3.4.2. Wysokość zawieszenia koncesji

Określając swoją rolę, grupa robocza stwierdziła, że jej zadaniem jest zbadanie właściwości środka, który planuje podjąć rząd Holandii, biorąc pod uwagę równoważność ( equivalence) wobec poniesionego naruszenia¹⁶⁵. Aby uznać zawieszenie za zgodne z GATT, musi ono być stosowne do charakteru¹⁶⁶ i rozsądne w stosunku do poniesionego naruszenia¹⁶⁷ (na temat różnicy pomiędzy appropriate w GATT i equivalent w DSU zob. dalej pkt 6.2.2.1).

Najbardziej kontrowersyjną tezą w decyzji grupy roboczej było obniżenie proponowanej przez delegację holenderską wysokości dyskryminacyjnego ograniczenia ilościowego wobec amerykańskiej pszenicy. Można założyć, że strona holenderska oparła się na wyliczeniu, zgodnie z którym wartość 15 000 ton pszenicy w 1952 r. wynosiła 1,3-1,4 mln dolarów. Podstawowym problemem było jednak oszacowanie strat przemysłu holenderskiego. Po liberalizacji rynku w 1952 r., kontyngenty spowodowały spadek eksportu holenderskiego sera o 250 000 dolarów w skali roku¹⁶⁸. Zatem 80% wysokości proponowanego zawieszenia koncesji wynikało z innych rodzajów szkody. Prawidłowym założeniem było przyjęcie wzrostu eksportu holenderskich serów do USA. Szkody mogły być odczuwalne także w innych sektorach przemysłu nabiałowego. Brak dokładnych powojennych statystyk w tym zakresie powodował wiele spekulacji. Ponadto w przypadku produktów mleczarskich innych niż Gouda i Edam, Holandia konkurowała z takimi państwami, jak Australia czy Nowa Zelandia, dlatego przedstawienie jednoznacznych wyliczeń w tej kwestii było trudniejsze. Istotnym czynnikiem była także możliwość spowodowania pośredniej szkody polegającej na zniechęceniu importerów do produktów pochodzących z Holandii.

Po przedstawieniu własnych obliczeń przez obie strony sporu i przeprowadzeniu przez grupę roboczą konsultacji z każdą z nich, przewodniczący oznajmił, że za "najrozsądniejszą" należy uznać redukcję wysokości 12 000 ton, co stanowi wartość ok. 1,1 mln dolarów. Strony sporu przystały na takie warunki. Robert E. Hudec stwierdził, że konsultacje były tak naprawdę negocjacjami co do wysokości redukcji, a 12 000 ton to ostateczna kwota, którą uzgodniono¹⁶⁹. Formalnie była to jednak decyzja grupy roboczej, a raport skonstruowany został w sposób, który sprawia wrażenie niezależności wnioskowań w ocenie poziomu zawieszenia koncesji. W treści zaznaczono, że sporu nie można rozwiązać jedynie przy pomocy statystyk oraz że uwzględniono szacunki możliwych wtórnych skutków wprowadzenia kontyngentów wobec gospodarki holenderskiej. Orzeczenie nie wskazywało jednak, w jaki sposób ustalono kwotę redukcji. Następnie, przypisując sobie kompetencje do weryfikacji wysokości zawieszenia, grupa robocza obniżyła ją do wysokości wynegocjowanej między stronami, stwierdzając, że wnioskowana redukcja "nie jest nierozsądna (...), ale na podstawie niezależnej oceny okoliczności i przywołanych faktów (...) grupa robocza zdecydowała się zarekomendować środek w nieco innej wysokości niż proponowana przez Holandię"¹⁷⁰.

Teoretycznie, dla zachowania zasady kompensacji, wysokość 12 000 ton powinna odzwierciedlać holenderskie straty w handlu. Nie negując tego standardu, grupa robocza starała się zasugerować, że w celu osiągnięcia konstruktywnego rozwiązania konfliktu lepiej będzie obniżyć kwotę redukcji zaproponowaną przez wnioskodawcę, aby uniknąć niepożądanej reakcji ze strony Stanów Zjednoczonych¹⁷¹.