Decyzje produkcyjne

• Gdy należy zwiększyć produkcję;

• gdy należy zmniejszyć produkcję;

• gdy wielkość produkcji jest optymalna.

Wnioski decyzyjne dla przedsiębiorstwa produkcyjnego są następujące:

	Optymalna wielkość produkcji	Czy produkować ?
Krótki okres	Wybrać wielkość produkcji, przy której u' = k'.	Produkować, jeżeli
Długi okres	Wybrać wielkość produkcji, przy której u' = k'	Produkować, jeżeli

Założenia upraszczające

W tym miejscu należy poczynić dwie ważne uwagi.

Po pierwsze, przy odtwarzaniu zasad rachunku ekonomicznego prowa­dzonego w przedsiębiorstwie, a w szczególności przy wyznaczaniu optymal­nej skali produkcji, zakładamy dla uproszczenia, że mamy do czynienia z przedsiębiorstwem wytwarzającym jeden produkt. Podobnie definiujemy gałąź: jako zbiór przedsiębiorstw wytwarzających ten sam produkt. Po­szukiwanie optimum ekonomicznego w przedsiębiorstwie wytwarzającym bądź sprzedającym różne wyroby lub usługi wymaga zastosowania bardziej skomplikowanych narzędzi analizy. Omawiane zasady rachunku ekonomi­cznego można jednak odnieść również do sytuacji przedsiębiorstwa wielo-produktowego przy założeniu, że stara się ono zmaksymalizować zysk na każdym produkcie z osobna, nie zaś zysk łączny.

Po drugie, omawiając zasady rachunku ekonomicznego dotyczącego problemów, przed którymi stoi przedsiębiorstwo, posługujemy się w ekono­mii różnymi wykresami. Jest to wygodny sposób ilustracji omawianych zagadnień. Na przykład, optymalną wielkość produkcji przedsiębiorstwa pokazujemy na wykresie przedstawiającym krzywe utargów i kosztów. Za pomocą wykresu ustalamy też wielkość zysku lub straty. Ta metoda nie ma, niestety, nic wspólnego z praktyką gospodarczą. Służy ona jedynie prezen­tacji problemów decyzyjnych przedsiębiorstwa, pozwalając lepiej zrozumieć zasady, którymi kieruje się przedsiębiorstwo przy podejmowaniu okreś­lonych decyzji.

Nie należy sądzić, że główne problemy decyzyjne w przedsiębiorstwie rozwiązywane są właśnie w ten sposób, na podstawie żmudnej analizy wykresów przedstawiających krzywe utargów i kosztów, popytu i podaży itp. Przedsiębiorstwo najczęściej nie zna dokładnego przebiegu tych krzy­wych i nie może ich empirycznie wyznaczyć, gdyż wymagałoby to bardzo kosztownych i mało przydatnych eksperymentów. W praktyce podstawo­wym narzędziem rachunku ekonomicznego w przedsiębiorstwie są różne zestawienia liczbowe, nie wykresy.

Przedsiębiorstwo na ogół nie jest w stanie określić precyzyjnie, jaka wielkość i struktura produkcji oraz jaka metoda wytwarzania i technika marketingu jest w danych warunkach najlepsza. Ponadto wewnętrzne i zewnętrzne warunki określające optymalne rozwiązania ulegają ciągłym zmianom. Nie oznacza to jednak, że przedstawiane w podręcznikach ekonomii podstawowe zasady rachunku ekonomicznego są w praktyce nieprzydatne.

Przedsiębiorstwa poszukują optymalnych rozwiązań najczęściej metodą prób i błędów. Na przykład, jeżeli zwiększenie produkcji pogarsza osiągany wynik, przedsiębiorstwo powróci do mniejszej produkcji. I na odwrót, jeśli zwiększenie produkcji pozwala zwiększyć sumę zysku, przedsiębiorstwo nie omieszka wykorzystać tej szansy. Nawet przy takim iteracyjnym sposobie poszukiwania optimum teoretyczne podstawy rachunku ekonomicznego mogą dopomóc w podejmowaniu właściwych decyzji.