(Жанбота, Жиенқұл және олардың адамдары кетеді.) (Біржанның достары, олармен бірге Естай, Сара және Біржанның анасы Аналық келеді. Олар зынданнан өлім халінде жатқан Біржанды алып шығады.)

Аналық: Жарығым, қуатым» жасағаннан тілегім жалғыз сен!

О, құдырет, қолдай гөр.

Сара:

Не жазып ек тәңірге,

азап тартып өмірден?

Біржан ариясы.

Біржан:

Сарыарқа сайрандаған жалпақ елім,

басымнан өттіау дәурен, сал күндерім,

Байлауда, қара түнек тар қапаста,

жете алмай арманымасынды ау белім.

Домбырам жан серігім, Естай, Сара,

әлпештеп аялатқан қайран ана.

Хош сау бол, сөндірді үрлеп жарығымды,

Опасыз мылқау заман, барма шара?

Опасыз мылқау заман, бар ма шара,

Бар ма шара?

Ақынның көр аузында бір тілегі,

Аманат ән мен өлең барлығыңа,

Саражан! Апа!

Ананың жоқтауы

Аналық: Қара бір шашым жаяйын,

Жаяйын да жыяйын! Қыналы бармақ,

Жез тырнақ күнде қанға бояйын!

Албыраған ақша бет, сүйегіне таяйын!

Мөлтілдеген қара көз, жаспен оны ояйын!

Қара бір шашым жаяйын, жаяын да жыяйың.

Жалғызым сенен айрылып, аңырап, қайда барайын?

Ардагерім, құлыным, артыңда қайтып қалайын?

Алшаңдап жүрген жалғызым, орныңа кімді қояйын?

21