Радзіны. Абрад. Песні. (Беларуская народная творчасць) -1998

547

547.Я ў піру была,‘

Яў пірушаццы.

Яй не мёд піла, Да й гарэлачку.

Да й, здаецца ж, я

Не ўпівалася.

Яй дамой ішла, Не шаталася.

Яў вароціках Пахілілася,

Проці сеначак Павалілася.

А ішоў да йшоў

Мой свякрутанька.

— А на што, шэльма,

Напівалася?

На каго, шэльма,

Спадзявалася?

— На цябе, цябе,

Мой свякрутанька.

* Кожны радок паўтараецца 2 разы.

409

Ha тваю, тваю Ўсю й бароданьку,

На талковую Ўсё й галованьку.

548.Учора з вечара п’яна была, Сягоння молада ня буду піць, Мелісь у мяне госцейкі быць:

Першыя госцейкі — татка з мамкай мае, Другія — брат ды сястра, Трэція — кум ды кума.

Для кума і кумы Піва звару, Для барата і сястры

Мёда пасаладжу, Для роднай мамулькі Вала заб’ю.

549.Завуць моладца ў бяседу,

Аён сам не ідзець,

Ажану шлець.

— А ідзі, жоначка, у бяседу,

За поўну чару не бярыся, А ў тэй бяседзе людзі будуць,

Пра мяне, малойца, судзіць будуць,

Амне, малойцу, стыдна будзець.

Аідзі дамоў, не хіляйся,

За чужых мужчын не хватайся.

550.У гародзе дуб развіваўся, Муж у жаны пытаўся:

—Жана мая, маладая,

Адзе красу пагубляла?

Ці за мужчынамі прагуляла, Ці за бабамі прагукала?

— 3 мужчынамі не гуляла,

410

3 бабамі не гукала,

3 пачопачак ног не вымала, Усю красу пагубляла.

551.Ды зашумелі зялёныя лугі,*

Не задавайце майму сэрцу тугі. Я, маладзенька, і так тугу маю,

Што ў свайго таткі ў гасцёх не бываю. Ды мой татулька вялік банкет маець,

Ходзіць па вуліцы і ручкі ламаець:

—Ды ўзыйдзі, ўзыйдзі, вячэрняя зара, Ды прыедзь, прыедзь, гаротная дзіця.

552.Распіўся малойчык Да ты разгуляўся,

Да твой конь вараненькі

Устайні застаяўся.

Дзе будзеш, малойчык, Ночку начаваці?

— Начаваў бы я ночку

Узялёным гаёчку,

Прывязаў бы коніка

Да к белай бярозцы,

Прылажыў бы галоўку Да к бітай дарожцы.

553.На шырокай вуліцы,

На зялёнай мураўцы, Там ішлі малойчыкі

Граючы, спяваючы,

Дзевачак ззываючы.

Адна дзеўка пачула, Мамачкі прасілася:

—Пусці, пусці, мамачка, Пусці, пусці, родная,

* Кожны радок паўтараецца 2 разы.

Ha вуліцу пагуляці, Песенек паспяваці, Музыкаў паслухаці.

— Ой, не пушчу, дочачка,

Музыкі з вуліцы звядуць, Хлопчыкі сабе завуць.

554.Ой, кумачкі-галубачкі, падпаілі мяне, падпаілі мяне,

Пад вішняю-чарэшняю палажылі мяне.'

Ой, вішанька-чарэшанька, не шумі на мяне,

не шумі на мяне, Ты, мой мілы, сэрца маё, не свары на мяне.

Бо як будзеш сварыціся, то я буду журыціся, I старая буду, і старая буду.

Як не будзеш сварыціся, то не буду журыціся — Маладая буду, маладая буду.

Як паедзеш на ярмарак і паглянеш на мой станак — Найспраўнейша буду, найспраўнейша буду.

555.Як гуляла, то гуляла, бо мне мама пазваляла,

Ацяперка: «Люлі, люлі!» — мінуліся мае гулі.* I цяперка бы я шчэ й рада сабе пагуляці,

Адно ліха: мне мой мілы кажа ісці спаці, Цэлу ночаньку дзяціну мушу калыхаці. Ён гуляці не пускае і не магу спаці,

Ядзяціну калыхала, ён на ложачку ляжаў,

Калыханку я спявала, ён памалу засынаў. I дзяціну і мілога я нараз прыспала,

Асама я паціхеньку пайшла й пагуляла.

556.Дай, Божа, нядзелькі прыждаці,

Та я пайду да роду гуляці.*

Як мне скажуць да дна выпіваці,

Яй не буду да дна выпіваці.

Яй не буду да дна выпіваці —

* Кожны другі радок паўтараецца 2 разы.

412

Ёсць у мяне дзве беданькі ў хаце: Адна бяда — дзяціна малая, Другая бяда — свякруха ліхая.

Хоць ліхая, вячэраньку варыць,

Асвёкерка дубіначку парыць.

Ахоць парыць, то й не будзе біці, Сядзіць мілы — будзе бараніці. Сядзіць мілы, дробны лісты піша, Ён малую дзяціну ціхенька калыша:

— Люляй, люляй, дзяціна малая,

Гуляй, гуляй, жонка маладая! Гуляй, гуляй, жонка маладая, Пакуль мая галоўка жывая.

Бо як мая галоўка хібнецца, Тады тваё гулянне мінецца.

557.Ох я, малада, вольху я ламала,

Вольху я, вольху я, вольху я ламала!*

Ох я, малада, з вольхі я ўпала, 3 вольхі я, з вольхі я, з вольхі я ўпала! Ох я, малада, у рэчку я папала,

Урэчку я, у рэчку я, у рэчку я папала! Ох я, малада, вокуня спаймала,

Вокуня, вокуня, вокуня спаймала!

Ох я, малада, на рынак хадзіла,

На рынак, на рынак, на рынак хадзіла!

Ох я, малада, гаршчэчка купіла,

Гаршчэчка, гаршчэчка, гаршчэчка купіла!

Ох я, малада, вокуня зварыла,

Вокуня, вокуня, вокуня зварыла!

’ Кожны другі радок паўтараецца 2 разы.

413

J-144

558.Ой, дуб шуміць, ой, дуб шуміць,

Калінку калышыць.”

Мой брацітка, мой родненькі Ка мне пісьмы пішыць.

Ўначы пішыць, ўначы пішыць, А ўдзень рассылаіць.

—Чаму мая сястра родна

Угосці не язджаіць?

Ці ты, мая сястра родна, Коніка не маеш?

Ці ты, мая сястра родна, Дарожкі не знаеш?

—Мой брацітка, мой родненькі,

Яй коніка маю.

Мой брацітка, мой родненькі, Я й дарожку знаю.

А за благім таварышам

Нідзе не бываю.

* Другі радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

414

Траву пакашу, лісце паграбу,

Чырвону каліну набок пахіну.

Дзе мяне мамка будзе пераймаць? Чым жа мяне мамка будзе частаваць?

Пераймаць будзе прад новым дваром, Частаваці будзе мёдам да віном.

—Ці добра, дачушка, жыць з чужым чужанцом?

—Ці ела, мамка, рэдзьку з палынцом?

Аяк смашна есці рэдзьку з палынцом,

Так мне, маладзежы, з чужым чужанцом.

Уканцы ложачка настаялася, Свякроўкіных слоўцаў наслухалася.

Уканцы століку настаялася, Лічаных кусочкаў наглыталася.

J-176

mf

561

561.Не шумі ты, сосна,

Амне так з гора тошна.’

Не шумі, зялёна, А мне й так невясёла.

Аддаў мяне татка

Адалёкенька замуж.

’Другі радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

416

^г .Д ІШ

4* г

Укра _ I

562.Аддаў мяне мой татачка Замуж на Ўкраіну.’

На Ўкраіне, на Валыні Там весела жыці.

*Другі радок кожнай страфы паўтараецца 2 разы.

Вялікая сямеечка — Ёсць з кім гаварыці.

Жыла год, жыла другі, Ніхто не ўчашчае.

Ніхто да бяздольніцы

Ў госці не прыбывае.

Ядумала, маладая,

Што рой выступае,

Мой татачка, мой родненькі На парог ступае.

Звару, звару я татачку Свежую вячэрку.

Пасцялю я татачку Мяккую пасцельку.

Мой татачка, мой родненькі

Ночку не ўсыпае.

Часцюсенька, часцюсенька Ў акенца пазірае.

—Чаму, чаму, мой татачка,

Так ночкай не спіцца?

—Як ўбачыў бяздольніцу,

Не магу забыцца.

J-192

563.Коціцца, коціцца

Сонца па небу.'

‘Кожная страфа паўтараецца 2 разы.

418