Аив/житс- инфекциясы

Адамның иммунитет тапшылық вирустық инфекциясы - адам организмінің иммундық жүйесін зақымдайтын вирустың енуі нәтижесінде дамитын ауру. ЖИТС - жүре пайда болған иммунитет тапшылық синдромы.

Иммундық жүйенің тапшылығы салдарынан организм әртүрлі инфекциялар мен ісіктерге қарсы тұра алмай, түрлі асқынуларға ұшырап, өлімге алып келуі мүмкiн.

Этиологиясы. Адам иммунитет тапшылығын шақыратын вирус «баяу» инфекциялар қатарына жатады. Адам иммунитет тапшылығын шақыратын вирус гендік аппараты рибонуклеин қышқылынан тұратын ретровирустар қатарына жатады. Вирус сыртқы қабықтан, оған бекіген арнайы белоктар-Gр120, Gр41-ден тұрады. Вирустың ортасындағы геном рибонуклеин қышқылымен қоса 3 ферменттер бар - кері транскриптаза (ревертаза), интеграза және протеаза. Адамның иммунитет тапшылығын шақыратын вирус көлемі жағынан орташа вирустарға жатады. 1 сантиметрлік сызыққа 70-100 мың вирустық бөлшектер сияды.

Соңғы кездерде адамның иммундытапшылық вирусының биологиялық ерекшелігі анықталған, ол - вирустың өте тез өзгергіштік қасиеті. Вирус бөлшектерінiң қабығынан сыртқа шығып тұратын ерекше белоктар өзінің антигендік құрылымын жылдам өзгертеді.

АИВ- инфекция қоздырғышының 2 түрі бар: АИВ-1 және АИВ-2.

АИВ-1 - Солтүстік Америка және Европа елдерінде кең тараған вирус. ВИЧ-2 – Батыс Африкада.

Адамда иммунитет тапшылығын шақыратын вирус сыртқы орта әсерлеріне тұрақсыз. Вирус 54ºС температураға қыздырғанда 30 минутта, қайнатқанда 1-5 мин аралығында және де қышқылдық-сілтілік РН орта кенеттен өзгергенде өз қасиетін жояды. Күнделікті жағдайда қолданылып жүрген дезинфектанттар әсерінен тез арада тіршілігін жояды. Осыған қарамай вирус ультрасәулелер мен йонды радиация әсеріне тұрақты келеді.

Эпидемиологиясы.АИВ-инфекция көзі - науқас немесе вирустасымалдаушы адам. Вирус науқас адам мен вирустасымалдаушы адамның қанында, шәуетінде, емшек сүтінде, көз жасында, кынап және жатыр мойны шырышында, әртүрлі тіндерінде, жұлын сұйықтығында кездеседі. Вирус қан мен шәуетте көп мөлшерде кездесетіндіктен оның осы биологиялық сұйықтықтар арқылы жұғу қаупі жоғары. Ал сілекейде, емшек сүтінде, жұлын сұйығында, көз жасында және тағы да басқа биологиялық сұйықтықтар мен тіндерде вирус мөлшері төмен болғандықтан жұғу қаупі де төмен.

АИВ-инфекция науқас адам немесе вирустасымалдаушыдан 3 жолмен жұғады: жыныстық қатынас арқылы, қан және қан препараттары арқылы, анасынан баласына (плацента тосқауылы арқылы өтіп босанғанға дейінгі кезеңде, босану кезінде және босанғаннан кейінгі кезеңде – емшек сүтiмен). Кейбір жағдайда вирус нәрестеден анасына емшек ұшының жарықтары арқылы сау әйел организміне енуі мүмкін.

«Қауіп-қатер» тобының 1-ші тобына гомосексуалистер жатады.

2-ші топта - жезөкшелер;

3-ші топта - шетел азаматтарымен жыныстық қатынаста болатын әйелдер;

4-ші топта - ретсіз жыныстық қатынаста болатын, жыныстық жолдасын жиі ауыстыратындар;

5-ші топта - нашақорлар;

6-шы топта - қан реципиенттері

Иммунопатогенезі. Аурудың алғашқы кезеңінде вирус организмнің иммундық клеткаларын, әсіресе Т - хелперлерді зақымдайды. Соның нәтижесінде организмнің сыртқы және ішкі жаулары - бактериялар, вирустар саңырауқұлақтық инфекциялар, паразиттер және қатерлі ісіктерге қарсы тұру қабілеті төмендейді. Адамның иммунитет тапшылығын шақыратын вирус Т- хелпер клеткаларына еніп, клетка санын азайтып, иммундық жүйе қызметін бұзады. Соның нәтижесінде қалыпты жағдайда қауіп туғызбайтын шартты- патогенді микроорганизмдер өте қауіпті инфекциялардың дамуына алып келеді. Кей жағдайда бұл инфекциялар ауыр асқынулармен қоса өлімге де себепші болады. Клиникалық көрінісі. Адамның иммунитет тапшылығын шақыратын вирус организмге енгеннен бастап антиденелердің түзілгенге дейінгі кезеңді инкубациялық кезең АИВ-инфекция кезінде бұл кезеңнің ұзақтығы орташа есеппен 3-8 аптаға созылады. Содан кейін залалданған адамдардың үштен бір бөлігінде жедел кезең, яғни АИВ-инфекцияның жедел фазасы дамиды. Бұл кезеңде науқастың дене қызуы көтеріледі, тамағы ауырады, лимфа бездері үлкейеді, теріде бөртпелер пайда болады. Осындай жағдай 2-4 аптадан кейін ем қолданбай-ақ өз бетінше кетеді. Содан кейін АИВ- инфекцияның екінші кезенінiң жасырын варианты басталады. Осы вариантта арнайы лабораторлық зерттеу арқылы науқас организмінен вирусты бөліп аламыз. Вирустасымалдаушы өзінің науқас екенін білмеуі мүмкін; сондықтан сау адамға жұғу қаупі жоғарылайды. Екінші кезеңінде персистирленген жайылмалы лимфаденопатия вариантынында барлық лимфа түйіндерінің (мойын, қолтықасты, шынтақ және тағы басқалар) ұлғаюы байқалады. Бұл кезеңде науқастардың жалпы жағдайы өзгермейдi, дене температурасы қалыпты болады.

Екінші, және үшінші кезең - «ЖИТС-пен байланысты комплекс» кезеңі. Науқастың себепсіз дене қызуы көтеріледі, дене салмағы күрт төмендейді, іші өтеді, әлсіздік байқалады, жұмысқа қабілеті төмендейді, ұйқысы бұзылады.

Аурудың төртіші сатысы - ЖИТС, АИВ - инфекцияның соңғы сатысы. Салдарлық инфекциялар мен қатерлі ісіктердің дамуымен сипатталады. Аурудың соңғы сатыларында науқастардың әрбір екіншісінде бактериялар, вирустар, саңырауқұлақтар шақыратын салдарлық инфекциялар дамиды. Ауыз қуысының немесе өңештің кілегей қабаттарының кандидозды, пневмоцисталы немесе герпестік пневмония, ащы ішек пен тоқ ішектің криптоспоридиямен және цитомегаловируспен зақымдалуы, мүшелер мен жүйелердің туберкулезі жиі кездесетіні анық. Әрбір екінші науқаста орталық және шеткі жүйке жүйелерінің зақымдалуына байланысты нервтік және психикалық ауытқулар байқалады. Мұндай өзгерістерге әкелетін тек қана адамның иммунитет тапшылығын шақыратын вирус қана емес, оның «одақтастары» - криптококтар, токсоплазмалар, герпес вирустары және тағы басқаларының да үлесі бар.

Науқастардың әрбір үшіншісінде қатерлі ісіктер дамиды.

Диагностикасы.Жұқпалы аурулар диагностикасының жалпы принциптеріне сәйкес АИВ/ЖИТС-инфекциясы да комплексті зерттеуді талап етеді. Ол эпидемиологиялық, клиникалық және лабораторлық зерттеу жиынтығына негізделуі қажет. Соның ішінде лабораторлық диагностикаға тоқталсақ, ол 3 бағыттан тұрады:

а) вирусты және оның құрамын анықтау

б) АИВ қарсы антиденерді анықтау

в) иммундық жүйенің өзгерістерін бақылау

Емдеуі. АИВ-инфекциялы науқастарды толық емдеп шығу күрделі мәселеге айналып отыр. Осыған қарамастан әртүлі талпыныстар жасалынып жатыр.

Емнің негізгі мақсаты: вирустың көбею активтілігін төмендету, CD4- лимфоциттардың деңгейін жоғарылату және ЖИТС-ассоциацияланған инфекциялардың дамуын тежеу.

Қазіргі кезде ферменттердің (кері транскриптазаның және протеазаның) активтілігін тежейтін дәрі- дәрмектер қолданылып жүр. Сонымен қатар басқа да кері транскриптазаның нуклеозид ингибиторларына жатады – азидотимидин, диданозин, зальцитабин, ставудин, ламивудин, абакавир. Кері транскриптазаның ингибиторлардың екінші топ препараттар - нуклеозидтік емес (невирапин, ифациренц, делавирдин).

Антиретровирустарға жататын тағы бір топ - протеаза ингибиторлары: нелфинавир, криксиван, ритонавир, лопинавир/ритонавир (калетра), саквинавир.

Вирусқа қарсы еммен қоса оппортунистік инфекцияларға қарсы ем қолдану қажет.

Алдын алу. Профилактикалық вакцина қазіргі таңда әлі зерттелмеген. Негізгі зерттеу әдісі АИВ-инфекциясында: тұрғындарды оқыту (мектептен бастап), дұрыс жыныстық қатынаста болуын, профилактикалық бағдарламаларды еңгізу, есірткілерді пайдаланбау және жою.

Сонымен қатар, республикада анасынан баласына химиопрофилактика еңгізіліп жатыр (жүктілік және босану) кезінде. Егер медицина қызметкерлері жұмыс істеген кезде жарақаттанса, сол уакытта контакттан кейінгі химиопрофилактика жүргізіледі.

Әдебиет:

1. А.К.Белоусова, В.Н.Дунайцева «Инфекционные болезни», Ростов, 2010 г

2. Малов В.А. «Сестринское дело в инфекционных болезнях». 2005 г.

3. Инфекционные болезни Л.Г. Рахманов, В.К. Пригожина 2001 г.

4. Рубашкина Л.А. «Инфекционные болезни с курсов ВИЧ-инфекции и эпидемиологии»

2002 г. – Ростов-на-Дону.: Феникс

Бақылау сұрақтары:

5. АИВ- инфекциясының түсінігі.

6. АИВ- инфекциясының этиологиясы және эпидмеиологиясы

7. АИВ- инфекциясының патогенезі және клиникасы

8. АИВ- инфекциясының диагностикасы,емі және алдын-алуы

№ 6 Дәріс

Тақырыбы: Тері арқылы түсетін ауырулар. Тілме, Сібір жарасы, Сіреспе.

Мақсаты: Тері арқылы түсетін инфекциялар және тері арқылы түсетін инфекцияларда мейірбикелік процессті ұйымдастыру жайлы студенттерге таныстыру.

Дәріс жоспары.

1. Тілме: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

2. Сібір жарасы: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

3. Сіреспе: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

Сіреспе – Clostridium tetani қоздырғышымен тудыратын жарақаттық инфекциялар тобына жататын контагиозды емес зооантропоноз, қондырмалы мотонейрондардың нейротоксинмен зақымдалуының әсерінен қанқа бұлшық еттерінің клоникалық және тоникалық тырысуымен сипатталады.

Этиологиясы. Сіреспенің қоздырғышы – Clostridium tetani. Ол Clostridium туыстығына, Bacillaceae тұқымдастығына жатады, облигатты анаэроб. Қоздырғыштың пішіні ірі, жіңішке таяқшалы және жан-жағы домалақтанған болады. Грам «оң» таяқша.

Микроб спора түзеді. Сіреспе қоздырғышының экзотоксиндері –

• тетаноспазмин – нейротоксин

• тетаногемолизин – эритроциттердің ыдырауна қатысады

• протеин – ацетилхолиннің түзілуін күшейтетін

Токсиннің үлы қасиеті өте жоғары, тек қана ботулотоксиннен төмен.

Токсиннің сілтілі ортада, күн сәулесінде, қыздырғанда, белсенділігі тез төмендейді, жойылады. Асқорыту жолдарының ферменттері токсинді жоя алмайды, бірақ токсин ішектің шырышты қабырғасы арқылы өте алмайды. Сондықтан, токсин ауыз арқылы түскенде қауіпсіз болады.

Эпидемиологиясы.

Эпид.процесстің 1 звеносы - аурудың көзі – шөппен қоректенетін жануарлар, топырақ.. Clostridium tetani табиғатта кең таралған. Ол шөппен қоректенетін жануарлардың және 5-40% адамдардың ішегінде тұрақты мекендеуші болады. Нәжіс арқылы топыраққа түсіп, онда споралық түріне аусады.

Ауру адам ауру көзі болып саналмайды.

Эпид.процесстің 2 звеносы – жұқтыру жолдары – контакілі - жарақаттанған тері, шырышты қабат арқылы.

Сіреспе таяқшаларының көбеюі жоғары ылғалды жерлерде, ауыл шаруашылығы жақсы дамыған оңтүстік аудандарда жүреді. Ауру жарақат алумен байланысты болады. Споралар топырақтан адамның киіміне түсіп, одан теріге еніп аздаған жарақат болғанда ауру дамиды. Әсіресе, ауру басталуының негізгі себебі, аяқтардағы микротравмалар -62-65% жағдайда болып табылады, яғни жалаң аяқ жүргенде. Сондықтан сіреспені «жалаң аяқ ауруы» деп атайды. Сонымен қатар күйікте, үсікте, босану кезінде, асептика ережелерін сақтамағанда, үйде босанғанда (босанатын айелдердің сіреспесі), криминалді аборт кезінде, нәрестенінің кіндік бауын кескенде (нәрестерелрдің сіреспесі) ауру даму қауіпті жоғары болады.

Бір қатар кездейсоқ жағдайларда жұғу жолы белгісіз қалады (криптогенді сіреспе).

Патогенезі.

1. Жұқтыру сатысы.

2. Анаэробты жағдайда споралар вегетативті түріне ауысып экзотоксин бөледі. Ең қауіптісі тетаноспазмин.

3. Тетаноспазмин гематогенді, лимфогенді және периневралді жолдарымен бүкіл организме тарап жүйкелік жасушалардың сыртқы талшықтарына бекінеді.

4. Эндоцитоз арқылы жасушаның ішіне кіріп аксон арқылы ОЖЖ жетеді.

5. Тетаноспазмин синаптобревиннің және целлюлобревиннің нейромедиаторлардың түзілуін төмендетеді, полисинаптикалық рефлекторлық доғаның қондырмалы нейрондарының қызметі бұзылады.

6. Нәтижесінде мотонейрондардан түскен импульстер бұлшық еттерге үздіксіз беріліп, көлденең жолақты бұлшық еттерінің тоникалық тырысуын шақырады.

7. Бұл тырысулар әр түрлі дыбыстық, жарықтық, тактилді, иіс рецепторлардың импульстарынан бастулуы мүмкін.

8. Ұзаққа созылған тырысулар гипертермия және энергия жоғалту әсерінен ацидоз шақырады. Диафрагмалді және қабырғааралық бұлшық еттерінің тырысу әсерінен өкпе жетіспеушілігі дамиды.

9. Тетаногемолизин гемолитикалық және кардиотоксикалық касиеттерімен жергілікті некроз шақырады.

10. Ретикулярлы формацияның нейрондарының блокадасының әсерініен парасимптакалық жүйке жүйесінің жұмысы бұзылып тыныс орталығы және тамырқозғалыс орталығы зақымдану нәтижесінде журек, тыныс тоқтапқалады.

Клиникалық көріністері. Жасырың кезеңі - 1-21 күн, көбіне 1-2 апта, бірақ 30 күннен артық болуы мүмкін. Аурудың клиникасы жара жазылғаннан кейін басталуы мүмкін. Қысқа жасырың кезеңнен кейін сіреспенің ауыр түрлері дамиды. Сіреспенің басталуы жедел. Нышандардың классикалық триадасы дамиды:

1. Тризм – шайнау бұлшық еттерінің керіліп тырысуы, ауыз ашуы қиындайды

2. Сардоникалық жымию – мимикалық бұлшық еттерінің тырысуы. Бұл кезде адам бір жағынан күліп, бір жағынан жылап тұрғандай болады, маңдайы әжімденіп, ауызы керіліп, езуі түсіп тұрады.

3. Дисфагия – жұтқыншақ бұлшық еттерінің керуілінің әсерінен жұтыну қиындайды.

Желке бұлшық еттерінің ригидтілігі және ауру сезімі байқалады. Басы артқа қарай тартылып, аяқ қолдардардың бұлшық еттері тартылады, денесі созылып доға тәрізді иіледі - опистотонус. Іш бұлшық еттерінің тартылуы нәтижесінде іш тақтай тәрізді болады. Тырысулар шудан кейін, жарықтан кейін, аздаған шайқалудан дамуы мүмкін. Тырысулар бір неше секундтан бірнеше минутқа созылады, жиілігі аурудың ауырлық дәрежесіне байланысты. Жеңіл дәрежесінде тәүлігіне 1-2 рет, ауыр түрлерінде үздіксіз, сағатына 10-шақты ұстамалары қайталанып отырады. Науқас өте әлсірейді, қызуы көтеріледі – 41-42°, терлейді, зәр шығару мен дефекация қиындады, ұйқысыздық байқалады. Ал науқастың санасы болады. Тахикардия, жүрек тондары тұйықталған, гипертензия байқалады. Ошақты және менингеалді симптомдар болмайды. Ішкі ағзаларда өзгеріс болмайды. Қанның, зәрдің, ликвордың лабораториялық көрсеткіштерлері қалыпты.

Сіреспе кезіндігі бұлшық еттердің зақымдалуының ерекшіліктері:

1. Тұрақты гипертонус

1. Тек қана ірі бұлшық еттер зақымданады

2. Бұлшық еттердің жоғары ауру сезімі байқалады

3. Бұлшық еттер жоғарыдан төмен қарай зақымданады

Алдын алу шаралары. Біріншеден әр түрлі жарақаттардан сақтану керек. Сіреспенің арнайы алдын алу шаралары жоспар ретінде және қауыпты жағдай туғанда жүргізіледі. Жоспар бойынша балаларға АКДС және АДС ассоцияцыланған вакциналар егіледі. Бірінші ревакцинация 9-12 айдан кейін, қалғаны 5-10 жыл сайын жүргізіледі. Анатоксин балаларға 5-6 ай мен 17 жасқа дейін енгізіледі. Қауыптй жағдайларда сіреспелік анатоксин ересектерге 1 ай интервалымен 2 рет 0,5 мл тері астына тағайындау керек. Бұрын привика қабылдамаған адамға 1 мл сіреспелік анатоксинді 3000 ҚБ сіреспеге қарсы сарысуды Безредка әдісі бойынша енгізеді. Сосын 1 айдан кейін тек қана анатоксин енғізіледі.

Қалық арасында санитарлы ағарту жұмыстар жүргізілу қажет.

ТІЛМЕ

Этиологиясы. Тілме қоздырғышы – А тобына жататын бета-гемолитикалық стрептококк.

Эпидемиологиясы. Аурудың көзі – стрептококкты инфекциямен ауыратын науқас адам немесе бактерия тасымалдаушы. Берілу механизмі: ауа талшымы және контактілі (қарым-қатынас), жиі тері бүтіндігінің бұзылыстары болғанда. Тілме эндогенді немесе экзогенді инфекция түрінде пайда болады. Эндогенді инфекция науқаста стрептококкты аурудың созылмалы ошақтары болған кезінде дамуы мүмкін. Бұл жағдайларда иммунды жауабы күшінің төмендеуі мен сенсибилизацияның дамуы маңызды факторлар болып табылады.

Патогенезі. Тілме кезінде бета – гемолитикалық стрептококк организмге эндогенді немесе экзогенді жол арқылы еніп, терінің (дерманың) лимфа тамырларында көбейеді. Стрептококктың токсиндерінің әсерінен қабыну және аллергиялық өзгерістердің дамуында гистамин, серотонин маңызды роль атқарады. Тілменің әртүрлі клиникалық түрлерінің патогенезі ерекшеленеді. Біріншілік және қайталамалы тілме жедел стрептококк инфекция түріне жатады және экзогенді (инфицирлену) жолдарымен жұқтырғанда дамиды.

Рецидивті тілме созылмалы эндогенді стрептококк инфекцияға жатады.

Клиникасы: Жасырын кезең бірнеше сағаттан 3-5 күнге дейін созылады. Эндогенді инфекция кезінде жасырын кезеңнің ұзақтығын анықтау қиын болады. Ауру жедел басталады, улану симптомдары дамиды: бас ауру, қалтырау, дене температурасының 39-40°С дейін жоғарлау, әлсіздік. Ауыр жағдайда жүрек айну, құсу, сандырақтау, менингизм көріністері дамуы мүмкін. Бірнеше сағаттан кейін терінің зақымдалғын бөлігінде эритема, ісіну, және ауру сезімі байқалады. Тілме негізінен аяқ-қолда, бетте кездеседі. Бұл кезде жергілікті гипертермия, зақымдалған тері бөлігі сау теріден анық шекарамен көтерінкі шеттерімен ерекшеленеді (қабынулық валик). Регионалді лимфа түйіндері ұлғаяды және олардың ауру сезімі байқалады. Эритема үстінде көпіршіктер пайда болуы мүмкің. Үлкен көлемді көпіршік булла деп аталады. Көпіршіктің ішіндегі сұйықтық аурудың ауыр түрінде геморрагиялық сипатта болуы мүмкін.

Асқынулары:

• жергілікті (флегмона, абсцесс, некроз)

• жалпы (сепсис, пневмония)

Диагностикасы.

• клинико-эпидемиологиялық анамнез

Емдеу:

1. Этиотропты ем: бензилпенициллин, оксациллин, ампиокс бұлшық етіне және тамыр ішіне. Емдеу ұзақтығы 5-7 күн. Пенициллин тобының антибиотиктарына жоғары сезімталдық болса макролидтер (эритромицин немесе олеондомицин, линкомицин), фторхинолондар (пефоксацин, ципрофлоксацин) тағайындалады.

2. Патогенетикалық ем: имфузионды дезинтоксикациялық ем, поливитаминдер, стероидты емес қабынуға қарсы препараттар, антигистаминді препараттар.

3. Рецидивті ағымында иммунотерапия: интерферон индукторлары, ронколейкин, аутогемотерапия.

4. Жергілікті ем: эритематозды түрінде бриллиант көгімен, булланы жарғанда фурациллин ерітіндісі, іріңді асқынулары кезінде хирургиялық ем тағайындалады.

Науқастың күтімі. Науқас терісінің таза болуын, дәретке отыруын қадағалау. Науқастарға жартылылай сұйық диета, көп сұйықтың ішуі тағайындылады. Тілменің гангренозды және буллезды түрінде жақсы күтім және гигиенаны сақтау керек, ал сонымен қатар іріңді асқынуларды асептикалық ережелерді сақтау қажет. Тілменің бүллезді түрінде жарылмаған көпіршіктерді абайлап кесіп, эксудатты шығарып, қабыну ошағына 0,1% ривонол ерітіндісін немесе 0,02% фурациллин ерітіндісімен күніне бірнеше рет обработка жасап ашық ұстау керек.

Алдын алу шаралары. Стрептококты ошақтарды емдеу. Терінің бүтінділігін сақтау.

Әдебиет:

1. А.К.Белоусова, В.Н.Дунайцева «Инфекционные болезни», Ростов, 2010 г

2. Малов В.А. «Сестринское дело в инфекционных болезнях». 2005 г.

3. Инфекционные болезни Л.Г. Рахманов, В.К. Пригожина 2001 г.

4. Рубашкина Л.А. «Инфекционные болезни с курсов ВИЧ-инфекции и эпидемиологии»

2002 г. – Ростов-на-Дону.: Феникс

Бақылау сұрақтары:

1. Тілме: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

2. Сібір жарасы: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

3. Сіреспе: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

№ 7 Дәріс

Тақырыбы: Тері арқылы түсетін ауырулар. Құтырма, Листериоз

Мақсаты: Тері арқылы түсетін инфекциялар және тері арқылы түсетін инфекцияларда мейірбикелік процессті ұйымдастыру жайлы студенттерге таныстыру.

Дәріс жоспары.

1.Құтырма: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

2.Листериоз: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

Презинтация

Әдебиет:

1. А.К.Белоусова, В.Н.Дунайцева «Инфекционные болезни», Ростов, 2010 г

2. Малов В.А. «Сестринское дело в инфекционных болезнях». 2005 г.

3. Инфекционные болезни Л.Г. Рахманов, В.К. Пригожина 2001 г.

4. Рубашкина Л.А. «Инфекционные болезни с курсов ВИЧ-инфекции и эпидемиологии»

2002 г. – Ростов-на-Дону.: Феникс

Бақылау сұрақтары:

1. Құтырма: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

2.Листериоз: түсінігі, этиологиясы, эпидемиологиясы, клиникасы,диагностикасы,емі.

ҚАЗАҚСТАН РЕСПУБЛИКАСЫНЫҢ БІЛІМ ЖӘНЕ ҒЫЛЫМ МІНІСТРЛІГІ

КАСПИЙ УНИВЕРСИТЕТІ

ГУМАНИТАРЛЫҚ ҒЫЛЫМДАР ЖОҒАРЫ МЕКТЕБІ (ФАКУЛЬТЕТ)

«МЕЙІРБИКЕ ІСІ» КАФЕДРАСЫ

Білім беруге арналған бағдарлама - (5В110100 Мейірбике ісі)

Оқыту түрі – күндізгі