• 1919 – Członkami pierwotnymi były 42 państwa, w tym Polska,

• 1935 - 60,

• 1946 - 35,

• siedzibą głównych organów była Genewa

• (o siedzibę zabiegały również: Bruksela i Haga).

• Przyczyny zmian stanu liczebnego były różne i wiązały się głównie z opuszczaniem LN przez agresorów (Niemcy-1933, Włochy-1937, Japonia-1932).

• Jedno wykluczenie ZSRR w 1940 r. (za agresję na Finlandię 1939/1940).

Struktura instytucjonalna

• Zgromadzenie (zrzeszające wszystkich członków)

• Rada Ligi Narodów (najważniejszy organ bezpieczeństwa)

Sekretariat z Sekretarzem Generalnym (organ wykonawczy)

• Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej (Haga)- konsekwencja przyjęcia konwencji haskich 1899-1907

• Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP)

Zgromadzenie

• Każde państwo członkowskie Ligi Narodów posiadało 1 głos oraz mogło być reprezentowane przez maksymalnie 3 delegatów.

• Posiedzenia odbywać się miały raz do roku, choć mogły być zwoływane częściej.

• Kompetencje organu w Pakcie Ligi Narodów nie zostały ściśle sprecyzowane. Miało ono rozpatrywać wszystkie sprawy z zakresu działań organizacji lub dotyczące światowego pokoju.

Do najważniejszych uprawnień Zgromadzenia należały:

• przyjęcia nowych członków, wybór stałych i niestałych członków Rady

• akceptacja nominacji sekretarza generalnego

• rozważanie sporów przedłożonych przez Radę

• zapraszanie członków Ligi do ponownego zbadania obowiązujących ich traktatów

• głosowanie nad poprawkami do Paktu i statutu Stałego Trybunału Sprawiedliwości Międzynarodowej (STSM)

• zgłaszanie do STSM wniosków o opinie doradcze

Rada Ligi Narodów

składała się z różnych kategorii członków:

a) członkowie stali- mocarstwa (WB, Francja, Włochy-do 1937, Japonia-do 1932, Niemcy 1926-1933, ZSRR 1934-1940,

b) czterech niestałych członków, wybieranych na 3 lata, przez Zgromadzenie LN, ale co roku rotowała wśród nich 1/3 członków,

c) po przystąpieniu Niemiec na członka stałego w 1926 r. zwiększono liczbę niestałych do 6 członków, tworząc model członka półstałego (Polska i Hiszpania), który po trzech latach nie podlegał rotacji (po wycofaniu się Hiszpanii jedynym członkiem półstałym pozostawała Polska),

Kompetencje

• aprobata nominacji wysokich urzędników Ligi;

opracowanie planów redukcji zbrojeń narodowych;

• kontrola nad prywatną produkcją uzbrojenia;

• przyjmowanie wniosków i opinii specjalnej Komisji kompetentnej we wszystkich zagadnieniach dotyczących spraw wojskowych, lotniczych i morskich,

• wskazanie instrumentów działania na wypadek naruszenia całości terytorialnej i niezależności politycznej członków Ligi;

• działanie mediacyjne i rozjemcze na rzecz członków;

Podejmowanie decyzji

Zgromadzenie i Rada podejmowały decyzje jednomyślnie( poza art. 15), gdzie na wypadek

podjęcia akcji przeciwko agresorowi dopuszczano teoretycznie głosowanie

większościowe przy zastosowaniu dodatkowych procedur (określania winy i przyjmowania sprawozdań itp.), co jednak utrudniało podejmowanie decyzji efektywnych, osłabiając prestiż i wiarygodność LN na polu bezpieczeństwa międzynarodowego.

Sekretariat Ligi Narodów

• Organ pomocniczy

• Działaniami Sekretariatu kierował Sekretarz Generalny, wybierany przez Zgromadzenie, a mianowany przez Radę. W skład Sekretariatu wchodzili ponadto sekretarze i personel.

• Sekretariat przygotowywał projekt budżetu oraz materiały do sesji Zgromadzenia i Rady, zajmował się korespondencją napływającą na adres Ligi. Miał również obowiązek gromadzenia i udzielania informacji dotyczących kwestii międzynarodowych.

Najważniejsze osiągnięcia oraz słabości LN na polu kształtowania bezpieczeństwa międzynarodowego:

1. OSIĄGNIĘCIA:

• Przyjęcie przez Zgromadzenie „Protokołu genewskiego w sprawie pokojowego

rozstrzygania sporów międzynarodowych”(2 października 1924 r.), uznającego „wojnę napastniczą” za przestępstwo sprzeczne z prawem międzynarodowym. Nie wszedł on w życie ze względu na sprzeciw WB. Został przejęty przez tzw. pakt przeciwwojenny Brianda-Kelloga z