20. Charakter procesów porozumiewania się w organizacji.

KONTAKTY KOMUNIKACYJNE W GRUPIE

N (N-1)/2

Gdzie N- liczba pracowników w grupie

Np. przy N=100 liczba dwuosobowych interakcji wynosi: 100 (100-1)/2= 4950

KOMUNIKOWANIE INTERPERSONALNE CZŁONKÓW SYSTEMU

Wiąże się z osobistymi kontaktami członków systemu i przekserowaniem informacji od kierownika (menadżera) w dół struktury.

STYL POROZUMIEWANIA SIĘ PRZEŁOŻONYCH Z PODWŁADNYMI

*Autorytarny

*Permisywny tj. pozwalający na całkowitą swobodę w postępowaniu

*Zapatrzony w siebie

*Demokratyczny

KOMUNIKOWANIE GRUPOWE

W obrębie jednej struktury powstają i działają różne grupy- formalne lub nieformalne.

Grupy formalne- to wszelakiego rodzaju grupy nakazowe i zespoły zadaniowe.

Grupy nieformalne- to grupy interesów i grupy towarzyskie.

21. Kierunki komunikowania się.

W systemie komunikowania instytucjonalnego można wymienić cztery kierunki komunikowania się członków:

*pionowa, z góry w dół hierarchii organizacyjnej - Jest najczęstszą praktyką stosowaną w organizacji. Związany jest z przesyłaniem informacji, poleceń, rozporządzeń, dyrektyw od jednostek, stojących na szczycie na sam dół, do osób znajdujących się na kolejnych niższych szczeblach struktury organizacyjnej.

*pionowa, w górę hierarchii organizacyjnej- Informację są przekazywane od podwładnych do przełożonych, jest swego rodzaju sprzężeniem zwrotnym. Częstotliwość wysyłania komunikatów w górę zależy od stylu kierowania organizacją. Skuteczność istotnie warunkują: ryzyko postrzegane przez pracowników, zniekształcenia, zróżnicowanie statusów.

*horyzontalne (poziome) Obejmuje procesy komunikowania uczestników systemów, zajmujących tą samą pozycję w strukturze, kontakty mają bardziej nieformalny charakter niż komunikowanie wertykalne.

*diagonalne (,,ukośne”)

-Dotyczy jednostek, które zajmują różną pozycję w strukturze i nie są bezpośrednio podporządkowane sobie -Formalnie jest stosowany dość rzadko, w sytuacjach wyjątkowych, natomiast wykorzystywany w komunikowaniu nieformalnym.

22. Modele struktury organizacyjnej.

Struktury organizacyjne można analizować i oceniać ze względu na różnorodne kryteria. Jednym podstawowych kryteriów jest rozpiętość kierowania. Rozpiętość kierowania jest to ilość komórek organizacyjnych bezpośrednio podległych wyższemu szczeblu hierarchicznemu. W zależności od kształtowania się tego kryterium możemy wyróżnić strukturę smukłą i płaską. W strukturze smukłej istnieje wiele szczebli zarządzania, rozpiętość kierowania jest mała, komórki są niewielkie, za to duża ilość menedżerów różnego stopnia. W strukturze płaskiej jest niewiele szczebli zarządzania, rozpiętość kierowania jest duża a komórki organizacyjne są o wiele bardziej liczne niż w strukturze wysmukłej. W sposób graficzny obie sytuacje przedstawiono na rysunku 6.1. Przyjęcie w organizacji określonego typu struktury uzależnionego jest różnymi czynnikami. Plusami strategii smukłej są: możliwość dokładnej i bieżącej kontroli pracy podwładnych a w tym bezpośrednie oddziaływanie menedżera na pracownika. W tego typu strategii pracownik ma też duże możliwości awansu pionowego. Minusy to długi przepływ informacji i możliwości ich zniekształcenia. Struktura ta nie dostosowuje się szybko do zmian i a przykładowo w razie choroby lub niekompetencji jednego z menedżerów, w łańcuchu następuje przerwa i trudności są w dostosowaniu się organizacji do nowej sytuacji.

Plusami struktury płaskiej jest duża samodzielność pracowników. Minusem zaś może być to, że pracownik, który nie jest odpowiednio przygotowany do podejmowania decyzji może podejmować działania nie zawsze zgodne z celami organizacji.

W większości sytuacji struktura wysmukła jest kosztowniejsza niż płaska. Obecnie istnieje tendencja do spłaszczania struktur organizacyjnych i zmniejszenia ilości szczebli pośrednich. Wybór optymalnej rozpiętości zarządzania jest trudny a kryteria wyboru nie są jednoznaczne. Z rozpiętością zarządzania, chociaż nie tylko, powiązana jest centralizacja i decentralizacja organizacyjna czyli układ władzy w organizacji. -Struktura liniowa - Jest to najstarszy rodzaj powiązań w organizacji opisana między innymi w Biblii (setnik, dziesiętnik). Podstawą jej budowy jest zasada jedności rozkazodawstwa. Menedżer odpowiada za całokształt działania kierowanej przez siebie komórki. Podwładny ma tylko jednego przełożonego od którego odbiera polecenia. Linia jest zarówno drogą służbową do przesyłania poleceń, dyrektyw jak też kanałem władzy i delegacji kompetencji. Zaletami struktury liniowej są: prostota, precyzja, określenia władzy odpowiedzialności oraz stworzenie warunków do szybkiego podejmowania decyzji i egzekwowania ich realizacji.

- Struktura sztabowo-liniowa - Występuje tu podobnie jak w strukturze liniowej zasada jedności rozkazodawstwa. Dodatkową istotną cechą jest stworzenie specjalistycznego wsparcia dla zarządzania poprzez stworzenie komórek sztabowych. Menedżer podejmuje decyzje i odpowiada za funkcjonowanie organizacji. Natomiast komórka sztabowa między innymi: zbiera informację, przygotowuje decyzje, daje rekomendacje, prowadzi prace prognostyczne.

- Struktura funkcjonalna - rys. 6.4. Struktura powstaje między innymi na skutek przekształcenia struktury sztabowo-liniowej. W tego typu strukturze następuje uchylenia zasady jedności rozkazodawstwa. Podwładny posiada kilku menedżerów a więc jest realizowana zasada wielostronnego podporządkowania. Każdy z nich jest odpowiedzialny za pewien fragment funkcjonowania organizacji. Komórki organizacyjne wykształciły się na zasadzie specjalizacji.

- Struktura macierzowa - rys.6.5. Struktura ta uważana jest za nowoczesną a zarazem bardzo trudną do stosowania w praktyce. Struktura macierzowa zbudowana jest z kolumn i wierszy. Najczęściej w kolumnach są umieszczone często powtarzalne funkcje zaś w wierszach nietypowe, zmieniające się określone zadania. W strukturze macierzowej pracownik ma dwóch szefów, czyli stosowane jest zasada podwójnego podporządkowania. Dlatego też struktura ta jest często określana terminem "system wielokrotnego podporządkowania" a sam schemat jako dwuwymiarową strukturę organizacyjną.

23. Istota komunikowania politycznego.

To proces wzajemnych oddziaływań informacyjnych pomiędzy podmiotami polityki połączonymi relacjami władzy, walki i współpracy. Komunikacja polityczna jest częścią komunikacji społecznej.

L.Sobkowiak

Komunikacja polityczna to celowe komunikowanie dotyczące polityki.

B. McNair

24. Mass media a system komunikowania politycznego.

Po pierwsze są one nadawcą wtórną, czyli pośrednikiem w komunikowaniu politycznym, natomiast właściwy pierwotny nadawca znajduję się poza organizacją medialną

Po drugie same media są nadawcami pierwotnymi gdyż bezpośrednio tworzą własne przekazy polityczne, których są dziennikarze, tam zatrudnieni.

25. Kierunki komunikowania politycznego.

Wyróżnić można trzy kierunki przepływu komunikatów:

kierunek władza- obywatele

kierunek obywatele- władza

komunikowanie międzynarodowe

26. Mediatyzacja komunikowania politycznego.

Jest rozumiana jako transformacja lub modernizacja strefy politycznej pod wpływem dwóch typów mediów- klasycznych oraz nowych.

27. Pojęcie systemu komunikowania publicznego

System komunikowania publicznego to szeroki system, podstawę którego stanowią procesy komunikowania publicznego. Jest ro komunikowanie formalne, którego celem jest wymiana i dzielenie się informacjami mającymi publiczne zastosowanie oraz podtrzymywanie więzi społecznych, za które są odpowiedzialne instytucje publiczne.

28. Specyfika komunikatu publicznego.

1 stanowi kompromis interesów miedzy jednostkami o grupami społeczeństwa.

2 ma charakter regulacji.

3 jest gwarancja praw człowieka, praw i obowiązków obywateli, stoi ma straży bezpieczeństwa dóbr i ludzi.

4 antycypuje działania instytucji publicznych i przygotowuje obywateli do przyjęcia nowych rozwiązań prawnych

29. Nadawca i odbiorca w systemie komunikowania publicznego

Nadawcą w systemie komunik. publicznego są instytucje publiczne; do grupy tej należy zaliczyć także polityków, którzy zajmują stanowiska publiczne, do szczebla najwyższego po instytucje władzy regionalnej i lokalnej

Odbiorca to świadoma, uczestnicząca w życiu obywatelskim część dorosłego społeczeństwa, a także społeczności lokalne, mniejsze zbiorowości.

30. Praktyka komunikowania publicznego: środki i formy.

Formy komunikowania publicznego:

1. Rozporządzanie danymi publicznymi - obowiązek komunikowania i rozpowszechniania informacji (aparat władzy jest zobowiązany do przekazywania wszelkich aktów prawnych przez niego podejmowanych), dostęp do informacji (prawo zapewnia możliwość swobodnego dostępu do wszystkich aktów i dokumentów tworzonych przez administrację publiczną) oraz komercjalizacja danych publicznych (obowiązek podawania do wiadomości publicznej informacji przez nadawce publicznego powoduje określone konsekwencje, głownie ekonomiczne).

2. Stosunki między służbami publicznymi a jego użytkownikami - przyjęcie klienta (stosunki obywatela z urzędnikami rozpoczynają się od funkji przyjęcia. Budynek urzędu powinien być dobrze oznaczony i identyfikowany), wysłuchanie problemów klientów (osobisty konatkt i wysłuchanie przez pracownika pojedyńczego petenta lub przedstawicieli większej zbiorowości), dialog (jego wynikiem jest wypracowanie takiego poziomu usług oferowanych, który będzie satysfakcjonował ich użedników i klientów) oraz stosunki komunikacyjne (najczęsciej proces przekazu odbywa się prostymi kanałami komunikowania i dociera do wąskiej grupy, zainteresowanej informacjami wysyłanymi przez nadawcę publicznego).

3. Promocja usług oferowanych publiczności - reklama płatna i nieodpłatna, czyli PR.

4. Podnoszenie prestiżu instytucji publicznych - odnosi się do wzajemnego prestiżu instytucji publicznych na wszystkich poziomach komunikowania. Podstawowym celem takiej kampani jest zbudowanie tożsamości, a także pozytywnego wizerunku i legitymizacji społecznej.

5. Kampanie informacyjne - reklama społeczna!