энциклопедиялық сипаттағы еңбектер жазылды. Мектептерде арифметика, геометрия, стереометрия, музыка пәндерiне ерекше назар аударылып оқу орындары төңiрегiне бiлiктi ғалымдар топталды, оларға бiлiм алуға талаптанушыларды оқыту жүктелдi. Сол кезеңдегi көрнектi Византия мәдениетiнiң өкiлдерi: патриарх Фотий, Лев Математик, Михаил Пселл жєне т.б. ағартушылар бiлiм беру iсiнде жаңа бағыттарды ұстанды.

Византияның ең негізгі ерекшеліктерінің бірі білім және тәрбие берудің римдік дәстүрін әлемдік білім беру дәстүрлерімен ұштастыра алуына байланысты болды. Византия империясының мектептерінде эллиндік және грек-римдік дәуірде жазылған оқулықтар пайдаланылды. Византия мәдениеті дүниежүзі мәдениетінің даму барысына елеулі ықпал жасады.

Византиядағы ағарту iсi мен педагогикалық ойлардың дамуы орта ғасырлар тұсында елеулi дағдарысқа ұшырады. Парсы өркениетiнiң ықпалы және VII ғ. туындаған жаңа араб халифатының дүниеге келуi, ислам дiнiн қабылдаған Византияның әлеуметтiк-экономикалық және мәдени-тарихи дамуына тiкелей әсерін тигiздi.

ХI -ХIII ғасырларда ортағасырлық христиандық Еуропадағы тәрбие мен білім беру. Х1 ғасырда Батыстың крест жорығынан кейiн Латын империясының уақытша үстемдiгi кезiнде батыстың ықпалы үдей түстi. Әсiресе, ХI-ХIII ғасырларда ортағасырлық христиандық Еуропада бiр- бiрiне қарсы екi дiни-мәдени: латын-католиктiк және шығыс-гректiк бағыттар қалыптасты. Олардың арасындағы қайшылық Византия мен Батыс елдерi арасында соғыс ұшқынының басталуыны түрткi болды.

Императорлық билiкке сүйенген византиялық христиандық шiркеу патриархтың қолдауымен бiлiм берудегi мемлекеттiк билiкке қарсы тұрмады. Сол себептi де IХ-ХII ғасырларда византиялық қоғамдағы императорлық билiктiң өрiс алуына объективтi жағдайлар жасады. Педагогикалық ойлар мен тәрбие және бiлiм берудегi практика жаңа бағытта жүргiзiлдi.

Византия империясында балаларды грек-римдік дәстүрде үйде оқыту түрі етек жайды, ал қарапайым отбасының балалары негізінен еңбек етуге үйренді. Ұлдар белгілі бір қолөнер түрін әкеден мирас ретінде қабылдап, соның қыр-сырын меңгерсе, қыздар аналарынан үй шаруасын атқаруға дағдыланды. Ал, ауқатты отбасыларында жағдай басқаша құрылды, ұлдармен бірге қыздарға да сауат берілді. Ауқатты отбасында ұлдар 5-7 жасында тәрбиеші-педагогтың қарамағына берілді, педагогтың міндеті баланы ойнату, сауаттылыққа үйретумен шектелді.

Византия қоғамындағы білім беру жүйесі бүкіл мыњжылдық бойына алдыңғы қатарлы орында болды. Дерек көздері Византияда оқуға мүмкіндігі бар балалардың барлығының мектеп табалдырығын аттай алатындығын, яғни әлеуметтік шектеулердің болмағандығын дәлелдейді. Ал монастрлық және сарай мектептерінен басқа оқу орындары ақылы болды.

Оқудың алғашқы сатысында балалар қарапайым сауаттылыққа үйретілді, оқу 2-3 жылға созылды, олар мектеп қабырғасына 5-7 жастан алынды. Византиядағы салауаттылық мектептері христиандырылған эллиндік элементарлық мектептердің жалғасы болды, тек оқыту құралдарына аз ғана өзгерістер енгізілді. ХІ ғасырдан бастап пергамент пен папирустың орнына қағаз пайдаланылды, таяқша құс қауырсынына ауыстырылды, жазу дәптерлері пайда болды. Алайда сауаттылыққа үйрету әдістемесінде бұрынғы тәжірибе пайдаланылды. Мысалы, әріптерді буынға бөліп оқу, барлығы бірге дауыстап айту әдісі қолданылды. Оқушылар алдымен әріптерді, кейін буындарды жаттады, содан кейін ғана сөздер мен сөйлемдерді оқи бастады. Есепке үйрету әдісі де өзгеріссіз қалды: алдымен саусақтармен санау, одан тастар, кейіннен есеп тақтасы – абак қолданылды.

Антикалық және эллиндік оқыту дәстүрлерінен бір айырмашылығы бастауыш білім беру мазмұнына дене тәрбиесі енгізілмеді. Ал, музыкаға үйрету шіркеулік хормен алмастырылды. Бастауыш мектеп мұғалімдері - дидаскалдар оқытудағы бірізділікті, яғни қарапайымнан күрделіге, белгіліден белгісізге қарай өту тәсілдерін пайдаланды.

Көпшілік балалар үшін элементарлық мектептер оқытудың алғашқы және соңғы сатысы болып есептелді.

Византиялықтар жоғары білімге жеке меншік, шіркеулік жєне мемлекеттік грамматикалық мектептерде қол жеткізді. Ақсүйектердің және діни элитаның балалары түгелдей дерлік оқытудың осы сатысынан өтті. Математикалық төрттікке (арифметика, геометрия, музыка, астрономия) қарағанда, грамматикаға, риторикаға, диалектика мен поэзияға көп көңіл бөлінді. Оқытудың негізгі мақсаты жастардың бойында жалпы мәдениет пен шешендік өнерді қалыптастыру, ойлау қабілетін дамыту болып табылды.

Жоғарғы мектептердегі оқыту әдісі дәстүрлі негізде жүргізілді: мұғалім оқып түсіндірді, оқушыларға сұрақ қойды, оқушылар қойылған сұрақтарға жауап берді, пікір-талас ұйымдастырды.

Оқу аптасының соңында дидаскал оқушылардың білімін тексерді. Тәртіп бұзу, үлгермеушілік орын алған жағдайда оларды дүре соғу арқылы жазалап отырды.

Константинопольде жоғары мектеп 425 жылы император Феодосий ІІ-нің билік құрған жылдары ұйымдастырылып, “Аудиториум” (латынша “аудер” – тыңдау) деген атқа ие болды. Оқытудың негізгі әдісі – дәріс болды. Оқытушылар “философия консулы” деп аталды.

Константинопольдік жоғары мектеп өзінің дамуының биік деңгейіне жетті. Бұл мектеп тікелей императорға бағынды. Константинопольдік жоғары мектепте платондық және жаңа платондық философия оқытылды, грек мәтіндерін талдауға және оны сынауға үйретті. Оқыту негізінен пікірсайыс негізінде жүргізілді.

ІV-V ғасырларда Византия империясында ғылыми және мұғалімдік қызметті эллиндік білімді философтар атқарды.

Византиялық-православиелік педагогикалық ой-пікірлердің қалыптасуына ықпал еткен, шығыс христиан шіркеуінің көрнекті уағыздаушыларының бірі – Иоанн Златоуст болды. Ол тәрбие негізіне әңгіме, ақыл айту сияқты антикалық дәуірде кеңен таралған әдістер алынуы керек деп есептеді.Тәрбие ісінде Иоанн Златоуст адамның бойындағы ең асыл қасиет адамгершілікке көңіл бөлу қажет деді. Ол қысым жасау әдістеріне қарсы болды. Иоанн Златоустың пікірінше ақылшы- ұстаз әр оқушыға дербес көңіл бөліп, оның жанын түсіне білуге, өзінің ойын нақты, көркем түсінікті тілде жеткізуге тиісті. Ол білімнің қайнар көзі библия деп есептеді.

Максим Исповедник (шамамен 580-662 ж.ж.) тәрбие беруде эллинистік және христиандық педагогикалық ой-пікірлерді бір-бірімен байланыстыра жүзеге асыруды қолдады. Антикалық дәуірдегі дәстүр бойынша ол адамды тән мен жанды жалғастырушы микро әлем ретінде қарастырды. Сондықтан адамның қалыптасуында үйлесімділікке қол жеткізілсе, оның қоршаған ортасында, тіпті бүкіл әлемде тепе-теңдік пен тәртіп орнаған болар еді деп есептеді.

Тәрбие барысында ең бастысы – ерік-жігер сияқты қасиеттерді қалыптастыру.

Тәрбие мәселесіне көп көңіл бөлген византиялықтардыњ бірі – Кирилл мен Мефодийдің ұстазы – патриарх Фотий (шам. 810-890 ж.ж.) болды.

Фотийдің көзқарасы бойынша мектеп жас ұрпақтың жалпы адамзаттық құндылықтарды бойына сіңіретін орны болуы тиіс. Сол себепті Фотий констанинопольдік ақсүйектердің балаларына арнап өз идеалындағы мектепті құрды. Энциклопедиялық білімі бар мұғлім – бұл мектептің ең басты ерекшелігі еді. Оқушылар арасында мұғалімдердің беделі өте жоғары болды. Сонымен бірге ұстаздар мен шәкірттер арасындағы шынайы сыйластық қарым-қатынас пен қарапайымдылық, оқу мазмұнының жан-жақтылығы, ғылым мен дінтану салаларының қатар жүргізілуі бұл мектептің беделін арттырды. Фотий өз мектебіндегі оқушыларға арнап антикалық, византиялық философтардың, тарихшылардың, ғалымдардың 300-ге жуық шығармаларынан құастырылған “Мириобиблион” атты еңбегін жазды.

Симеон Новый Богослов (949-1022 ж.ж.) – философ ақын, мистикалық бағыттағы діни қайраткер болды. Ол педагогикалық ой-пікірлердің дамуында шығыс – христиандық дәстүрді жалғастырушы болып табылады. Фотиймен салыстырғанда Симеон Богослов зайырлы білімге қарсы болды. Ол константинопольдік мектепте жан-жақты білім алғанына қарамастан, діни білімді жақтады. Ол монастыр шәкірт болудың ең тамаша орны деп есептеді. Симеон әрбір оқушы мұғалімді өзі таңдауы тиіс деді. Оқытудың мақсаты – ғылымды игеру емес, рухани әлемге өте алатын қабілеттерді дамыту дегенді, яғни мистикалық білім беруді уағыздады. Симеон танымға мектепте зайырлы ғылымдарды оқыту арқылы емес, оқушылардың адам табиғатын игеруі (түсінуі) арқылы жетуі тиіс деп есептеді.

Византиялық білім беру дәстүрінің жалғасы. Әлемдік мәдениеттің дамуында Византия орта ғасырлық мәдениет пен антикалық дәуірдегі білім беру ісінің арасын жалғастырушы рөлін атқарды. 1453 жылы империя өзінің өмір сүруін тоқтатса да византиялық білім беру дәстүрі жалғаса берді.

Сондай-ақ Византия өзінің өмір сүруінің алғашқы жүз жылдығында-ақ Персия және басқа шығыс елдерінде гректік оқыту дәстүрінің кең таралуына ықпал жасады. Император Юстиниан билік құрған жылдары Афина академиясы жабылғаннан кейін философтар мен мұғалімдердің көпшілігі иран шахин-шахы Хосрованың сарайына келіп, қызмет жасады, өйткені, ол Византияның көп бөлігін өзінің империясына қосып алған еді, сөйтіп осы жерде “Эллиндік даналық” орталығын ұйымдастырған болатын. Тіпті, алыстағы Мервте де Сириядан келген христиандар колонниясы болды және “еркін өнер” мектептері жұмыс істеді.

Византия мәдениетінің Кавказ аймағына да ықпалы күшті болды. ХІІІ ғасырда Арменияның оңтүстік шығысында Глодзор университеті ашылды, бұл жерде византиялық мектептердегі сияқты зайырлы ғылым салалары мен дінтану қатар оқытылды.

Грузия да византиялық-православиялық мәдениеттің күшті ықпалын басынан кешірді. Грузиндік ағарту саласының орталығы Гелат академиясы болды. Академияны Кутаиси қаласына жақын маңда Давид ІV Строитель (1073-1125) ұйымдастырған болатын. Бұл жерде оқыту византиялық үлгіде жүргізілді.

Византия мен араб-ислам әлемі арасында да интеллектуалдық байланыс. VІІ ғасырда арабтар Византияның педагогикалық мәдениеті жоғары дамыған шығыс және оңтүстік аудандарын жаулап алды. Араб тіліне ұқсас арамей тілінің диалектісі болып табылатын сирия тілі арқылы мұсылмандар грек-византиялық мәдениет пен педагогикалық ой-пікірлермен танысты. Айта кететін бір жайт, 830 жылы арабтар Византия империясын жеңгеннен кейін соғыс контрибуциясын алтынмен емес кітаптармен төлеулерін талап еткен. 832 жылы Әл-Мамух халиф Бағдатқа әйгілі “Данышпандық үйін” құрды. Бұл мектептегі оқушылардың көпшілігі христиандар болды.

VІІ ғасырда Византия империясына арабтармен бір уақытта Балқан түбегіндегі славян халықтары да кіріп, қоныстана бастады.

ІХ-ХІ ғасырларда грек жазу үлгісіне негізделген славяндық жазу ісінің қалыптасу кезеңі басталды.

Византия үстемдік құрған жылдары (1018-1185) болгарлық мектептерде оқыту грек тілінде жүргізілді, ал славян тілінде білім берген мұғалімдер Киев Русіне келіп қоныстана бастады. Бұл жағдай Киев Русіндегі білім беру ісінің дамуына айтарлықтай әсер етті.

Батыс Европалық өркениет пен оның білім беру жүйесіне де византиялық ықпалы болды.

Өйткені, Европада білім беру ұзақ жылдар бойы латын жєне грек тілдерін оқу арқылы жүргізілді.

Византиядағы ағарту ісі және мәдениетінің дамуының негізгі кезеңдеріне тоқталғанда мына мәселелерге көңіл аударған жөн. Византияда антикалық авторлардың шығармаларын мазмұндайтын кодекстер жасалды. Бүкіл дүниежүзілік мәдениеттің дамуына әсер еткен византиялық мәдениет пен білімділіктің өзіндік белгілері болды. Византияда балалар мен жастарды үйде оқыту мен тәрбиелеудің формалары айқындалды. Византия қоғамында білім беру жүйесінде төмендегідей оқу орындары: сауат ашу мектебі, элементарлық және грамматикалық мектептер, жоғары заң мектебі, жоғары медициналық және философиялық мектептер, жоғары патриархиялық мектептер, университеттер ұйымдастырылды. Орта мектепте оқытудың методикасы жасалды. Жоғары білім мазмұнына өзгерістер енгізілді. Монастырлық білім берудің дәстүрлі формасы қалыптасты.

Осылайша Византиялық мәдениет дүниежүзілік өркениеттің дамуына қосқан үлесі айрықша болып саналады.

Өзін-өзі бақылауға арналған сұрақтар

1. IV-IX ғ.ғ.Византиядағы ағарту ісі мен мәдениетінің алғашқы даму кезеңін сипаттаңыз.

2. ХI -ХIII ғасырларда ортағасырлық христиандық Еуропадағы тәрбие мен білім беру туралы пікіріңізді түйіндеңіз.

3. Византия мен араб-ислам әлемі арасында да интеллектуалдық байланысты сипаттаңыз.

Ұсынылған әдебиеттер

1. Беркімбаева Ш.К., Қожахметова К.Ж., Құнантаева К.К., т.б. Педагогика тарихы.-Алматы, 2009.

№5 дәріс. Таяу Шығыс, Орта Азиялық қайта өрлеу және Алтын Орда дәуіріндегі білім беру, педагогикалық ойлардың дамуы (VI- XV ғ.ғ.)

Мақсаты: Қазақ даласындағы ортағасыр ойшылдарының педагогикалық ой-пiкiрлерiмен таныстыру.

Дәріс жоспары:

1. Көне түркі мәдениетінің даму кезеңдері. Орхон-Енисей ескерткіштері.

2. ҮIII–IХ ғ.ғ. Орта Азия мен Қазақстан елдерiне араб-шығыс мәдениетiнің әсерi.

3. Орта Азия елдер мәдениетіне Хорезмидің қосқан жаңалықтары.

4. Орта ғасыр ойшылдарына (әл-Фараби, Ж.Баласағұни, А.Жүйнеки, А.Иассауи) тәлімдік ой- пікірлері.

Түрік мәдениетi – Шығыс мәдениетiнiң бел ортасындағы ерекше көзге түсетiн құрамдас бөлiгi. Түрік өркениетiнсiз Шығыс пен Батыстың арақатынасын ашып беру, екi әлемнiң мәдени қарым-қатынасын айқындау мүмкiн емес.

Түркi мәдениетi тарихшылардың топшылауынша үш кезеңнен тұрады. Бiрiншi кезең – б.з.д. III-II ғ.ғ. басталып осы дәуiрдiң ҮI - ғасырға дейiнгi мерзiмдi қамтиды. Ежелгi түркi мәдениетiнiң екiншi кезеңi – ҮI–ХI ғ.ғ. көне түрiк дәуiрiн, үшiншi кезең – ХI-ХҮ ғ.ғ. орта ғасырлық түркiлер мәдениетiн қамтиды.

Бүкiл Евразия құрлығына жайыла орналасқан түркiлердiң мекенi Ұлы Сiбiр Енисей, Моңғол- Орхон, Селенгi бойынан басталып, Қытайдың Шығыс Түркiстан өлкесiн басып өтiп, Орта Азияның Солтүстiк-батысы мен Қазақстан даласын көктей өрлеп, Едiл-Дон өзендерiнен өтiп, Карпат тауына дейiнгi кең алқапты алып жатыр.

Түркiлер ғұндардың этникалық бiр тармағы. II-Ү ғасырларда Орта Азия мен Қазақстандағы ғұндардың бiр бөлiгi Батысқа қарай жылжыды. Осы Ұлы көште ғұндар Жерорта теңiзi арқылы Римге дейiн, ал батыста Карпатқа дейiн жеттi. Карпаттағы бүгiнгi болгарлықтар сол ежелгi ғұндардың ұрпағы.

Түрiк – Ұлы даладағы түрік тектес бiрнеше тайпалардың ҮI-ҮIII ғ.ғ. бiрiгуiне ұйытқы болған халықтың аты. “Түрiк” деген сөз тұңғыш рет 542 жылы қытай шежiрелерiнде айтылады. Түрік тектес тайпалар 545 жылы шамасында бiрiгiп жеке мемлекет болған. Ұсақ тайпалардың басын бiрiктiрген оның тұңғыш қағаны Бұмын болған. Бұммынның патшалығымен (шамамен 545-552 ж.ж.) Түрiк қағанаты - оның жас мемлекетi құрылады. Ол Қытай мемлекетiмен қарым-қатынас орнатты. Көршi теле, жуж-жань тайпаларын өзiне қаратты.

Қазiргi Моңғолияның Орхон өзенiнiң бойына 732 жылы орнатылған Күлтегiн тас ұсқыны (ескерткiшi) және басқа да Орхон-Енисей жазба ескерткiштерi ортағасыр дәуiрiнiң маңызды мұралары саналады. Күлтегiн атты түрiк қолбасшысына арналған 40 жол үлкен және 13 жол кiшi жазудан тұратын ескерткiш шамамен 732-735 жылдары орнатылған.

Күлтегiн тас ұсқынындағыдай Талас өзенi бойынан табылған жазбалардың Орхон-Енисей бойындағы тас ескерткiштегi, жазбалармен мазмұндық ұқсастығы көне түркiлердiң Еуразия даласында көшiп-қона жүрiп аумағы кең ен даланы жайлағанын дәлелдейдi.

Ескерткiштерде нақтылы тарихи оқиғалар туралы сөз қозғалады. Кезiнде бастылардың басын игiзген, Бұмын мен Елтерістің iсiн ұрпақтары жалғастыра алмай ҮII ғ. ортасында түркi халңының табғыштарға (қытайларға) тiзе бүккенiне күйiнiш бiлдiре келiп, “Басқа елде сұлтан болғанша, өз елiңде ұлтан бол” деген мәтелмен түйiндегендей болады.

Тас мүсiннен шығатын тұжырым түрiк халқының ежелгi жауынгерлiк дәстүрi мен ел билеудегi даналық ой тұжырымының болғаны байқалады. Ол - азаттық идеясын ту ету, елiнiң азаттығы жолында құрбан болуды үлгi-өнеге тұтқандық.

Тарихтан белгiлi көне түркiлер ұрпағы – қазақтардың этногенезi туралы сөз қозғасақ, олар жоғарыда айтылған Енисей жазба ескерткiштерiндегi мәлiметтеріне және көне қытай, ұйғыр, моңғол жазбалары бойынша арғы тегi моңғол тектес ғұндар мен үндi-иран тектес қыпшақтар мен сақтардың, түркi тектес үйсiн мен қаңлылардың қосындысынан пайда болған Еуразия даласының көшпендiлерi екенi байқалады. Қазақтың этногенезiнде керейіттер мен наймандардың, арғындар мен қоңыраттардың, алшын жаппас, шектiлердiң де болғанын тарих дәлелдеп отыр. Ол жөнiнде атақты тарихшы В.В.Бартольд, Л.Н.Гумилев, Х.Арғынбаев, Ә.Марғұлан т.б. еңбектерiнде дәйектi дәлелдер келтiрiлген.

Қазақ халқының ұрпақ тәрбиелеу дәстүрi халық педагогикасынан, оның ауыз әдебиетi үлгiлерi мен тұрмыс-тiршiлiгiмен байланысты туындаған салт-дәстүрiнен, ұлттық музыкасы мен өлең жырларынан, қолөнер түрлерi мен ұлттық ойындарынан бастау алады.

Ұлттық мәдениеттiң ұрпақ тәрбиелеудегi ерекшелiгiн зерттеу iсiмен ғылыми педагогиканың бiр саласы қазақ этнопедагогикасы айналысады. Ол халықтың ұрпақ тәрбиелеу тәжiрибесiн, педагогикалық ой-пiкiр көзқарастарын, ұлтты ойлау ерекшелiктерiн, өнер туындыларын зерттей отырып, оның мазмұны мен тәлiмдiк мәнiн, тәрбие құралдары мен оны iске асырудың әдiс- тәсiлдерiн қарастырады.

Этнопедагогиканың мақсаты – жастарға халықтық салт-дәстүрлер мен ұлттық мәдениет түрлерiнен бiлiм, бiлiк, дағдыларды меңгерте отырып, олардың ұлттық сана-сезiмi мен дүниетану көзқарасының қалыптасуына ықпал ету. Қорқыт ата – ҮIII–IХ ғ.ғ. төңiрегiнде Сырдарияның орта және төменгi ағысын жайлаған оғыз-қыпшақ тайпаларының арасынан шыққан әйгiлi күйшi, музыкант, аңыздық кейiпкер, кемеңгер ойшыл. “Қорқыт ата кiтабы” – Орта Азия, Қазақстан және Азербайжан халықтары арасына кең тараған. Оның музыкалық-этнографиялық мұрасы – түркi тiлдес халықтардың бәрiне ортақ рухани мұра. Сондай-ақ Қорқыт айтты дейтiн ақыл-нақыл, афоризм, ұстаздық ұлағат сөздер көптеп кездеседi. Онда имандылық, iзгiлiк, қанағатшылдық, әрекетшiлдiк, тәубешiлiк мәселелерi сөз болады.

Қорқыттың бiр топ афоризм сөздерi жастарды ерлiкке тәрбиелеуге, тектiлiк мәселесiне, қонақжайлылыққа, мейiрiмдiлiкке арналған. Ол әйелдердiң бойынан жақсы адамгершiлiк қасиеттердi көрудi аңсайды. Қорқыт өсиеттерiнiң тәлiмдiк мәнi аса зор, қай заманда болмасын ескiрiп көнермейтiн асыл мұра.

IХ–Х ғ.ғ. Түркеш, Қарахан, Қыпшақ, Ұйғыр, Хазар, Қимақ т.б. бөлiнiп ыдырай бастады. Осы жағдайды пайдаланған Араб халифаты Орта Азия мен Қазақстан далаларын жаулап алып, ислам дiнiн, шығыс мәдениетiн таратуға күш жұмсады.

Араб басқыншылары Орта Азия мен Қазақстанды жаулап алғанға дейiн де Орталық Азиядағы екiншi мәдениет орталығы – Согд, Маргиана, Парфия, Бактрия атты мемлекеттердiң болғаны тарихтан белгiлi.

Орталық Азияда, оның iшiнде қазiргi Оңтүстiк Қазақстан аймағында өнер-бiлiмнiң, әсiресе техникалық бiлiмнiң дамуына оның географиялық жағдайы, табиғи байлығы, ауа-райы үлкен ықпал еттi. Алғаш канал қазу, егiстiк жерлердi суландыру iсi қолға алынды. Орталық Азия халықтарында агротехникалық-ирригациялық бiлiмнiң аса жоғары болған.

Орта Азияның ежелгi Хорезм, Согд, Ферғана және Түркiстан, Тараз қалалары көршiлес Қытай, Таяу Шығыс, Кавказ жєне Шығыс Европа елдерiмен тығыз экономикалық байланыс жасап, сауда-саттық жұмысын жүргiзуiне атақты Жiбек жолы ерекше әсер еттi. Сол сияқты Орта Азия елдерi керамика, тоқыма, зергерлiк өнердiң де мекенi едi. Орта Азия мен Қазақстан халықтарының музыкалық мәдениетiнiң жоғары болғанын, музыкалық аспаптар жасаушы шеберлердiң шыққанын мақтанышпен сөз етедi.

Өте ерте заманда Қазақстан мен Орта Азия жерiнде жазу өнерi де пайда болған, ол археологиялық қазбалардан табылған Согд жазулары жазылған ыдыс-аяқ сынықтары, ағашқа немесе терiге жазылған жәдiгерлер, бейiттерге қойылған тас ескерткiштердегi көне жазбалар растайды. Хорезмдiк ғалым әл-Бируни, ежелгi хорезiмдiктердiң ғылыммен шұғылданғанын, оның нәтижесiн өздерiнiң күнделiктi тұрмыс-тiршiлiгiнде пайдаланғанын жазады.

Бұған қоса ҮIII–IХ ғ.ғ. Орта Азия мен Қазақстан елдерiнiң араб-шығыс мәдениетiн қабылдауы да түркi халықтарына игi әсер еттi. Түркi халықтарының ұлы ғалымдары: Хорезми, Фараби, Фердауси, Авиценна, Бируни, Ибн-Сина, Низами, Науаи, Қашғари, Иасауи, Баласаұғын т.б. араб тiлi мен мәдениетiн меңгердi. Оның үлкен прогрессивтiк маңызы болды. Көптеген шаһарларда дiни медреселер ашылып, ғылым мен бiлiм деңгейi артты. Медреселер дiни iлiмдермен ғана шектелiп қалмай, арифметика, медицина, жаһаннама (философия), дiнтану, астрономия әлемдiк маңызы зор дәрiснама берудi мақсат еттi.

Бұхарада, Отырарда аса iрi кiтапханалар ашылды. Онда Гераклиттен бастап көне грек философтарының кiтаптары сақталды. Бұл кiтаптар Самархандтан әкелiнген қағазға басылған едi. Самарқанд ол кезде қағаз өндiрiсiнiң орталығы болған. Оның үстiне алғашқы медресе де осы Бұхарада ашылғаны мәлiм. Хорезм шахтары да ғылымға қамқорлық жасап, басқа қалалардан ғалымдарды шақырады. “Мамүн академиясы” немесе “Даналыќ үй” деп аталған ғылыми орталық құрды. Оны өз заманының ұлы ғалымы Әбу Райхан әл-Бируни басқарды. Алгебраның атасы – ұлы ғалым Мұхаммед әл-Хорезми (780-850) еңбегiне ерекше тоқталуға тура келедi. Хорезми жергiлiктi медреседе оқып сауатын ашады, өз бетiмен бiлiмiн көтередi. Орталық Азияның бiрталай қалаларында болып, өзiнiң тарих, география, астрономия жөнiндегi мағлұматтарын толықтырады. Ана тiлiмен қатар парсы, араб және Үндiстанның ежелгi әдеби тiлi – санскриттi үйренедi. Кейбiр деректерге қарағанда ескі еврей тiлiн де бiлген. Жиырма жасында керуенге iлесiп, ғылым iздеп, Бағдатқа келген. Онда ғылыми жұмыстармен шұғылданып, ескi грек тiлiн үйренген. “Даналық үйiндегi” кiтапханадан кiтаптар оқып, гректер мен үндiлердiң ғылыми мұраларын меңгерген. Бес тiлдi еркiн меңгерген математик, астраном, географ, тарихшы, дәрiгер Хорезми Бағдатта бас ғалым ретiнде танылған. Кiтапхана мен обсерваторияны басқару, ғылыми-зерттеу жұмыстарын жүргiзу 35 жастағы Хорезмиге сенiп тапсырылған. Ол осында өзiнiң “Астрономиялық таблицалар” атты еңбегiн жариялайды. Бұл кiтап Ньютон мен Гершельге дейiн астрономияның Европадағы негiзгi құралы болып келдi.

Хорезми жер меридианының ұзындығын анықтаумен тұңғыш айналысқан. Хорезми – ұлы географ. Оның “Китаб сурәт әл-ард” (“Жер түрлерi жайындағы кiтап”) атты еңбегi араб географиясының негiзгi арқауы болды. Онда сол кездегi теңiз, өзен, көлдер, таулар мен мемлекеттер, олардың халқы мен географиялық жағдайларына сипаттама берген. Кiтапта 4 карта бар. Әсiресе Азов теңiзi бассейнiнiң картасында жер аттарын арабша жазумен бiрге, жергiлiктi және парсы тiлiндегi атаулары берiлген. 70 географ Хорезмидiң басшылығымен үлкен атлас жасаған. Хорезми шет елдерге бiрнеше рет саяхат жасаған. Соның iшiнде Волга бойы мен Византиға барған экспедициясы ерекше. Ғалым Волга өзенiнiң хазар тiлiнде “Итiл” деп аталғанын (қазақ және татар тiлiнде Волганың “Едiл” атануы осы “Итiлден” шыққан) баяндайды.

Хорезми тарихи-этнографиялық, медициналық кiтаптар да жазған. Бiрақ, ол еңбектер сақталмаған. Хорезми “Алгеритми айтады” атты екi кiтап жазып қалдырған. Оныњ бiрiншiсiнде арифметикалық, ал екiншiсiнде алгебралық есептердi шығару жолдары көрсетiлген. Автор арифметикалық есептердi – “үндiлер есебi” деп атап, алғаш он цифрлы системаны үндiлердiң ойлап тапқанын дәлелдейдi.

Ал алгебралық есеп кiтабы үш бөлiмнен тұрады: 1) теңдеулердi шешу жолдары; 2) өлшеу және геометриялық есептердi шығару; 3) адамның өлер алдындағы өз мүлкiн жақындарына қалдыру (бөлу) жайындағы өсиеттер. Хорезми еңбектерiнiң басты ерекшелiгi – түсiнiктiлiгi, өмiрмен, тәжiрибемен байланыстылығында деуге болады. Ол жазған алгебралық есептер он екi ғасыр өтсе де ескiрмей, күнi бүгiнге дейiн өмiрде қолданылып келуi оның шынайы өмiршеңдiгiн дәлелдей түскендей.

Хорезмидiң iзiн баса өмiрге келген, Отырардың перзентi, шығыстың екiншi Аристотелi атанған ғұлама ғалым Әбу Нәсiр әл-Фарабидi (870–950) ерекше атауға тура келедi. Ол ойшыл- философ, социолог, математик, физик, астраном, лингвист, психолог, педагог, музыка зерттеушiсi болған.

Мәдениетi өркендей түскен мұсылман дүниесiнде жас Әбу Насыр әл-Фарабидiң ғылым мен өнерге деген құмарлығы ерте оянды. Ол 20 жасқа дейiн бiлiмдi туған топырағы Отырарда алды. Кейiн Бұқара, Мерве, Хоране, Александрия, Бағдат, Каир, Дамаскi, Шам, Халеб сияқты мұсылмандық шығыстың көптеген қалаларында өмiр сүрiп, түркi, араб, парсы, грек, латын, санскрит және т.б. тiлдерiн жетiк меңгердi.

Әл-Фараби “Бақытқа жетудiң жолы”, “Қайырымды қала тұрғындарының көзқарасы”, “Азаматтық саясат” трактаттарында “Жан қуаты”, “бақыт” дегеннiң не екендiгiн, оған жетудiң жолдарын қарастырады. Ұлы ғұлама “Бақыт – қайырымды адамдардың мәртебесi, кемелденушiнiң жаны мен тән қуатының жетiстiгi, тұтас дүниедегi үйлесiмдiлiкте өмiр сүру қабiлетi”- дегендi айтады.

Әл-Фараби жоғарыдағы еңбектерiнде оқыту әдiстерiнiң түсінікті, дєйектi, жүйелi, көрнекi болуын ескертедi, сондай-ақ дағды, әдет, қабiлет, икемдiлiк, мiнез т.б. тәлiм-тәрбиелiк ұғымдарға түсiнiк бередi. Көз жеткiзу, иландыру, мойын ұсындыру тәрiздi әдiс-тәсiлдерге талдау жасайды. Ол өзiнiң “математикалық трактаттарында” жүзден астам геометриялық есептердiң шешiлу әдiстерiн, шығару жолдарын түсiндiредi.

Ол Аристотельдiң жан туралы iлiмiн одан әрi дамыта отырып, Шығыс әлемiнде тұңғыш рет психологиялық терминдерге түсiнiктеме бередi. Ол жан жүйесi туралы iлiмнiң сан-салаға бөлiнетiнiне (музыкалық, педагогикалық, қоғамдық, медициналық болып), түрлi iс-әрекеттерге қарай жетiлуiне тоқталады.

Фараби мұралары Орталық Азия мен Қазақстан халықтарының философиялық, психологиялық және педагогикалық ой-пiкiрлерiнiң өрiс алуына ерекше ықпал еттi. Мәселен Х–ХҮ ғасырлар аралығында Орталық Азия мен Қазақстан топырағында медресе шәкiрттерiне арналған математика, логика, этика пєндерi бойынша көптеген оқу құралдары жарық көрдi. Тавтазани жазған “Мантик” (логика) атты оқу құралы медреселерде ұзақ жылдар бойы қолданылып келдi.

Әл-Фарабидiң iзiн қуа Орта Азияның ұлы перзентi, атақты ғалым, ұлы гуманист Әбу Әли ибн Сина 980 жылы Бұхара қаласының маңындағы Афшана деген қыстақта тәжiк отбасында дүниеге келген. Ибн Сина беске толғанда әкесi сол кездегi феодалдық мемлекет астанасы – Бұхара қаласына көшiп келедi. Ибн Синаның әкесi сарай маңында қызметке орналасып, баласын бастауыш мұсылман мектебiне бередi. Ибн Сина (Құсайын) өзiнiң оқуға алғырлығымен көзге түседi. Оның үстiне Орта Азия, Таяу Шығыс, тiптi алыстағы араб елдерiнен – Мысырдан (Египеттен) келген оқымысты қонақтар үлкен әсер етедi. Олар шығыс елдерiнiң тұрмыс-тiршiлiгi, әдет-ғұрпы, салт-санасы, философиясы, көркем өнерi жайында келелi әңгiмелер шертедi. Құсайынды он жасында әкесi жеке мұғалiм жалдап оқытады. Бұл мұғалiмдер оған дiни бiлiмдермен бiрге математиканы, физиканы, астрономияны, географияны, философияны, логиканы, заң ғылымдарын үйретедi. Ибн Сина ескi грек философиясымен, логика, физика, астрономия т.б. ғылымдарымен терең танысады. Содан кейiн медицинаны қолға алып, оны да терең меңгередi. Ерте заманның ұлы дєәiгерi Гиппократ пен Галеннiң шығармаларын, шығыс медицинасын еркiн игередi.

Бұхара әмiрi Нұх ибн Мансұрды емдеп жазып, Құсайынның атағы әлемге тез жайылады. Құсайынға риза болған Бұхар әмiрi өзiнiң сарайындағы бай кiтапханамен пайдалануға рұқсат бередi. Замандастары Ибн-Синаны “Шейх ар-райс (“ғалымдардың атасы”) деп атаған.

Ибн Сина Хорезмде жүрiп өзiнiң атақты екi кiтабын жазды. Оның бiрi “Медицина ғылымының заңдары” (“Каноны”) екiншiсi – “Саулық сақтау кiтабы”. Бiрiншi кiтапта дєрiгерлiк емдеу тәсiлдерi сөз болса, екiншi кiтапта – физика, математика, астрономия, логика т.б. қоғамдық ғылымдар туралы айтылады. 1017 ж. Ғазна шахы Махмуд Ғазнауи Хорезмдi басып алып, патша сарайына жақын адамдарға қуғын көрсетедi. Ибн Сина 20 жылдай қуғында жүрiп, өзiнiң үлкендi- кiшiлi жүзден астам ғылыми еңбектерiн жазады. Өкiнiшке орай, олардык көпшiлiгi жоғалып кеткен. Солардыњ iшiнде “Әдiлеттiк кiтабы” атты 20 томдық философиялық еңбегi де бар. Орталық Азияның даңқты перзентi 1037 ж. маусым айында шетелде жүрiп қайтыс болады. Денесi Иранның Хамадан деген қаласының маңына жерленедi.

Ибн Сина – ұлы гумманист. Оның ойынша мемлекетке “жалпы адамзатқа арналған қаржы (қор)” болуы керек. Кемтарларға сол қор есебiнен көмек көрсетiлуге тиiс деген.

Әбу-Райхан әл-Бируни (973-1048) – атақты астроном, математик, географ, геолог, философ, филолог, тарихшы және этнограф, дәрiгер және ақын. Әбу-Райхан Мұхаммед ибн Ахмет әл-Бируни 973 ж. 4 қазанда ежелгi Хорезмнiң астанасы Қият қаласының iргесiндегi қыстақта дүниеге келген. Қазiр Қияттың орнында Бируни қаласы бар. Ол – Қарақалпақстанға қарайтын аудан орталығы. “Бируни” деген сөз «қала маңындағы жатақ” деген мағынаны бiлдiредi. Демек Бируни жатақтардан шыққан. Қият кейбiр деректерге қарағанда бұрынғы Хорезм мемлекетiнiң астанасы, iрi мәдениет орталығы болған. Онда өз заманына сай мектеп-медреселер мен кiтапханалар жұмыс iстеген.

Бируни ата-анадан жастайынан жетiм қалып, балалық шағын жоқшылықпен өткiзедi. Өз бетiмен оқып хат таниды. Көп iзденiп Хорезми, Фараби, Жауһари, Ферғанидiң т.б. бiлiмпаздардың кiтаптарын оқиды. Керуенмен iлесiп “бақыршы бала” атанып, Орталық Азия мен Солтүстiк Иранның әр қалаларында болып бiлiмiн көтередi. Жиырма жасында көрнектi ғалым болып қалыптасады. Махмуд Үргенiштiң әмiрi Мамұнды өлтiрiп, Бируни бастаған бiр топ ғалымдарды Ғазнаға әкелiп тұтқындайды. Оған өзiнiң зұлымдықтарын дәрiптеп кейiнгi ұрпаққа батыр етiп көрсетiп еңбек жазуды талап етедi. Махмуд данышпан ақын Фердоусидi де шақырып алып, “патшаға лайықты” кiтап жазуды тапсырады. Фердоуси “Шаһнаме” (“Патшалар кiтабы”) атты атақты кiтабын 30 жыл жазып Махмудқа ұсынады. Кітапқа көңілі толмаған Махмуд оны асау пiлге тепкiлетiп өлтiртпек болады. Фердоуси қашып құтылып, өз аулында өледi. Патша ұлы ақынды көпшiлiктiң зиратына көмуге рұқсат бермей, оның сүйегi өз үйiнiң ауласына жерленедi. Осы уақиғадан кейiн Махмуд Бируниге өзі туралы еңбек жаздырмақ болады. Бiрақ Бируни сыйлықты алудан бас тартып, “Күмiстiң кететiнiн, ғылымның тарихта мәңгi қалатынын, ақыл-парасатты ақшаға айырбастамайтынын” ашық бiлдiредi. Махмуд сұлтан Бирунидi Үндiстанға жер аударып, бес-алты жыл бақылауда ұстайды. Бируни үндi халқының тарихын, әдет-ғұрыптарын, календарын зерттеп, “Үндiстан” атты еңбегiн жазады. 1030 ж. Махмуд өлiп, орнына баласы Масғұт таққа отырады. Масғұт Бирунигеқ қамқорлық жасап, еркiндiк бередi. Жаңа патшаның құрметiне Бируни “Масғұт таблицасы” атты еңбек жазады. Әбу Райхан әл-Бируни Селжук мемлекетін құрған Маудұттың сарайында дүниеден қайтады. Оның сүйегi сол Ғазна қаласына жерленедi.

Орта ғасыр ойшылдары iшiндегi көрнектiлерiнiң бiрi – Махмұт Қашғари (ХI ғ.) болды. Ол қазiргi Ыссыкөл жағасындағы (кейбiр деректерде Шу бойындағы) Барсхан қаласында туып өскен. Оның әкесi әскери-дипломатиялық қызмет атқарып Қашгарияда көп жыл тұрған. Махмұттың балалық шашы Ќашғарияда өткендiктен оны Қашгарлық Махмұт деп атап кеткен. Ол Қашғарда алған бiлiмiн Бұқара, Нишапурда, Бағдатта жалғастырған. Түрiк тiлiмен қатар парсы, араб тiлдерiн жетiк меңгерген. Ол өзiнiң атақты “Диуани лұғат ат-түрк” (“Түркi сөздерiнiң жинағы”) атты еңбегiн жазып қалдырған. Онда түркi тiлдерiнiң грамматикасын түзiп, оқулығын жасап, тiл өнерiнiң өресiн кеңейттi. Үш жинақ, сегiз кiтаптан тұратын бұл еңбек (1072–1078 ж.ж. жазылған) бүкiл түрiк ұлысының тiлтану энциклопедиясы болып саналды. Махмұт Қашғари бұл еңбекте ата жұрт, ата мекен, жер, су аттарының қойылу тарихына, этимологиялық ерекшелiктерiне қатысты ғылыми анықтамалар беруге баса назар аударан.

Оның бұл еңбегi Ресей, Германия, Англия, Франция, Швеция, Голландия, Финлаяндия, Италия, Жапония, Қытай елдерiнде сақталған.

ХI–ХII ғасырларда қазақ жерiнде түркi тiлiнде жазылған этикалық-педагогикалық трактаттар көп тараған. Солардың iшiндегi ең шұрайлы еңбектiң бiрi – Жүсiп Баласағұнидiң “Құдатғу бiлiк” (“Құтты бiлiк”) атты кiтабы. Бұл дидактикалық дастан. “Құтты білік” – түркi тектес халықтардың мiнез-құлықтарын, моральдық-этикалық, рухани қазыналарын негiзге алатын ескерткiш мұра. Мұнда адамға бiлiмнiң қажеттiлiгi, оның тiршiлiктегi мәнi, бақыт туралы адамның iс-әрекетiнiң оңы мен терiстiгi, тiлден келетiн пайда мен зиян, ел билеушi әкiмдерге қажеттi асыл қасиеттер, әртектi жұртшылық өкiлдерiнiң тiлiн таба бiлу т.б. хақындағы ой-толғамдар бар. Сондай-ақ отбасы мен неке, ұл мен қыздың өнегелi тәрбиесi, бала мен ата-ананың қарым-қатынасына байланысты мәселелер жан-жақты сөз болған.

Көне түркiлерден шыққан екiншi бiр ойшыл – Ахмет Жүйнеки (ХII ғ.). Оның ойшылдық дүниетанымы, философиялық тұжырымы, көркемдiк-эстетикалық көзқарасы “Ақиқат сыйы” атты дастанымен әйгiлi болған. Дастанның бас арқауы – әлем мен адамның ара қатынасы, адамның өмiрлiк мақсаты мен сол мақсатқа жету жолы. Ол адамдар бойындағы ұнамды, ұнамсыз моральдық- этикалық қасиеттердi атап қана қоймай, сонымен бiрге бiрсыпыра тәлiмгерлiк ақыл-кеңестер де бередi.

Сопылық iлiмнiң Түркiстан өлкесiнде негiзiн қалаушылардың бiрi Қожа Ахмет Иассауи (1094–1167) болды. Ол түрiк әлемiнiң ойшылы. Оның “Дүнияуи Хикмет” атты дастанында дүниенi жаратушыға табыну, оны танып бiлу – өзiңдi-өзiңнiң танып бiлуiң дегендi айтады. Адамдықтың басты мақсаты – ақиқатқа жету. Адам өзiн-өзi тану және жетiлу арқылы адамдық биiкке көтерiледi. Осы тарихат жолында адамды ұстамдылыққа жетiлдiруге шақырады. Сол шынайы қасиеттер арқылы сүйiспеншiлiк пен махаббат идеясын ұсынады. Тарихаттың нұсқайтын жолы “Өзiн бiлгенi – хақты (жаратушыны) бiлгенi, құдайдан қорқып ынсапқа келгенi”дейдi.

Ахмет Иассауидiң ойынша “шариғатсыз – тарихат”, “тарихатсыз – мағрифат”, “мағрифатсыз

– хақиқат” болмайды. Әдiлдiк жолына түсу үшiн, ақиқатты iздеп табыну керек. Адамның рухани өмiрiнiң таза болуы үшiн ислам шариғаттарын мойындау қажет және оларды әркiм өзiнше түсiнiп қабылдауға ерiктi. Адамның кемелденуi жаратушыға да қажеттi. Адам баласы бұл дүниенiң қызығына елiгiп арамдық жолға түседi. Мәңгiлiк өмiрге адам рухының тазарып баруы үшiн жаратушыға құлшылық етiп, тiршiлiкте еткен күнәларын ой елегiнен өткiзiп, тазарып баруы керек. Аллаға ғашықтық - сопылықтың бiр көрiнiсi. Ғашықтық адамның иман жүздiлiгi, жүрегiнiң ашық пердесi, имани тазалық – рухани тазалық дегендi айтады. Сөйтiп, Иассауи өзiнiң адамгершiлiк жөнiндегi ойларын дiн арқылы, дiни мораль арқылы түсiндiредi. Ол түрiк мәдениетiн – тәңiр дiнiн араб мәдениетiмен исламмен ұштастырды. Ислам дiнi арқылы адамды жан-жақты жетiлдiруге болады деп ұқты. Алланы тану арқылы адам өзiн-өзi танып бiлуге, өзiне-өзi сын көзiмен қарауға талпынады дегендi айтты. Яғни адам өзiн-өзi дiн арқылы тәрбиелеуi керек деген идеяны ұстанды.

Қожа Ахмет Иассауи еңбектерiндегi сопылық идея өзiнен кейiнгi ақын-жырауларға (әсiресе Бұхар, Ақан серi, Әсет т.б.) қала бердi жазба әдебиетiнiң өкiлдерiне, тiптi ұлы Абайға да азды-көптi әсерiн тигiздi.