Zövcəsini Özünə Haram Edib, Lakin Boşanmağı Niyyət Etməyən Kimsəyə Kəffarənin Vacib Olması

حديث ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: فِي الْحَرَامِ يُكَفِّرُ؛ وَقَالَ: (لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ)

938. İbn Abbas : “(Qadınını özünə haram edən kimsə) kəffarə ödəyirmi?”. “Allahın Elçisi sizlərə – Allaha və Axirət gününə ümidini bağlayanlara və Allahı çox zikr edənlərə gözəl nümunədir”. (əl-Əhzab 21). (Buxari 4911, Muslim 3749, 3750, 1473/18)

حديث عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ وَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً، فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلْتَقُلْ: إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ، أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا، فَقَالَتْ لَهُ ذلِكَ؛ فَقَالَ: لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ، وَلَنْ أَعُودَ لَهُ فَنَزَلَتْ (يأَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللهُ لَكَ) إِلَى (إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللهِ) لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ لِقَوْلِهِ: بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً

939. Aişə rəvayət edir ki, Peyğəmbər  Zeynəb Binti Cəhşin yanında olduğu zaman orada (daima) bal şərbəti içərdi. Bundan sonra mən və Həfsə bir-birimizə tövsiyə etdik ki, ikimizdən hansımızın yanına Peyğəmbər  gəlsə ona: “Səndən məğafir (pis qoxulu bitkinin) iysi gəlir” deyərik. Peyğəmbər  iki qaından birinin yanına girdikdə onlardan biri bu sözü söylədi. Peyğəmbər: “Xeyr (mən məğafil) yeməmişəm. Lakin Zeynəb Binti Cəhşin yanında bal şərbəti içmişəm. Lakin bundan sonra bir daha içmərəm” deyə buyurdu. Bundan sonra ayə nazil oldu: “Ey Peyğəmbər! Zövcələrini razı salmağa çalışaraq Allahın sənə halal etdiyi şeyi nə üçün özünə qadağan edirsən? Allah Bağışlayandır, Rəhmlidir. Allah, andlarınızdan kəffarə verməklə azad olmağı sizdən ötrü qanuniləşdirmişdir. Allah sizin himayədarınızdır. O, Biləndir, Müdrikdir. Bir zaman Peyğəmbər öz zövcələrindən birinə sirr verdi. O da bunu onun digər zövcəsinə xəbər verdikdə və Allah da bunu Peyğəmbərə aşkar etdikdə o, bunun bir qismini sirr verdiyi zövcəsinə bildirdi, digər qismindən isə vaz keçdi. Peyğəmbər bunu ona bildirdikdə zövcəsi dedi: "Bunu sənə kim xəbər verdi?" O dedi: "Bunu mənə hər şeyi Bilən, Xəbərdar olan Allah xəbər verdi!". Əgər ikiniz də Allaha tövbə etsəniz, yaxşı olar. Çünki hər ikinizin qəlbi günaha meyl etmişdir. Əgər ona qarşı bir-birinizə dəstək versəniz, bilin ki, Allah, Cəbrail və əməlisaleh möminlər onun dostu və yardımçısıdır. Bunlardan başqa mələklər də onun yardımçılarıdır”. (ət-Təhrim 1-4). Əgər ikiniz də Allaha tövbə etsəniz – Aişə və Həfsədir . “Bir zaman Peyğəmbər öz zövcələrindən birinə sirr verdi – Xeyr, mən bal şərbəti içdim” sözünə işarədi. (Buxari 5267, Muslim 3751, 1474/20)

حديث عَائِشَةَ، قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يُحِبُّ الْعَسَلَ وَالْحَلْوَاءَ، وَكَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنَ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ، فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ، فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ، فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ، فَغِرْتُ، فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ، فَقِيلَ لِي، أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ، فَسَقَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ: أَمَا وَاللهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ فَقُلْتُ لِسَوْدَةَ بِنْتِ زَمْعَةَ أَنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ، فَإِذَا دَنَا مِنْكِ فَقُولِي: أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ: لاَ فَقُولِي لَهُ: مَا هذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ: سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ، فَقُولِي لَهُ: جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ، وَسَأَقُولُ ذَلِكَ، وَقُولِي أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ ذَاك قَالَتْ: تَقُولُ سَوْدَةُ فَوَاللهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ قَامَ عَلَى الْبَابِ فَأَرَدْتُ أَنْ أُبَادِيَهُ بِمَا أَمَرْتِنِي بِهِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا، قَالَتْ لَهُ سَوْدَةُ: يَا رَسُولَ اللهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ: لاَ قَالَتْ: فَمَا هذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ قَالَ: سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ، فَقَالَتْ: جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ فَلَمَّا دَارَ إِلَيَّ، قُلْتُ لَهُ نَحْوَ ذَلِكَ؛ فَلَمَّا دَارَ إِلَى صَفِيَّةَ قَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى حَفْصَةَ، قَالَتْ: يَا رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلاَ أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ: لاَ حَاجَةَ لِي فِيهِ قَالَتْ: تَقُولُ سَوْدَةُ وَاللهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ؛ قُلْتُ لَهَا: اسْكُتِى

940. Aişə  demişdir: “Peyğəmbər  bal və (digər) şirniyyatları xoşlayardı. O (hər gün) əsrdən sonra zövcələrinə baş çəkər (və onlardan hər birinin yanında) bir qədər oturardı. (Bir gün) o, Həfsə Bint Ömərin yanına gəldi və həmişəkindən fərqli olaraq bir az yubandı. Mən onu qısqandım və onun yubanmağının səbəbini soruşdum. Mənə dedilər ki: “Həmqəbilələrindən olan bir qadın (Həfsəyə) bal bağışlamış, o da bu baldan Peyğəmbərə  içirtmişdir.” Mən dedim: “Vallahi, ona kələk qurmaq lazımdır.” Sonra Səudə Bint Zəmaya müraciət edib dedim: “(Bir azdan) o sənin yanına gələcək. O sənə yaxınlaşan kimi soruşarsan ki: “Kitrə⁶⁷ yemisən?” O sənə: “Xeyr!” deyə cavab verəcək. Sən ona deyərsən: “Bəs bu nə iydir mənim burnuma gəlir?” O sənə deyəcək: “Həfsə mənə bal içirdib.” Onda sən ona deyərsən: “Yəqin ki, arılar bu balı Urfut ağacından çəkdiyi şirədən hasil etmişlər.” (Aişə) dedi: “Mən də (ona) belə deyəcəyəm, sən də belə deyərsən, ey Səfiyyə.” Səudə dedi: “Vallahi, Peyğəmbər  qapının ağzına gəlib çatdıqda mən onun qabağına çıxıb sənin buyuruğunu hökmən yerinə yetirəcəyəm”. Aişə: “Peyğəmbər  ona yaxınlaşdıqda o, Peyğəmbərə  dedi: “Ya Rəsulullah, kitrə yemisən?” O: “Xeyr!”– deyə cavab verdi. Səudə soruşdu: “Bəs bu nə iydir mənim burnuma gəlir?”. Peyğəmbər: “Həfsə mənə bal içirdib.” Səudə dedi: “Yəqin ki, arılar bu balı Urfut ağacından çəkdiyi şirədən hasil etmişlər.” Son­ra o mənim yanıma gəldi və mən də ona həmin sözləri dedim. Daha sonra o, Səfiyyənin yanına getdi və o da ona həmin sözləri dedi. Nəhayət, o, Həfsənin yanına gəldikdə Həfsə dedi: “Ya Rəsulullah, sənə bal verimmi?” O dedi: “Mənim buna ehtiyacım yoxdur.” (Bu vaxt) Səudə: “Vallahi ki, biz onu baldan məhrum edə bildik” dedi, mən də ona: “Sus!” dedim.” (Buxari 5268, Muslim 3752, 1474/11)

بيان أن تخيير امرأته لا يكون طلاقا إِلا بالنية