Радзіны. Абрад. Песні. (Беларуская народная творчасць) -1998

Ляту, паляту ў мамаччын садок.

Аж мая мамка па двару ходзідь.

Па двару ходзіць, нявестак будзіць:

—Устаньце, нявесткі, будзьце ласкавы,

Што ў нашым садзе за пташка сядзіць.

—Свякроўка-мамка, гэта не пташка,

Гэта не пташка — тваё дзіцятка. Тваё дзіцятка гадаванае, Далёка замуж аддаванае.

—Калі ж дзіцятка — ляці к нам у двор.

Акалі пташка — ляці ў дёмны бор.

—Ляту, паляту на саколлі двор,

Аў яе сухога лісціка нету,

Ў мяне, маладой, радзіначкі нету.

J-168

656.Рана, позна я з вечара сяджу.’ Тонкі, белы кужалёчак праду.

Часта, часта у ваконца гляджу. Ці высока ясен месяц свеціць? Ці далёка родны татка едзіць?

Кіну, рыну кудзельку пад лаўку, Сама пайду татку пераймаці.

Правай ручкай вароты адчыняю,

Левай ручкай слёзкі уціраю.

—Чаго плачыш, дзіця дарагое?

*Кожны радок паўгараецца 2 разы.

489

657.Калючая асоцінка,

He буду касіці, не буду касіці. Загневаўся мой міленькі, Не буду прасіці, не буду прасіці.

Звяжу я галовачку, Палажу яго спаці, палажу яго спаці, Сама выйду на вуліцу

I буду гуляці, і буду гуляці.

А Божа мой, а мой міленькі,

Ідзець мой міленькі, ідзець мой міленькі,

А Божа мой, а мой міленькі,

Будзець мяне біці, будзець мяне біді.

— А дзеверка, а родненькі,

Барані ж ты мяне, барані ж ты мяне. Шоўкам шыта кашуленька — Падарую табе, падарую табе.

658.Біў мяне муж

Упоперак і ўздоўж, Начапіў нітачку На саламіначку — Косць перабіў, Чуць не забіў.

Ая з таго зла Спацькі лягла, Не вячэраўшы.

Назаўтра я ўстала

Ранюсенька.

Памылася

Бялюсенька,

Паснедала. Вала з’ела, Паўбарана,

Сямёра парасятак,

Васьмёра гусятак,

Чатыры качачкі,

490

Гаршчэчак кашачкі —

Яшчэ й мала. Выпіла я Цэбар віна,

Гэтым і завяршыла.

659.Каб я гэту бяду знала, Не йшла б замуж ды гуляла.

Ой, не купляла б я сабе вянка руцянога Да купіла б я тое крыльца залатое. Паляцела б, паглядзела, Дзе мой мілы п’е, гуляе.

Дзе мой мілы п’е, гуляе,

Другіх намаўляе. А я адна таскую

I з дзецьмі гарую.

660.Піце, братцы, гарэліцу,

Пастаўлю віна.*

—Скажы, скажы, дзяўчыначка,

Ці будзеш мая?

—Ох, ці буду, ці не буду,

Не ведаць табе.

Пасяліўся мой папачка

Ўновай навіне.

'Кожная страфа паўтараецца 2 разы.

491

662.А чуць, мамка, чуць, дзе п’яніцы п’юць. Невясёлая тая вуліца,

Дзе яны ідуць.

Ачуць, мамка, чуць, дзе валяюцца,

Апа вуліцы ж

Ды басяюцца.

663.Ой, сядзіць мілы на лавачцы,

Брывамі маргае.

Брывамі маргае, брывамі маргае.

Ды няхай маёй чарнамазенькай

Ніхто не займае.

Ніхто не займае, ніхто не займае,

Ой, сама яна, як ягадка,

Аголас, як маліна.

Аголас, як маліна, а голас, як маліна. Ой, як выйдзе на вулачку

Усім люба-міла,

Усім люба-міла, усім люба-міла.

664.Скучна жыці на чужыне Без свайго роду,

Скучна жыці на чужыне Без свайго роду.

— Мілая, мая, няпраўда твая,

493

Чэраз вуліцу там кума твая. Чэраз вуліцу там кума твая,

Можна выйсці, пагаварыці.

Можна выйсці, пагаварыці, Сваё сэрданька развесяліці.

665.Шэра гуска на рэчачцы Ваду замуціла,

Нешчаслівай я гадзінкай

Замуж выхадзіла.

Да няшчаснай я гадзінкай

Пад шлюбам стаяла, Ад маладых я гадочкаў Удовачкай стала.

Удовачкай да без мужа

Ацяжанька жыці,

Адзе пойдзеш, дзе паедзеш, Нада слёзкі ліці.

Да бедненькай удовачкі

Ніхто не адзавецца, Толькі з беднай удовачкі Кожны насмяецца.

666.Ой, зелена, зелена

Ў лузе трава,

Затым яна зелена, Што дожджык ідзёт.

Вой, хароша, хароша

У мужа жана, Затым яна хароша, Што доля дабра.

Спіць яна ў пярынушках

Да белага дня,

Асвякратко-бацюшка Усё й пахаджвае

Да сваю й нявестачку

494

Да й пабуджае:

— Уставай, нявестачка,

Чужое дзіця,

Усе людзі каровушкі

Павыганялі, Куры з канапелюшак Павыпуджвалі.

— Бацюшко, бацюшко, Бацюшко радной,

Не маеш волюшкі Над маей жаной.

Я сам каровушкі Павыганяю, Куры з канапелюшак Павыпуджваю.

667.Да што ж цяпер да за свет паўстаў,

ІІІто брат сястру да любіць не стаў. Па святліцам пахаджае,

Уакенца да паглядае.

— Прымай, жонка, абед з стала, Едзе ў госці сястра мая.

Сястра тое як зачула, Назад коні да завярнула.

—Ціха, братка, да не цурайся,

Аз абедам да не хавайся.

Бо я дома свой абед маю, Толькі, братка, адведаю.

Не так, братка, цябе, як дзетак тваіх,

Бо не маю дома сваіх.

668.Стуку, груку на памосце,

Едзе сястра к брату ў госці. Едзе сястра к брату ў госці,

Братка таго не ведае

Да, седзячы, абедае.

— Прымай, жана, абед з стала,

Едзе ў госці сястра мая.

495

Сястра тое як зачула, Назад каня й завярнула.

—Пастой, братка, не ўлякайся Да з абедам не хавайся.

Бо я дома абедала, Толькі цябе б адведала.

Не так цябе — дзяцей тваіх,

Бо не маю дома сваіх.

669.Да казалі людзі

Да што мой браток скупы,

Ажно ў яго да гарэлачкі купа. Напілася ж я гарэлачкі-мёду,

Дапьбог праўда, што не зайду дадому. Лугам іду, песні пяю, Аж лужочкі разлягаюцца,

Сялом іду, сільна плачу —

Варожачкі пацяшаюцца.

—Вы ж цешцеся, варожачкі,

Да на сваё безгалоўе,

А я буду піці да гуляці, Абы маё да здароўе.

670.Пры даліне, пры шырокай

Два дубочкі стаяць.

496

Стаяць яны, стаяць яны Ды пашумліваюць. *

А ў суседзі пры бяседзе Там два брацеткі сядзяць.

Сядзяць яны, сядзяць яны, Разгаварываюць:

—Ці ўдалася, ці ўдалася, Брат, жаніцьба твая?

—Не ўдалася, не ўдалася, брат, — Нялюбая жана.

—Ды мы пойдзем, брат, з табою Ды на рынак, на таржок.

Ды мы купім, брат, з табою Маляваненькі чаўнок.

Ды пасадзім, брат, з табою Ды нялюбую жану.

Ды мы пусцім, брат, з табою Ды па ціхім Дунаю.

Ды мы пойдзем, брат, з табою На высокую гару.

Ды мы глянем, брат, з табою Ды на яснаю зару.

Ці высока, ці высока Ясна зорушка ўзыйшла.

Ці далёка, ці далёка Нялюба жонка сплыла.

' Кожная страфа, акрамя першай, паўтараецца 2 разы.