Радзіны. Абрад. Песні. (Беларуская народная творчасць) -1998

Мне, маладому, Жалю задаець.

На маей прызбе Разуваецца,

Мне, маладому, Наругаецца.

624.Адзін галуб ляціць на дуб, Другі на бярозу.

Аўсе мужы жыта сеюць,

Амой у дарозе.

Жыта сеюць, Бога просюць, Каб жыта ўрадзіла.

А я сею, Бога прашу, Каб гора не ўсхадзіла.

Як узышло маё гора

Густымі ўсходамі,

Як зацвіло маё гора Рознымі цвятамі.

Як пушчу я два талеры

Па бойкай дарозе,

Адзін талер пакаціўся, Другі жа астаўся.

469

625.Белая бяроза, Белая бяроза Паміж гор стаяла.

Паміж гор стаяла, Паміж гор стаяла, Караням глыбока.

Ох, на тэй бярозе, Ох на тэй бярозе Зязюля кукуе.

626.Дуб да вольхі, з вольхай гаварыў:

—Вольха, вальшынка, вальшынка мая, Чаму не такая, як раньша была?

—Дубу мой дубу, дубу, дубянёк,

Дай мне лета, лета цёплага,

Дай мне дожджу, дожджу дробнага,

Тады я й буду як раньша была.

Муж ды да жонкі, з жонкай гаварыў:

—Жонка, жонухна, жонухна мая,

Чаму не такая, як раньша была?

—Мужу, мой мужу, мужу, мужанёк, Дай мне волю, волю таткаву, Дай мне павагу, павагу мамчыну, Тады я й буду, як раньша была.

470

Як пала ж дзяўчыначка Ягняці шукаці, Напаткала дзяўчыначка Ксяндза маладога.

Напаткала дзяўчыначка Ксяндза маладога.

—А ці відзеў, а ці бачыў Ягняці малога?

—Ці бачыў, ці не бачыў,

Не буду казаці, Трэба, дзяўчыначка, Пераспавядаці.

Трэба, трэба, дзяўчыначка Пераспавядаці, Ці прышлося, дзяўчыначка, Перад прабаваці?

— Не давала, пане ксёнжа,

Не давала нікому, Толькі дала перад Ксяндзу маладому.

— Будуць табе, дзяўчыначка,

Грахі адпушчоны, Бо то ж цябе прабаваў

Чалавечак свянцоны.

630.Я ж думала вутачка плывець,*

Аж там мая мамінька ідзець.

Правай ручкай мамку вітаю,

Левай ручкай слёзкі ўціраю.

—Дзіцятка маё дарагое,

Знаць тваё жыццё гаратное.

‘Кожная страфа паўтараецца 2 разы.

472

Казалі, твой муж не п’яніца — Прапіў коніка, не хваліцца. Прапіў другога — варанога:

—Ідзі, жана, каня выкупі.

Калі выкупіш, дамоў вядзі,

Ане выкупіш, сама не йдзі.

631.Ой, вішанька, чарэшанька, Як шуміць, дык шуміць.*

Амой міленькі, чарнабрывенькі У галоўках стаіць.

—Мая мілая, чарнабрывая,

Ашто ж табе баліць?

—А мой міленькі, чарнабрывенькі, Мне баліць галава.

— Мая мілая, чарнабрывая,

Калі грошай няма.**

632.Ах вы, столікі мае,’** Вы цясовенькія,

Ачаго ж вы стаіцё Незасланенькія?

Ці мой хлебушак пушон, Ці мой муж невясёл?

Калі хлебушак пушон, Дык я выпалаю.

Калі муж невясёл, Дык я выведаю.

Я й пастаўлю на стале Да й паўтара калача.

Ай, паўтара калача

Мы сап’ём, мы з’ядзём. Мы й сап’ём, мы з’ядзём, Мы й «дабранач» аддадзём.

Кожны другі радок паўтараецца 2 разы.

Тэкст няпоўны.

Кожныя першы і трэці радкі паўтараюцца 2 разы.

J—142

633.Шэра вутка на рэчаццы

Ваду замуціла.*

Нешчаслівай гадзінкай Замуж выхадзіла.

Да няшчаснай гадзінкай Пад шлюбам стаяла.

Ад маладых я гадочкаў

Удовачкай стала.

Удовачкай а бязмужнай

Ацяжанька жыці.

Адзе пойдзеш, дзе паедзеш, Надо слёзкі ліці.

Да бедненькай ўдовачкі

Ніхто не ’дзыўнецца.

Толькі з беднай ўдовачкі

Каждый ды смяецца.

634.Божа мой, Божа мой, нядоля мая,' Не любіць свякроўка іменя майга.

*Другі радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

**Кожны радок паўтараецца 2 разы.

474

Шлець мяне, маладу, ў Дунай па ваду.

Яў тым Дунаю родам не была,

Яз таго Дуная вады не піла. Гукну я, гукну я, гукну ідучы:

—Прачніся, міленькі, коні пасучы.

—Вярніся, мілая, я коні пасу, Каня напасу я, вады прынясу.

ЙУ№Г1 г1~^^-^г1М ij?er^jPT|1

Ня_шчл _ сце, ня_шчя _ сце. ня_до _ ля мР_ я. ^

635.Няшчасце, няшчасце, Нядоля мая.*

Ня любя свякроўка

Іменя майго.

—Ты ж мяне, свякроўка, Дагэтуль звала.

Нашто ж ты, свякроўка, За сына брала,

Калі майго йменя Не ўпадабала.

Шлець мяне, маладу, У Дунай па ваду.

I хоры не пяюць,

I людзі не стаюць.

’ Кожная страфа паўтараецца 2 разы.

475

Ha маё бяздолле

Маўчалівае.

Як стукну, як грукну, 3 Дунаю йдучы.

Як пачуў мой мілы,

Коні пасучы.

— Не бойся, мілая,

Яй коні пасу.

Яй конікі пасу, Цябе падвязу.

Ідзі ж ты, мілая, Памалюсеньку.

636.Няшчасце, няшчасце, нядоля мая,‘

Не любя свякроўка іменя майго.

—Ты ж мяне, свякроўка, дагэтуль знала, Нашто ж ты, свякроўка, за сына брала, Калі майго іменя не ўпадабала?

Шлець мяне, маладу, у Дунай па ваду. Ні куры не пяюць, ні людзі не ўстаюць, На маё бяздолле ваўча не выюць.

Як стукну, як грукну, з Дуная йдучы,

Каб пачуў мой мілы, коней пасучы.

—Не бойся, мілая, я й цябе спасу,

Яй коней пасу, цябе падвязу.

Ідзі ж ты, мілая, памалюсеньку, Стаўляй жа вядзёркі паціхусеньку,

Каб гэта вадзіца не спліхнулася, Каб мая мамачка не прачнулася.

— Вот табе, свякроўка, з Дунаю вада, Напіся ж, памыйся з поўнага вядра. Каб жа ты, свякроўка, хлеба не ела,

Кожны радок паўтараецца 2 разы.

Як ты мне, маладой, свету жалела.

— Каб жа ты, нявехна, дзяцей не мела, Як ты мне, старэнькай, свету жалела.

J-L168-

637 ІрЁS F F

637.Добрая доля, добрая доля,

А лепшая — шчасце.'

Рэдка што каму, рэдка што каму Добры муж удасца.

За лесам, лесам, за ляшчынаю Траўка зеляненька.

За добрым мужам, за таварышам Жана весяленька.

За лесам, лесам, за ляшчынаю Траўка пасыхае.

За благім мужам, за п’янічэнькам

Жана прападае.

' Другі радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

477

638.У садочку рутка-мятка,* Там плавала качанят... (ка)

Адна другу падганяе, Кожны сабе пару ма... (е)

Я, малода, у бож’ей кары, Не даў жа мне Гасподзь пар... (ы)

Ані пары, ні паранькі,

Ані шчасця, ні долень... (кі)

Толькі маю усей долі,

Бела лічка, чорны бро... (вы)

Чорны бровы над вачыма,

Русу косу за плячы... (ма)

Па садочку пахаджаю, Русу косу заплята... (ю)

Русу косу заплятаю, Няма таго, што каха... (ю)

* Першы радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

478