6.1.2.2. Kalkulacja przeciwśrodków

W raporcie z 17 lutego 2003 r. arbitrzy nie przychylili się do wniosku Brazylii, by uznać za właściwe kryterium skutku handlowego i udzielić upoważnienia do retaliacji w wysokości 3,36 mld dolarów amerykańskich⁵⁶³ (por. pkt 6.3.1).

Przyjmując wysokość subsydium za właściwy punkt odniesienia przy wyznaczeniu wysokości przeciwśrodków, arbitrzy przemnożyli cenę jednostkową samolotów przez wartość subsydium oraz ilość samolotów dostarczonych kompanii Air Wisconsin. Uzyskano iloczyn 206 mln dolarów amerykańskich. Po uwzględnieniu okoliczności obciążających (zob. pkt 6.3.2.2), których wysokość została ustalona na 20%, ostateczny poziom retaliacji został ustalony na 247,8 mln dolarów amerykańskich⁵⁶⁴.

6.1.3. Sprawa amerykańskich subsydiów dla zagranicznych korporacji eksportowych565

6.1.3.1. Stan faktyczny

Zgodnie z amerykańskim prawem podatkowym "zagraniczną korporacją eksportową" jest firma zarejestrowana poza granicami Stanów Zjednoczonych, zorganizowana zgodnie z zagranicznym prawem podatkowym, która podjęła się sprzedaży towarów wyprodukowanych na terytorium Stanów Zjednoczonych. FSC może być filią amerykańskiej korporacji, może być jednak niezależna od amerykańskiego partnera⁵⁶⁶. Zgodnie z sekcjami 921-927 amerykańskiego kodeksu dochodów wewnętrznych⁵⁶⁷, dochód osiągnięty przez FSC poza granicami Stanów Zjednoczonych jest uznawany za "handlowy dochód zagraniczny"⁵⁶⁸, który nie jest "związany ze Stanami Zjednoczonymi", gdyż nie wynika z prowadzenia handlu i biznesu na ich terytorium⁵⁶⁹. Co więcej, amerykańscy udziałowcy FSC mogą odliczyć 100% dywidend uzyskanych od FSC jako część "zagranicznego dochodu handlowego", co w praktyce oznacza, że macierzysty producent amerykański nie płaci podatków od zysków uzyskanych z operacji FSC⁵⁷⁰.

Dnia 18 listopada 1997 r. Wspólnoty Europejskie, uznając amerykańskie przepisy podatkowe dotyczące FSC za zabronione subsydium eksportowe, złożyły wniosek do WTO o konsultacje i ustanowienie panelu. W dniu 11 sierpnia 1999 r. opublikowano raport panelu, w którym stwierdzono, że amerykańskie przepisy podatkowe naruszają postanowienia art. 3 ust. 1 lit. a porozumienia SCM. 24 lutego 2000 r. przedstawiono raport Organu Apelacyjnego aprobujący konkluzje panelu w tym zakresie⁵⁷¹. Pomimo stwierdzenia naruszenia raport potwierdzał autonomię członków do ustalania swojego systemu podatkowego. Jeżeli wszakże państwo decyduje się obciążyć podatkami wszystkie źródła zagranicznego przychodu "związane" z prowadzeniem biznesu i handlu w danym kraju, nie może udzielić zezwolenia jedynie korporacjom zajmującym się eksportem amerykańskich towarów. Tego typu zwolnienie podatkowe musi wówczas zostać uznane za subsydium eksportowe⁵⁷².

Dnia 7 grudnia 2000 r. WE zakomunikowały, że konsultacje dotyczące wdrożenia zaleceń panelu i Organu Apelacyjnego nie powiodły się i zawnioskowały o ustanowienie panelu na podstawie art. 21 ust. 5 DSU⁵⁷³. 21 grudnia strony wniosły do arbitrów orzekających na podstawie art. 22 ust. 6 DSU o zawieszenie procesowania do momentu podjęcia decyzji co do prawidłowości implementacji⁵⁷⁴ (por. pkt 4.3). Raport przedstawiony 20 sierpnia 2001 r. rozstrzygał, że ustawa nowelizująca regulacje dotyczące FSC z 2000 r.⁵⁷⁵ nie znosiła niezgodności z art. 3 ust. 1 lit. a i ust. 2 porozumienia SCM, art. 10 ust. 1 i 8 porozumienia o rolnictwie oraz art. III ust. 4 GATT⁵⁷⁶. 14 stycznia 2002 r. Organ Apelacyjny potwierdził te ustalenia, które wraz z raportem panelu zostały przyjęte przez DSB 29 stycznia 2002 r.⁵⁷⁷ Definitywna decyzja w wyniku postępowania na podstawie art. 21 ust. 5 ponownie uruchomiła procedurę arbitrażową na podstawie art. 22 ust. 6, w wyniku której Wspólnoty Europejskie zyskały upoważnienie do retaliacji w wysokości ponad 4 mld dolarów (pkt 6.1.3.2) (na temat dalszego rozwoju sprawy FSC po autoryzacji prawa do zawieszenia koncesji zob. pkt 10.3).