3.Трансплантациялық иммунология. Транспланттатың кері қайтуындағы жасушалық және гуморалды механизмдердің маңызы

Тінді немесе мүшені генетикалық ерекшелігі басқа индивидумға салған кезде салынған биологиялық материалдың ажырау реакциясы байқалады. Тұрақтамаушылық реакциясы МНС-комплекс пен кіші гистосәйкестік комплексіне жататын қан тобының антигендеріне қарсы жүреді. МНС адамдарда - HLA-жүйесі деп аталған антигендері бойынша донор мен реципиент сәйкес болмаса, тұрақтамаушылық реакциясы жүреді. Трансплантаттың біріншілік ажырау уақыты – 14 күн. Екіншілік трансплантат одан жылдам ажырайды: 5-7 күнде. Трансплантаттық иммунитеттің даму реакциясы 3 этаптан тұрады:

1. трансплантаттың бөгде антигендерін тану;

2. транслпантатты ажырау реакциясының эффекторлары жетіліп жиналуы;

3. трансплантаттың ыдырауы.

Бірінші этапта трансплантат антигендерін цитотоксикалық Т-лимфоциттер (СД8), хелперлер және қабынулық Т-клеткалардың ізашарлары мен (ТнО) танудан басталады. Танығаннан кейін аймақтық лимфоидты тінге көшеді. Кейбір донордың лейкоциттері реципиенттің аймақтық лимфоидты түйіндеріне көшеді да бөгде зат болып танылады және реципиенттін лимфа түйіндеріндегі лимфоциттерді активтейді№ Сонымен олар трансплантат тұрақтамауна күшті әсер етеді.

Осы жерде 2 этап басталады. Тұрактамаушылық реакциясында ен манызды қызметті баяу жүретін аса сезім талдық реакциясың қатыстыратын клеткалық реакциялар және цитотоксикалық Т-клеткалар аткарады. СД8 ізашарлары жетілген цитотоксикалық Т-клеткаларына аусады. Бос трансплантатты антигендер лимфоидты тінге түсіп, антигентаныстырушы клеткалармен жұтылады және Тн1 және Тн2 клеткаларын жауапқа қосады. Танудың нәтижесі болып Тн1-ң хемотоксикалық факторы антиген енген аймаққа макрофагтарды және қабынудың басқа клеткаларын шақырады. Антигентаныстырушы, В-клеткалар, Тн2 клеткалар қосылып қабылдамау реакциясының қосымша тізбегі ретінде гуморалды иммунды жауап түзеді. Натуалды киллерлер Тн1--лимфоциттердің цитокиндрінің әсерінен активтенеді.

3 этапта бөгде тіннің ажырауы болады. Бул процесс жетілген СД8 Т-клетканың, Тн1 көмегімен белсендірілген макрофагтардің, иммуноглобулиндер және цитокиндермен белсендірілген нағыз киллерлердің көмегімен іске асды.

Бөтен тіндердің СД8 клеткалардың цитотоксикалы киллерлік әсері апрқылы лизисі бірнеше кезеңдерден тұрады.

1 кезең – СД8 Т-клеткалардың беткей бөгде антигендерімен байланысуы (трансплантатты вирустың пептиді, рак антигендері).

2 кезең – “летальды соққы”. Негізгі жағдай болып табылады. Клетка нысананың өлуін анықтайды. Эффектормен клетка нысана механикалық бірігуі оларды өлімнен сақтамайды. Бұл этапта клетка мембранасының өткізгіштігі артады, натрий-калий насосының балансы бұзылады. “Летальды соққы” механизмі әлі толық зерттелмеген. Клетка мембранасын зақымдайтын токсиндердің бірі – лимфотоксин (ісіктердің некрозының β-факторы).

3-кезең – нысана клетка лизисі болады. бұл зақымдалған мембрана арқылы Н₂О

көп мөлшерде өтеді. Осы процестің нәтижесінде “нысана клетка” мембранасы жыртылады және ол өледі. Эффекторлы клетка сақталады және ары қарай цитолитикалық қасиетке ие болады.

Трансплантацияның зандары:

1. аутотрансплантатта, изотрансплантатта донормен реципиенттің генетикалық жақындығы себебінең істен шықпайды.

2. Аллогенді және ксеногенді трансплататтар әр-кашан тұрақтамаушылыққа ұшырайды.

3. Тұрақтамаушылықтың иммундық механизмдері иммунологиялық ерекшелігі мен естелігіне байланысты.

4. Жедел тұрақтамаушылық реакциясын бас гистосәйкестілік комплексі бақылайды.

5. Бірінші ұрпақты гибридтер- F1 ата-анасының уекеуінен де салынған трансплататтың тұрақтамауын шақырмайды, бірақ ата-анасынынң әр-біреуі гибридтен салынған трансплантаттың тұрақтамауын шақырады.

Жеделдеу тұрақтамаушылық реакциясы 24 сағаттың арасында өтуі мүмкін. Негізінде -аниденелер арқылы комплементтің активтенуі салынған тіннің васкуляризациясына кедергі етіп трансплантат жылдам істен шығады.

Жедел тұрақтамаушылық реакциясы әдетте трансплантациядан кейін бірінші апталар ішінде өтеді (7-14 шакты күннің ішінде). Ол клетка-тәуелді, қабыну Т-клеткалардың (Тх1) активтенуі арқылы цитокиндердің бөлінуі және макрофагтар мен лимфоциттердің зақымдану ошагында жиналуы.

Созылмалы тұрақтамаушылық реакциясы трансплантациядан кейін айлар, жылдар өткенде болуы мүмкін. Механизміне гуморалды және клеткалық реакциялар кіреді. Созылмалы тұрақтамаушылық реакциясы қайталанған трансплатацияны талап етеді.

Сонымен, мүшелер мен тіндерді аустырып салған кезде донор мен реципиентті гистосейкестік дәржесі бойынша іріктеу кажет. Біріншіден, донор мен реципиентте АВО-антигендері бойынша топтық сәйкестілігін анықтайды. Донор мен реципиенттін HLA-антигендерін серологиялық әдіспен іріктеу үшін микролимфоциттітоксикалы тест (МЛЦТ) қолданады.

Кәзірге кезде гистосейкестік антигендерді полимеразды тізбектік реакция (РСR) көмегімен анықтауға болады.

Билет 16Иммунные регуляторные процессы в старческом возрасте.  На возраст ослаб функций иммунсист влияютэкзоген и эндоген факторы: изменен клет окружения изменен самих клеток иммунсист. В старости Т-иммунодеф - обуслов возраст инволюц тимуса. Хар для старения явл умен кол Т-лимфоц. Однако иногда общее кол клеток может и не меняться, но увелич кол молчащих, клеток, что связано со сниж активности рецептор аппарата клетки. Однако влияние инволюц процессов в тимусе захват и В-клеточное звено - как путем взаимод клеток в иммун ответе, так и путем влияния на формир В-клеток из их предшествен в костном мозге, в отдел случаях В-клетиммунодеф зависит от внут дефектов самих В-клеток. Старение ассоциир с присутстразл антител, особенно антител против ядерных антигенов. С возрастом развив дисбаланс Ig . снижение в IgM, т.е. снижен первичгумор ответ. Сод IgG и IgA к увелич. При наличии инфекц процесса возраст IgA. Дисбаланс Ig указ на снижпротивомикроб защиты противовирус и противоопухол защиты, что связано непосред с реакциями клетиммун, вкот принимают участие естественные киллеры (ЕК-клетки). При старении меняется кол сод клеток киллеров, оно может как увел, так и сниж

Определение концентрации сывороточных и секреторных иммуноглобулинов; общего количества лимфоцитов, абсолютного и относительного количества В-лимфоцитов. Определение количества Т-лимфоцитов

Тест розеткообразования — классический метод определения количества Т-лимфоцитов в периферической крови — основан на наличии на мембране Т-лимфоцитов всех субпопуляций рецепторов к эритроцитам барана и способности Т-лимфоцитов образовывать с ними прочные комплексы (так называемые розетки)Кровь обследуемого пациента в количестве 10 мл вносят в пробирку с раствором гепарина и осторожно наслаивают на смесь фиколл-гипака, который способствует выделению лимфоцитов, и центрифугируют. После центрифугирования эритроциты оседают на дно пробирки, а лимфоциты располагаются тонким слоем на границе раствора фиколл-гипака и плазмы. Взвесь лимфоцитов осторожно извлекают из этого слоя (интерфазы), доводят до концентрации 2–4x106/мл (2–4x109/л) и смешивают с взвесью эритроцитов барана в соотношении 1:1.

Полученную смесь инкубируют при 37°С в течении 10 минут и снова центрифугируют, после чего выдерживают в холодильнике при температуре 4 °С в течение нескольких часов. Подсчет клеток производят в камере Горяева при люминесцентной микроскопии. Подсчитывают число “розеток” на 100 лимфоцитов и определяют процентное содержание Т-лимфоцитов. Для определения абсолютного количества Т-лимфоцитов в день исследования производят общий клинический анализ крови.

В норме содержание Т-лимфоцитов в периферической крови колеблется от 50 до 70% от общего количества лимфоцитов (в среднем 54,3±1,0%).

Определение активных Т-лимфоцитов

Активные Т-лимфоциты — это клетки, способные к спонтанномурозеткообразованию без предварительной инкубации. Ход исследования тот же, что и при определении общего числа Т-лимфоцитов, за исключением этапа инкубации. В норме в периферической крови содержится от 23 до 40% активных Т-лимфоцитов (в среднем 34,6±1,9%).

Определение субпопуляций Т-лимфоцитов

Определение субпопуляций Т-лимфоцитов основано на выявлении так называемых теофиллинчувствительных и теофиллинрезистентных лимфоцитов. Клеточные мембраны Т-супрессоров, как было сказано выше, имеют рецепторы к теофиллину, который при взаимодействии с клеткой ингибирует реакцию спонтанного розеткообразования с эритроцитами барана. Т-хелперы таких рецепторов не содержат, поэтому при взаимодействии с эритроцитами барана даже при добавлении теофиллина образуются “розетки”.

Методика количественного определения Т-супрессоров и Т-хелперов мало отличается от описанного выше теста розеткообразования, за исключением добавления в инкубационную среду раствора теофиллина. При этом Т-супрессоры (теофиллинчувствительные клетки) теряют способность розеткообразования с эритроцитами барана, а Т-хелперы (теофиллинрезистентные клетки) такую способность сохраняютВ последние годы для определения субпопуляций Т-лимфоцитов используют добавление к взвеси лимфоцитов моноклональных антител и комплемента, что приводит к лизису соответствующей фракции лимфоцитов. С помощью моноклональных антител можно выявить все известные субпопуляцииТ-, В- и О-лимфоцитов, в том числе так называемые естественные клетки-киллеры.

Определение количества В-лимфоцитов

Методы определения количества В-лимфоцитов основаны на наличии на поверхности этих клеток специфических рецепторов к иммуноглобулинам и комплементу (С3). Наиболее простым способом количественной оценки В-лимфоцитов является модифицированный метод розеткообразования с эритроцитами барана (Е), нагруженными антителами (А) — иммуноглобулинами класса IgМ, в среде комплемента (С). Это так называемый тест ЕАС-розеткообразования. Для проведения теста, помимо реактивов, используемых для определения Т-лимфоцитов, необходима: 1) антисыворотка, содержащая антитела к эритроцитам барана (IgМ), которую получают путем иммунизации кролика эритроцитами барана, и 2) свежая сыворотка мышей, содержащая комплемент.К эритроцитам барана добавляют антисыворотку иммунизированного кролика, содержащую антитела к эритроцитам (IgМ). При этом подбирается такая концентрация IgМ, которая не приводит к агглютинации эритроцитов и их гемолизу. К образовавшемуся комплексу ЕА (эритроциты-антитела) добавляют мышиную сыворотку, содержащую комплемент (С3), получая таким образом ЕАС-комплекс (эритроциты- антитела-комплемент).

Последующий ход реакции примерно тот же, что и при определении Т-лимфоцитов: выделенную взвесь исследуемых лимфоцитов смешивают с заранее приготовленной ЕАС-системой. Эритроциты барана с фиксированными на них IgМ и комплементом присоединяются к В-лимфоцитам, в результате чего образуются “розетки”. Подсчет количества “розеток” проводят в камере Горяева. При оценке результатов теста следует иметь в виду, что рецепторы к комплементу имеются на некоторых субпопуляциях Т-лимфоцитов, поэтому описанный метод дает лишь приблизительное представление о количестве В-лимфоцитов.

Более точные результаты можно получить при использовании метода иммунофлюоресценции с мембранными иммуноглобулинами. К исследуемым лимфоцитам добавляют антисыворотки против иммуноглобулинов человека, меченныефлюорохромом. Лимфоциты, к рецепторам которых присоединяются соответствующие иммуноглобулины (IgM, IgG, IgА), можно легко обнаружить при микроскопии по характерной флюоресценции и провести подсчет как общего числа В-лимфоцитов, так и отдельных их субпопуляций.

В норме в периферической крови содержится 15–35% В-лимфоцитов (в среднем 25,0±1,2%).

Для характеристики состояния клеточного иммунитета важно оценить не только количество В- и Т-лимфоцитов и их субпопуляций, но и функциональное состояние иммунокомпетентных клеток. В клинической практике для этой цели используют в основном два теста: 1) реакцию торможения миграции лейкоцитов (РТМЛ) и 2) реакцию бластной трансформации лимфоцитов (БТЛ).

Реакция торможения миграции лейкоцитов

Реакция торможения миграции лейкоцитов (РТМЛ) позволяет охарактеризовать функцию Т-лимфоцитов. Реакция основана на свойстве коммитированных Т-лимфоцитов при контакте со специфическим антигеном выделять фактор, ингибирующий миграцию макрофагов (лимфокины). В среде, в которую добавлен антиген, сенсибилизированные к нему лимфоциты снижают подвижность лейкоцитов: чем выше активность Т-лимфоцитов, связывающих специфический антиген, тем в большей степени тормозится процесс передвижения лейкоцитов в сторону данного антигена. Наоборот, если Т-лимфоциты не сенсибилизированы к данному (известному) антигену, реакции торможения не происходит.

Таким образом, РТМЛ позволяет выявить антиген (например специфический печеночный антиген и др.), к которому сенсибилизированы Т-лимфоциты и, следовательно, может быть использована в выявлении органоспецифической гиперчувствительности замедленного типа.

Лейкоциты крови, отмытые от сыворотки, смешивают с антигеном, к которому они сенсибилизированы. Лейкоцитарную взвесь набирают в капилляры, которые помещают в специальные камеры для инкубации (рис. 1.114). Контролем служат лейкоциты, не обработанные антигеном. В качестве антигена используют митогены растительного происхождения — фитогемагглютинин (ФГА) или конканавалин А (Кон А), а также органоспецифичные антигены (например специфический печеночный или почечный антиген, нативную ДНК и др.), аллергены, используемые для внутрикожных проб (туберкулин и др.).В процессе инкубации лейкоциты перемещаются из конца капилляра. Площадь, которую они занимают, отражает степень торможения миграции лейкоцитов. Отношение площади миграции лимфоцитов в присутствии антигена (опыт) и без него (контроль) представляет собой индекс миграции. В норме он составляет 0,8–1,2. Снижение индекса миграции меньше 0,8 является показателем активного торможения.

Если в качестве антигенов использовать специфические клеточные структуры тех или иных внутренних органов (например мембраны кардиомиоцитов, печеночных липопротеидов, амилоидных фибрилл и т. п.), РТМЛ может оказаться полезной для подтверждения местной (органной) гиперчувствительности замедленного типа (например при неспецифическом миокардите, хроническом активном гепатите, амилоидозе почки и т. п.). При использовании бактериальных антигенов положительные результаты РТМЛ помогают решить вопрос об этиологии воспалительного инфекционного процесса. Наконец, результаты РТМЛ с неспецифическими ФГА и Кон А косвенно отражают общую функциональную активность Т-лимфоцитов.

В норме РТМЛ с ФГА составляют в среднем 40,5±1,8%, а с Кон А — 59,1±1,7%.

Реакция бластной трансформации лимфоцитов

Реакция бластной трансформации лимфоцитов (БТЛ) основана на способности сенсибилизированных Т- и В-лимфоцитов трансформироваться в культуре под действием неспецифических митогенов (фитогемагглютинина, конканавалина А и экстракта лаконоса) или специфических антигенов (грибковых, бактериальных, лекарственных и др.) в крупные малодифференцированные клетки типа бластов.

После инкубации 10 мл гепаринизированной крови отсасывают надосадочный слой плазмы, богатый лейкоцитами, разводят его питательной средой, разливают по флаконам, добавляют неспецифические митогены и специфические антигены и культивируют при температуре 37°С в течение 5–7 дней. После этого в окрашенном мазке подсчитывают число клеток-бластов и определяют их процентное содержание на 1000 клеток. Реакцию считают положительной, если количество бластов превышает 4%.

В последние годы для оценки результатов РБТЛ используют изотопный метод с 3Н-тимидином, который дает возможность определить общую активность культуры лимфоцитов.

70 Роль иммунологического мониторинга в профилактике кризов отторжения трансплантата. Чтобы приживление было успешным аллогенная трансплонтациятребует как правило применения имуносупресивной терапии их применение явл необходимым условием успешной трансплантации. Для того чтобы свести к минимуму негатив последствия имунодепресивной терапии необходим иммунологический мониторинг. Больным с с трансплантированным органом необходимр пожизненно проводить регулярное исследования иммунного статуса, в первую очередь оценивая состояния системы клеточного иммунитета и в зависимости от этих показателей коррегировать применение иммунодеприсантов.

17-билет

1-В-лимфоциттердің антигентәуелсіз және антигентәуелді дифференцировкасы.

В лимф диф.ң негізгі кезендері:

Сүйек кемігінің көп қабілетті бағаналы жас.ры

Лимф.ң бастаушы жас.ры

Бастаушы В лимф.р

В о лимф.р

В 1 лимф.р

В 2 лимф.р

Сүйек кемігіндегі аг тәуелсіз диф.ң кезендері: 1-2-3-4

В о лимф.р қан арқылы көшіп, шеткі лимфоидты мүшелердің т тәуелсіз аймақтарында қоныстанады. В о лимф.р им.жетілмеген популяциясы. Оларда тек Іg M рец.бар. Во лимф.р-> В1 лимф. - жартылай жетілген дифф.ну кезеңі. Оларда да Іg M рец.бар, бірақ тығыздығы жоғарырақ. В1 -> B2лимф – им.қ жетілген жас.дан тұратын популяция. B2лимф: АТР және Зерде В лимф.р

Рецепторлары:

Аг танушы им.дік рец.р

Тышқан эр.не сай

С 3в

Fc

Іа

В митогендерге сай

Эпштейн Барр вирусына арналған

Иммун жүйесін зерттегенде мүшелік, клеткалық және молекулалық деңгейлер ажыратылады. Мүшелік деңгейге орталық және шеткі мүшелер жатады. Орталық мүшелерге сүйек кемігі мен тимус жатады. Сүйек кемігінде қан клеткаларының жалпы із ашары болып көп қабілетті бағана клеткалары түзіледі. Сүйек кемігінен Т-лимфоциттердің із ашарлары тимусқа миграцияланады. Онда олардың дифференцировкасы жалғасады. Ал В-лимфоциттердің дифференцировкасы сүйек кемігінде өтеді. Түзілген лимфоциттердің клондарының әрқайсысы бір ғана антигендік детерминанттарға арналған. Бұл процесс антигендердің қатысуынсыз өтеді. Сонымен, иммунитеттің орталық мүшелерінде антиген тәуелсіз дифференцировка нәтижесінде лимфоциттердің клондары түзіледі – жетілген иммунды емес лимфоциттер.

Орталық мүшелерден жетілген иммунды емес лимфоциттер қан ағысымен шеткері мүшелерге барады. Шеткері мүшелерге көк бауыр, лимфа түйіндері, ішектің пейер табақшалары, аппендикс, бадамшалар, бауырдың ерекше лимфоциттері, терінің лимфоидты жүйесі және басқа лимфоидты түзілістер жатады. Олардың тимус тәуелді (Т-лимфоциттер) және тимус тәуелсіз (В-лимфоциттер), аймақтарына сәйкес лимфоциттер келіп орналасады. Шеткері мүшелерде лимфоцит антигендермен кездесу нәтижесінде толық жетілген иммунды лимфоциттердің клондары түзіледі. Сондықтан, бұл процессті антиген тәуелді дифференцировка немесе иммуногенез деп атайды. Иммуногенездің басында перифериялық лимфоидты мүшелерде антиген тануға қабілеті бар лимфоциттер клондарының пролиферациясы қажетті болып табылады. Шеткері мүшелерде Т-, В-лимфоциттердің және антигентаныстырушы клеткалардың кооперациясы жүреді, нәтижесінде иммунды жауап пайда болады.

Иммун жүйесінің клеткалық деңгейіне клеткалар жатады: тегінде иммуноциттер (Т, В, НК), лимфоциттермен бірлесіп істейтін дендритті клеткалар, макрофагтар, эозинофилдер, базофилдер, нейтрофилдер.

Молекулалық деңгейге антиденелер, антигендер, лимфокиндер, МНС белоктары, лимфоциттердің беткей маркерлары, лимфоциттердің антиген танушы рецепторлары жатады.

Иммун жүйесінің тағы да бүкіл организмнің және популяциялық деңгейлер ажыратылады. Бүкіл организмнің деңгейінде иммунды жүйе және эндокриндік жүйелердің қарым-қатынасы арқылы организмде біртұтас реттегіш жүйенің бар екендігі дәлелденеді. Иммунологияда жаға бағыт – нейроиммуноэндокринология пайда болады.

Иммун жүйесінің популяциялық деңгейі. Әртүрлі аймақтарда өзіндік аймақтық ерекшеліктері бар. Олар экологиялық және басқа әсермен байланысты.

2- .Екіншілік ИЖЖ. Этиологиясы, патогенезі және клиникалық көріністері.

Б. Екіншілік иммунжетіспеушіліктер.

1. Вирусты инфекциялармен байланысты (сонымен қатар ЖИТС)

2. Бактериалды инфекциялармен байланысты

3. Протозойлы және құрт ауруларымен байланысты

4. Тамақтанудың бұзылуымен

5. Химиопрепараттармен иммунодепрессанттардың әсерімен

6. Радиация және иммунотоксиндер әсеріне байланысты

7. Ұзақ стресстің әсерімен

8. Зат алмасу патологиясымен (қантты диабет, микроэлементтер жетіспеушілігімен және т.б.)

9. Екіншілік иммунжетіспеушіліктер, фенотип деңгейінде қоршаған ортаның әсерінен қалыптасады.

Е.С.Белозеровтың ЕИЖ-дің жіктелуі.

Пайда болу уақытына байланысты: антенаталды, перенаталды, постнаталды. Этиология бой

ынша: бактериалды, инфекциялы, вирусты, қарапайымдармен

құрт инвазиялар, тамақтанудың бұзылыстары, хирургиялық операциялармен анестезиялар, белокты жоғалтуы, зат алмасу аурулары, қатерлі ісіктер, күйіктер, стресстер, жас шамасы, ионизирлеуші радиация, дәрілік заттарды қабылдау (антибиотиктер, кортикостероидтар, цитостатиктер).

Формасы бойынша:

А) ЕИЖ-тің компенсацияланған формасы инфекцияларға жоғары қабылдағыштықпен байқалады, жиі ОРВИ, пневмониялар, пиодермиялар түрінде. Бала шақтағы инфекцияларға да жоғары сезімталдық байқалады.

Б) ЕИЖ-тің субкомпенсацияланған формасы инфекциялық процестердің созылмалауына бейімділікпен байқалады.

В) ЕИЖ-тің декомпенсацияланған формасы шартты-патогенді флорамен индуцирленген генерализацияланған инфекциялардың пайда болуымен, қатерлі ісіктермен көрінеді. Декомпенсацияланған ЕИЖ-тің көрнекті мысалы ретінде, ЖИТС болып табылады.

Иммунжетіспеушіліктер клиникалық түрде 4 негізгі синдроммен көрінеді: инфекциялық, аллергиялық, аутоиммунды және иммунопролиферативті.

3-)1964 жылы Кумбс пен Джелл жоғары сезіталдықты даму жолдарына қарай жіктеуін үсынды. Бұл жіктеу бойынша жоғары сезімталдықың негізінде сезімталдықтың әр түрлі клиникалық көоіністеріне алып келетін иммундық механизмдердің ерекшеліктері жатады.

1.атопия және анафилаксия

2.цитотоксикалық серпілістер

3.иммундық кешен аурулары

4.жоғары сезімталдықтың жасушалық механизмдері

Қазіргі кезде атопия деп түрлі аллергендерге жасушаларға иммуноглобулиндердің ең алдымен Е шамадан тыс артық өндіретін генетикалық қабілетті түсінеді. Ағзаға аллергия қай жолмен түсседе атопиялық аллергиялық серпілістер дамитыны анықталған. Атопиялық тұқымқуалауға бейімділік тән екені дәлелденген. Егер ата-ана ауырса 50% бала ауырады. Тек біреуі ғана ауырса 30! Патогенезі Тх2 шамадан тыс көп мөлшерде өндірілуі жатыр. Патогенезіне комплемент жүйесі қатыспайды. Анафилаксиялық шок патогенезі. Аллергенді парентеральды енгізген жағдайда патогенезі бойынша гиповалемиялық шокқа құсас анафилаксялық шок дамуы мүмкін. Қан қысымы төмендейді, тегіс салалы бұлшық еттер қатты жиырылады. Ал ол болса тыныс алу жолдары мен жүрек қан тамыр жеткіліксіздігіне әкеледі. Көмей аймағындағы ісіну науқастың түншығып, жағдайының нашарлауына әкеледі. Көп жағдайда себебі дәрілік заттарды қайта енгізу

18-билет

1-Антигендердің анықтамасы мен олардың химиялық табиғаты. Бөгделік, антигендік, иммуногендік және арнайылық туралы түсініктер.

Антигендер дегеніміз – иммунды жауапты шақыратын генетикалық бөгде зат. Антигендер 4 негізгі қасиетпен сипатталады. Бөгделік – генетикалық өзгешілік көрсететін ұғым. Антигендік – заттың иммун жауапты қоздыру мөлшерін көрсететін ұғым. Иммуногендік – иммунитет тудыру қабілеті. Ерекшелік- арнайылық – АГ-дің бір-бірінен ерекшеленіп ажырайтын қасиет.

АГ-детерминанты деп иммуногендік әсері бар АГ-нің активті бөлігі аталады. Эпитоп – АГ-танушы рецепторларымен әсер ететін АГ-нің бөлшегі. Антигеннін эпитопы мен антидененің активті ортасының өзара әсерлесүі арнайы иммунологиялық реакциясынынң негініде жатады№ HLA-молекуламен танушы АГ-нің бөлшегі – агретоп деп аталады. Т- және В-эпитоптар ажыратылады. Гаптен – төмен молекулалық құрылым, өздігінен иммун жауапты шақыруға шамасы жоқ, бірақ антигенмен арнайы әрекетке түсе алатын заттар. Әртүрлі бүлдіргіш факторлар мен инфекциялық агенттердің әсерінен организмнің өз клеткалары антигенге айналуы мүмкін. Микро- және макроорганизмнің ортақ антигендік детерминанттары бар антигендер айқас әсері бар антигендер деп аталады. Түрлік антигендер – организмнің бір ғана түріне сәйкес. Антигендер иммунды жауапты Т-хелпердің көмегімен ғана шақыратын тимус тәуелді деп аталады. Ал, антигендер иммунды жауапты Т-лимфоциттердің қатысуынсыз шақыратын, Т-тәуелсіз деп аталады. Бұл антигендерге бактериалды ЛПС, пневмококктың полисахаридтері. Vi-антиген, ПВП (поливинилпиролидон) жатады. Түрлік антигендер - организмнің бір ғана түріне сәйкес. Гетероантигендер - әртүрге жататын организмдегі ортақ антигендер.