- •1) Regulacyjno-stabilizacyjna, potwierdzająca między innymi terytorialne, ekonomiczne I cywilizacyjne status quo, suwerenność oraz równoważenie interesów ich członków,
- •2) Promocyjno- legitymizacyjna, zmierzająca do wspierania wielu innowacji I zmian dla dobra całości,
- •3) Integracyjna, zbliżająca państwa I społeczności do celów I zadań instytucji (np. Ue).
- •1919 – Członkami pierwotnymi były 42 państwa, w tym Polska,
- •1928 R., podlegając dalszej ewolucji po 1945 r.
- •Iż traktowano gospodarkę traktowano jako element atrybutów wewnętrznych państw,
- •II System bezpieczeństwa onz
- •1. Geneza, istota I cele onz
- •51 Członków pierwotnych
- •26 Czerwca 1945 r. Podpisanie knz przez przedstawicieli 50 państw, tzw. Członków pierwotnych
- •Mechanizm funkcjonowania I główne projekty reformy rb onz
- •Integracja zachodnioeuropejska
- •Integrację polityczno-militarną rfn w sojuszu zachodnim forsowały ze względów strategicznych usa, które zachowały w nim pozycję hegemoniczną do końca lat 60.
- •18 Lutego 1952 do Paktu przystąpiły Grecja I Turcja, 5 maja 1955 r. Rfn, a 30 maja 1982 r. – Hiszpania.
- •II Instytucjonalizacja bezpieczeństwa I współpracy w Europie – obwe
- •Nowe problemy strategiczne - kształtowanie się doktryny do 1999 r.
- •3. Problem poszerzenia w latach 90. Partnerstwo dla Pokoju 1994
- •1 Kwietnia 2009 – Chorwacja I Albania (28 państw członkowskich)
- •4. Interwencje zbrojne nato w latach 90. I po 2001 r.
- •Znaczenie szczytu w Pradze (2002 r.) I w Rydze (2006 r.)
- •7 Października 2002 w Kiszyniowie pozostałe sześć państw sygnatariuszy traktatu taszkienckiego powołało Organizację Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym.
- •25 Września 1944 roku została zwołana w Aleksandrii konferencja przygotowawcza, której celem było powołanie panarabskiej organizacji regionalnej.
- •Całkowite wycofanie się z arabskich terytoriów z syryjskimi wzgórzami Golan do linii z 4 czerwca 1967 r. Oraz terytoriów okupowanych w południowym Libanie,
- •Sprawiedliwe rozwiązanie problemu uchodźców palestyńskich, zgodnie z rezolucją zo onz nr 194,
- •Akceptację niepodległego państwa palestyńskiego na Zachodnim Brzegu oraz w Strefie Gazy, ze wschodnia Jerozolimą jako stolicą.
- •Instrument politycznej presji na Kubę – celem jest uzyskanie międzynarodowego potępienia reżimu kubańskiego za łamanie praw człowieka, a w ślad za tym odizolowanie tego państwa
- •16 Sporów granicznych w Ameryce Łacińskiej I Karaibach pozostaje wciąż nierozwiązanych
- •1963 – Powołanie komisji arbitrażowej w sprawie uspokojenia konfliktu algiersko-marokańskiego.
- •1965 – Działalność oja doprowadziła do zaprzestania walk między Somalią a Etiopią.
- •2001 R. Na Wybrzeżu Kości Słoniowej
- •Istotne różnice ustrojowe między krajami,
- •19 Państw, które były przeciwne przyjęciu Sahary Zachodniej
- •1993 R. W Kairze Zgromadzenie Szefów Państw I Rządów powołało Mechanizm Prewencji, Opanowywania I Rozwiązywania Konfliktów:
- •Indie I Pakistan stały się mocarstwami nuklearnymi
- •16 Czerwca 2004 r. Pakistan został ogłoszony głównym amerykańskim sojusznikiem spoza nato
- •Integracja gospodarcza
Organizacji Paktu Azji Południowo-Wschodniej (SEATO 1954) organizacji wojskowo-politycznej z siedzibą w Bangkoku.
odpowiedź USA na klęskę Francji w Indochinach. Celem powstania organizacji było powstrzymywanie postępów komunizmu w południowo-wschodniej Azji. Obszar jego działania obejmował także kraje Indochin.
Celem Paktu było pokojowe rozwiązywanie sporów, strony Paktu zobowiązywały się do udzielania pomocy w zwalczaniu agresji, co faktycznie oznaczało niedopuszczanie do poszerzania wpływów komunizmu, przejmowania władzy przez ugrupowania lewicowe
Zrzeszała następujące kraje: Australia, Filipiny, Francja, Wielka Brytania, Stan Zjednoczone, Nowa Zelandia, Pakistan, Tajlandia. W wyniku wycofania się USA z Wietnamu Pakistan opuścił organizację 7 listopada 1973, a Francja 30 czerwca 1974. Wydarzenia powyższe przyspieszyły rozwiązanie SEATO 30 czerwca 1977 r, podczas konferencji w Bangkoku,
Na Bliskim i Środkowym Wschodzie powołano do życia Organizację Paktu Centralnego (CENTO)
istniał w latach 1955-1979, sojusz polityczno-wojskowy, do którego należały: Iran, Pakistan, Turcja i Wielka Brytania. Był on bezpośrednią kontynuacją Paktu Bagdadzkiego podpisanego 24 lutego 1955 r. pomiędzy Turcją a Irakiem. Do Paktu Bagdadzkiego przystąpiły następnie: Wielka Brytania, Pakistan i Iran.
W 1959 r. Irak wycofał się z uczestnictwa w Pakcie, co spowodowało przeniesienie siedziby z Bagdadu do Ankary. Zmieniono też nazwę na Organizacja Paktu Centralnego.
USA, pomimo iż formalnie nie należały do CENTO, to jednak aktywnie uczestniczyły w pracach jego struktur.
Celem paktu było zapewnienie bezpieczeństwa i pokoju oraz przeciwstawienie się wzrastającym wpływom komunistów w regionie Bliskiego i Środkowego Wschodu.
Integracja zachodnioeuropejska
W trakcie prac nad utworzeniem EWWiS premier francuski Rene Pleven ogłosił 24 października 1950 r. projekt wspólnej armii europejskiej, zakładający utworzenie w miejsce rozwiązanych armii narodowych wielonarodowych oddziałów od batalionu wzwyż. W ten sposób Francja nie chciała dopuścić do powstania odrębnych zachodnioniemieckich narodowych sił zbrojnych, poddając je kontroli organu ponadnarodowego.
Sprzeciw wobec takiego rozwiązania wyrażały nie tylko RFN, lecz także USA, które w toku konsultacji na projektem Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Obronnej (EWO) postulowały utworzenie dowództwa ponadnarodowego dopiero na szczeblu korpusu. Francja obstawała także przy tym, aby liczebność zachodnioniemieckich sił zbrojnych nie przekraczała 20%, czyli ok. 20% stanu EWO. Ustąpiła jednak z forsowania powyższego warunku, kiedy USA i Wielka Brytania udzieliły jej gwarancji, iż nie dopuszczą do tego, aby RFN wystąpiła z EWO. Ukształtowany na wzór instytucjonalny EWWiS Traktat o EWO został podpisany przez ministrów spraw zagranicznych Francji, RFN, Włoch, Belgii i Luksemburga 27 maja 1952 r. w Paryżu.
Traktat o EWO nie wszedł w życie, ponieważ został odrzucony przez Francuskie Zgromadzenie Narodowe 30 sierpnia 1954 r. Decyzja powyższa przekreśliła prowadzenie dalszych prac nad projektem traktatu o utworzeniu Europejskiej Współpracy Politycznej. USA nie zrezygnowały natomiast z dążeń do włączenia RFN do zachodniego systemu obronnego (poprzez modyfikację tzw. Paktu Brukselskiego oraz poszerzenie NATO o RFN).
W obliczu fiaska EWO, z inicjatywy USA doszło do uzgodnienia wstępnych warunków przystąpienia RFN do NATO za zgodą Francji na konferencji w Londynie w dniach 28 września do 3 października 1954 r z udziałem jej niedoszłych sześciu sygnatariuszy oraz USA, Kanady i WB. Warunki powyższe dot. następujących kwestii:
wygaśnięcie Statutu Okupacyjnego oraz przyznanie ograniczonej suwerenności RFN,
gwarancja ze strony Wielkiej Brytanii odnośnie stałego udziału w obronie Europy zachodniej,
zobowiązanie RFN, iż nie będzie na swoim terytorium produkować broni ABC (atomowej, bakteriologicznej i chemicznej).
Po ratyfikacji tych ustaleń przez francuskie Zgromadzenie Narodowe na konferencji w Paryżu 20-23 października 1954r., podpisane zostały tzw. układy paryskie. Jego najważniejsze postanowienia to: