Hassan Nasrallah - jako lider organizacji "Hezbollah"
Sayyed Hassan Nasrallah urodził 31 sierpnia 1960 na terenie Bourj Hammoud w rodzinie szyickich muzułmanów, był najstarszym dzieckiem w rodzinie dziewięciorga dzieci. Jego ojciec miał sklep - dostarczane warzywa z rodzinnej wioski Basuriyya w południowym Libanie. Istnieją różne poglądy na temat religijnej rodziny Nasrallah, ale Sayyed Hassan szybko zaczął interesować się religią.5
W 1960 Nasrallah dorastał w szyickiej dzielnicy Bejrutu. W tym czasie Nasrallah zainteresował się ideami lidera społeczności libańskio–szyickiego imama Musy al-Sadra, utworzonych w 1974 roku, "Al-Mahrumin" lub "ruch uciskanych" - szyicki ruch na rzecz reform społecznych.
Nasrallah ukończył szkołę średnią i rozpoczął studia w liceum, ale w kwietniu 1975 roku w Libanie podczas wojny domowej, kwartał, gdzie on mieszkał, zajęli chrześcijańscy żołnierze, a rodzina przeniosła się na południe kraju, w rodzinnej miejscowości ojca. W tym czasie Nasrallah dołączył się do zbrojnego skrzydła "ruch uciskanych" - "Amal" czy "Nadzieja" (skrót od "al-Afuadzh Makauma al Lubnaniya" - "Grupy libańskiego oporu"), której członkowie są początkowo szkoleni w palestyńskich grupach zbrojnych Jaser Arafat.
W Libanie, 19 lietni Nasrallah rozpoczął wykładać w islamskim Instytucie w Baalbek, opartego Abbasa al-Musawi. Jego wykłady na temat rewolucyjnego islamu, polityki libańskiej, arabsko-izraelskim konflikcie przyniósły mu popularność. Po rozpoczęciu w 1982 roku Libano-Izraelskiej wojny został wyrzucony z ruchu "Amal" za krytykowanie jego przywódców, którzy pokazali "słabość" i "niezdecydowanie się" podczas izraelskiej inwazji na Bejrut.
Nasrallah zaczął szukać alternatywnego ruchu "Amal" do walki zbrojnej przeciwko Izraelowi. W 1980 roku, szejk Fadlallah, wraz z kilkoma szyickimi rodzinami z Doliny Bekaa, które nie znalezli przyzwoite miejsce w szeregach "Amal", przy wsparciu Iranu stworzył nową organizację, która została nazwana "Hezbollah". Dokładna data powstania "Hezbollah" nie jest znana: ruch pojawił się w latach 1982 i 1985. Według niektórych źródeł, nazwa ruchu "Hezbollah" ("Partia Boga") mogła wystąpić na linii z Koranu, który mówi, że "zwolennicy Boga (" Hezbollah ") otrzymają zwycięstwo ", lub od nazwy małej partii o tej samej nazwie, który obowiązywali w Syrii na koniec 1940 roku i prowadzony ideologii niestosowania przemocy Mahatmy Gandhiego.
W 1989 roku powrócił do Libanu Nasrallah i zostal liderem "Hezbollah" w walkach z ruchem "Amal" w południowym Libanie. W czasie walk, Nasrallah został ranny, że tylko jego popularność wzrosła, w jego 29 lat stał się członkiem komitetu centralnego "Hezbollah". W tej chwili w partii Nasrallah reprezentował grupę przeciwników syryjskiej interwencji i nieubłaganych wrogów Izraela i USA, a Musawi zalecał udziału Syrii w sprawy Libanu. Nasrallah był w mniejszości, a we wrześniu 1989 r. , został wysłany do Teheranu jako przedstawiciel "Hezbollah", które, według ekspertów, było próbą osłabić jego wpływy w partii. W październiku 1989 roku, "Hezbollah" obsługiwane "statut zgody narodowej", czy umowa Taif , która zakończyła wojnę domową w Libanie. "Hezbollah" zdobył pro-syryjskie stanowisko, zgadzając się na uwolnienie zakładników i pomocy Syrii w decydującej bitwie z generałem Michelem Aoun - premier i dowódca libańskich sił zbrojnych. Po wojnie, w większości Libańczyków strony konfliktu złożyły broń, ale nie "Hezbollah". Syryjski i Irański prezydent Hafez al-Assad i Ali Akbar Hashemi Rafsandżani odmówił rozbrojenia grup "Hezbollah", ponieważ zostały one stworzone dla wyzwolenia południowego Libanu zajmowanego przez siły zbrojne Izraela. Ponadto, niektórzy Irańscy urzędnicy mieli nadzieję, że "Hezbollah" w Libanie będzie w stanie stworzyć szyickie teokratyczne państwo.
W 1992 roku, Nasrallah stał kandydatem na stanowisko sekretarza generalnego "Hezbollah" - gdy w lutym tego roku, izraelski atak rakietowy śmigłowiec uderzył samochód Musawiego, który kierował ruchem w 1991 r. Kandydatura Nasrallaha na stanowisko sekretarza generalnego został nominowany Irańczyków - Prezes Rafsandżani i Wielkiego ajatollaha Ali Chamenei6.
Pierwszą rzeczą, nowy sekretarz generalny "Hezbollah" pomścił za śmierć Musawiego. 17 marca 1992 w pobliżu ambasady Izraela w stolicy Argentyny Buenos Aires został wysadzony samochód, zabito 29 osób. Przez 10 lat Nasrallah domagal się uwolnienia Dirani, który został wydany w styczniu 2004 roku w masowej wymianie więźniów z Izraelem.
Pod przywództwem Nasrallaha "Hezbollah" nadal walczyć o wyzwolenie południu Libanu. W lipcu 1993 r., w ciągu tygodnia, siły izraelskie przeprowadziły natarcie przeciwko "Hezbollah",który puścił w Izraelu 142 rakiety z instalacji "Katiusza". W kwietniu 1996 r., podobnie operacja trwała 16 dni, w Izraelu, a następnie było zapuszczono 489 rakiet.
W 1997 roku, Nasrallah wygrał walkę o główną rolę w "Hezbollah". W lipcu tego roku, jego przeciwnik Subhi Tufeyli podniósł "bunt głodny" oskarżył Nasrallah o zaniedbywanie interesów społeczności szyickiej, zwłaszcza w dolinie Bekaa, gdzie urodził się Tufeyli.
W listopadzie 1997 r., ogłosił utworzenie "libańskiego oporu" i zaprosił inne organizacje do przyłączenia się. Ruch "Amal" stały się częścią jednolitego dowodzenia, ale Nasrallah, miał pełną kontrolę nad jej działalnością.
Nasrallah zdobył kolejne zwycięstwo w maju 2000 roku Izrael wycofał swoje wojska z południowego Libanu.
W styczniu 2004 r. przez niemieckich mediatorów Nasrallah uzyskał od izraelskiego premiera Ariela Szarona wyzwolenia 435 więźniów w zamian za zwrot izraelskiego biznesmena i ciała trzech żołnierzy IDF którzy zginęli w jednej z potyczek. W listopadzie 2005 r. napastnicy "Hezbollah" próbowałi porwać żołnierzy IDF w spornych obszarach izraelsko-libańskich granicach koło farm Sheba'a.7