10.4. Sprawa poprawki Byrda

Rozsądny okres, w którym Stany Zjednoczone winny dostosować regulacje dotyczące wypłat na podstawie CDSOA do zobowiązań wynikających z członkostwa w WTO, minął 27 grudnia 2003 r.¹⁰⁴¹ Tajlandia, Australia i Indonezja zgodziły się na przedłużenie terminu o rok¹⁰⁴².

31 sierpnia 2004 r. arbitrzy ustalili poziom zawieszenia koncesji lub zobowiązań w wyskości 72% wypłat w ramach CDSO (pkt 5.3.1.2). 17 grudnia DSB autoryzowało przeciwśrodki, natomiast Tajlandia, Australia i Indonezja poinformowały o osiągnięciu "wspólnie uzgodnionego rozwiązania"¹⁰⁴³.

25 kwietnia 2005 r. Wspólnota wydała rozporządzenie nr 673/2005 ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych¹⁰⁴⁴. Przy zastosowaniu modelu ekonomicznego wskazanego przez arbitrów poziom zniweczenia lub naruszenia został wyznaczony na 27,81 mln dolarów (0,72 x 38,63 mln dolarów). Retaliacje wdrożono 1 maja 2005 r. poprzez nałożenie dodatkowego cła ad valorem w wysokości 15% na towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia. Dodatkowo w załączniku II wskazano produkty mogące być przedmiotem retaliacji w razie podniesienia poziomu zniweczenia lub naruszenia w przyszłych latach stosowania CDSOA. W przypadku obniżenia poziomu towary miały być przesuwane z listy w załączniku I do listy w załączniku II (art. 3). W pierwszym roku stosowania retaliacji podwyższono cło na produkty papiernicze, tekstylne, rolne i ciężarówki.

Od 1 maja 2005 r. środki odwetowe wdrożyła także Kanada. Dodatkowe cło w wysokości 15% nałożono głównie na produkty mięsne, ryby oraz papierosy. Roczną wartość retaliacji przewidziano na 11,16 mln dolarów¹⁰⁴⁵.

Od 1 września 2005 r. do akcji odwetowej włączyła się Japonia, nakładając cła karne wysokości 52,2 mln dolarów głównie na produkty stalowe¹⁰⁴⁶.

7 lutego 2005 r. administracja Stanów Zjednoczonych złożyła propozycję uchylenia regulacji stanowiącej podstawę wypłat. Od marca stosowany akt prawny stał się przedmiotem prac Izby Reprezentantów, a następnie Senatu. 6 lutego 2006 r. Kongres zaaprobował ustawę o redukcji deficytu (Deficit Reduction Omnibus Reconciliation Act)¹⁰⁴⁷, która została podpisana przez Prezydenta Busha 8 lutego. Zakwestionowano jednak konstytucyjność ustawy ¹⁰⁴⁸. W momencie kończenia niniejszego opracowania sprawa nie została ostatecznie rozstrzygnięta¹⁰⁴⁹, jednak zarzuty niekonstytucyjności nie dotyczyły kwestii zniesienia CDSO¹⁰⁵⁰.

Ustawa uchylająca CDSOA zakładała zaniechanie dystrybucji ceł pobranych po 1 października 2007 r. Prospektywna derogacja (ang. prospective repeal) nie została uznana przez Wspólnoty Europejskie za wystarczający krok dla zniesienia retaliacji. 24 kwietnia 2006 r. wydano rozporządzenie zmieniające wysokość przeciwśrodków, stosownie do danych przedstawionych przez Biuro Celne i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych¹⁰⁵¹. Na podobny krok zdecydowała się Japonia¹⁰⁵². Działanie środków odwetowych zostało prolongowane na 2007 r.¹⁰⁵³ Retaliacje zniosła Kanada. 14 lipca 2006 r. Sąd Handlu Międzynarodowego Stanów Zjednoczonych (United States Court of International Trade) zakazał dystrybucji ceł na podstawie poprawki Byrda w odniesieniu do towarów sprowadzanych z Kanady i Meksyku¹⁰⁵⁴. Brazylia, Chile, Indie, Korea Płd. i Meksyk nie zajęły stanowiska w sprawie wdrożenia przeciwśrodków.

Niezależnie od rozstrzygnięcia dotyczącego konstytucyjności, organy prawodawcze Stanów Zjednoczonych wykazały wolę polityczną zmiany w kierunku zgodności z zobowiązaniami wynikającymi z prawa WTO. Można zakładać, że CDSO przestanie funkcjonować po 1 października 2007 r. Cła pobrane do 30 września 2007 r. będą nadal dystrybuowane. Ten czynnik spowodował, że Wspólnoty¹⁰⁵⁵ wraz z Japonią nie zdecydowały się na zniesienie przeciwśrodków i zapowiedziały dokładną analizę nowelizacji i współpracę w zakresie dalszych działań z innymi państwami kontestującymi poprawkę Byrda¹⁰⁵⁶.