23.Ближневосточный кризис

Истоки – нач. 19 в. Национальное движение евреев– сеонизм. Всемирная сеонистская организация:требование создания еврейского гос-ва в Палестине. Начинается переселение евреев в Палестину во время 1/м/в. 1917 г. – декларация Бальфура. 20-30-я гг. – усиление эмиграции евреев в Палестину. Создаются евр-е военизированные группировки(«Хагана»). 1947 г. на Асамблее ООН принято решение о создании 2-х независимых гос-в в Палестине – Еврейского и Арабского. 1948 г. провозглашение гос-ва Израиль, 1-я арабо-израильская война – арабы разбиты.1956 г. – 2-я арабо-израильская война=Суэцкий кризис.

1967г.- 3-я война:Израиль оккупировал всю Палестину. 4-я война привела к энергетическому кризису З.Европы. 80-е гг.-война с Ливаном.90-е гг. палестинцы устраивают терракты в Израиле. Появляются группировки, кот. не подчиняются ООП («ХАМАС, ДЖИХАД»).На выборах 2006 г.- победа ХАМАСа.

Английская буржуазная революция

(Славная революция 1640 – 1688)

Причины: 1.абсолютизм; 2.религиозные причины (пуританизм);

3. экономические: тяготы налогов, буржуазия заинтересована в развитии капиталист. отношений.

С 1640 г.- криз абсолютизма. Парламент (буржуазия, новое дворянство) как орган революции. «Долгий парламент», его задачи. Было 2 палаты в парламенте: палата лордов и общин. Соц. состав парламента: сквайры, купцы, пуритане. Начинается активность

нар-х масс в Лондоне.

1-й этап революции 1640-41 гг.: король идёт на уступки (запрещается взимать налоги без согл. Парламента, король не может распускать парламент). Оплот парлам-та – нар. массы. Разногласия в п-те.

2 этап: появляются индепенденты (пуритане, идеи веротерпимости) и левеллеры (идея нар-го суверенитета, за частную собственность). Они предлагают свои вар-ты конституции. Индепенденты – «Пункты и главы предложения»: создать новый парламент, ограничить монархию парламентом, военные силы – в ведении парламента. Левеллеры – «Народное соглашение»: новый однопалатный парламент, всеобщее избирательное право, республика, народный суверенитет, свобода торговли. В ходе 2-й гражд. войны король Карл был схвачен и казнён. В парламенте происходит «прайдова чистка». 1949 – провозглашение республики.

3 этап 1653-59 гг.: в обществе растёт недовольство парламентом. Кромвель распускает парламент и создаёт новый. Был утверждён институт лорд-протектора - нов. институт власти. Административная реформа.

1659-60 гг. – период 2-й республики: парламент нестабилен, высказываются мысли о реставрации Стюартов. Был распущен парламент и создан новый, который провозгласил королём Карла ІІ. Он не выполнил свои обещания. В 1680 г. распустил парламент.

Переворот 1688 г.: король бежал, новый король – В.Оранский. он подписал билль о правах: власть монарха ограничивается парламентом.

Итоги: парламентская монархия, буржуазия и дворянство получили землю в частную собственность, создание полит. партий, развитие капиталист. отношений.

Внутренняя и внешняя политика России при Екатерине II

Была немка, приглашена в Россию в качестве жены для Петра III. Во внутренней политике выделяют 2 этапа:

1762-1773 – политика «просвещённого абсолютизма», восстание Е.Пугачёва;

1775-1796 – реформы по укреплению дворянства.

Просвещённый абсолютизм как политика ряда европейских стран 2-й половины 18 в. Связь Екатерины с просветителями. Открытие института благородных девиц, Вольного Экономического общества. 1767 – созыв Уложенной комиссии (разработка нового законодательства). Екатерина основала журнал «Всякая всячина». 1775 – восстание Пугачёва, подавлено. Губернская реформа: кол-во губерний расширялось. Издание Указа о всеобщем призрении. Утверждена должность городничего.

1785 – жалованные грамоты дворянству и городам. Дворянство объявлялось законным владельцем земли, недр, крестьян; могли создавать корпоративные организации. В городах всё население делилось на 6 разрядов. 6-гласная дума – исполнительный орган. Городская дума – распорядительный орган.

Внешняя политика: две русско-турецкие войны – Россия получила выход к Чёрному морю. 1783 – присоединение Крыма. Разделы РП.

Отношения с Францией в период ФБР.

Россия в конце 16 -нач. 17 вв. «Смута»

16 в.- оформление Русского централизованного гос-ва, присоеденены Новгородская респ., Тверское, Псковское, Смоленское кн-ва, шла колонизация Сибири, Зауралья. Василий III присоеденил Рязанское кн-во, Иван Грозный – Казанское, Астраханское, Нагайскую орду. Шла централизация власти.

Нач. 17 в.- «Смута». Она отодвинула задачи по централизации на задний план.

Хронологические рамки: 1. 1598 – династический кризис; 2. 1604 – появление Лжедмитрия I. Окончание «Смуты»: 1. 1613 – правление первого Романова; 2. 1618 – перемирие со Швецией и РП. Причины «Смуты»:

разорение в рез-те Ливонской войны и опричнины; неурожай нач. 17 в. – голод; закрепощение крестьян; пресечение династии Рюриковичей; опасность внешней угрозы. Проявление Смуты: внутренние, внешние.

Сын И.Грозного – Фёдор. Он женился на Ирине Годуновой – сестре Б.Годунова. У И.Грозного был ещё сын Дмитрий – «угличская драма».

Б.Годунов – первый выборный царь после смерти Фёдора Иоановича.

1602 г.- слухи о том, что царевич Дмитрий жив и – в ВКЛ. Лжедмитрий – Григорий Отрепьев. Его поддержали поляки. Убит. 1608 - Лжедмитрий II = «тушинский вор», поддержали его поляки

1609 – польская интервенция, а потом – шведская. 1610 – свержение с престола Шуйского и начало «семибоярщины». Формирование 1-го ополчения против поляков. Лжедмитрий III появился в Пскове. Формирование 2-го ополчения (Минин и Пожарский). К 1612 г. Москва освобождена от поляков. 1613 – земский собор, его решение – на престол возвести Михаила Фёдоровича.

Оформление системы абсолютизма в России. Реформы первой четверти 18 в.

Определение абсолютизма. Оформление с-мы абсолютизма в Росси – первая половина 18 в., окончательное оформление связано с именем Петра I. Единоличное правление – с 1696 г. провёл администрат. реформу: во главе гос-ва с 1721 г.- император, рос-ое гос-во – Российская империя. Преобразования Петра: рождение русск. флота, тесные связи с иностранцами. Построил Немецкую, мещанскую слободу. Совершил Азовский поход. Создал антишведскую коалицию. Комплектовал армию за счёт рекрутского набора (рекрутская повинность).

Боярская дума заменяется ближней канцелярией. 1711 – учреждён сенат (правосудие, управлял хоз-вом гос-ва). Учреждена должность прокурора сената. Сенат имел конторы: рекет-мейстерская, герольдмейстерская, ревизионная. Были созданы коллегии (президент). 1721- учреждён сенод.

Реорганизация на местах: губернии делились на провинции и уезды.

Преобразования в с/х: рост с/х производства (распашка земель), выращивание льна, рост мануфактур (помещичьи и казённые), вед. отрасль – металлургия, введение берг-привелегии.

Социальная политика: европейская одежда, стригли бороды. Празднование Н/г в январе. 1722 – табель о рангах. 1718 – подушная перепись, единица налогообложения – мужская подушина.

Барацьба ВКЛ з крыжакамі і татарамі

Барацьба пачалася ў 13 ст.

1198 г. – Тевтонский орден; двигался на земли зап. славян.

1202 г.- Орден Меченосцев

1237 г. – Ливонский орден.

1203 г.- первое столкновение крестоносце с бел. землями.

Заваёўніцкія планы крыжакоў былі звязаны с Полацкам. Крыжакамі былі ўзяты гарады-крэпасці Гэрцыке і Кукенойс у пач.13 ст. Крыжакі пагражалі яшчэ і Ноўгараду, таму бел-я землі аб’ядналіся з рускімі для атражэння пагрозы. 1240 – Неўская бітва (ноўгародскія войскі+полацкія, вылучыўся Якаў Палачанін). 1242 – бітва на Чудскім возеры, канец крыжакам. Пры Гедыміне адбылася бітва на р. Акмяне, Тэўтонскі ордэн разбіт. 1348 – бітва на Стрэве, паражэнне ВКЛ. Грунвальдская бітва:Вітаўт і Ягайла супраць Тэўтонскага ордэна (Юнгінген). Ливонская война 1558-1583 – разбит Ливонский орден.

Паходжанне тэрміна “мангола-татары”. Сер.13 в. – Великий зап. поход – громят вост. славян. У прыкаспійскіх стэпах утварылі Залатую Арду. Ёй вост. славяне платили «выход», ханы давали «ярлыки» князям. На бел-я землі татары здзяйснялі асобныя набегі, уладу сваю не ўсталявалі. 1363 – бітва на Сініх водах, татары разбіты. 1380 – Кулікоўская бітва: Андрэй Полацкі ўдзельнічаў, перамога. 1399 – бітва на Ворскле, войска ВКЛ – паражэнне.

Палітычны лад. Органы ўлады і кіравання ў ВКЛ

Дзяржаўны лад у часы Гедыміна, Альгерда, Вітаўта – неабмежаваная манархія. Яго функцыі: узначальваў войска, іздаваў законы, дыпламатычныя адносіны, абвяшчэнне вайны, распаражэнне фінансамі,назначэнне на дзярж-я пасады. У канцы 15 ст. – змены ў палітычным кіраванні – саслоўна- прадстаўнічая манархія. Улада княза абмяжоўваецца Радай . Спачатку Рада была дарадчым органам пры князю, а потым – заканадаўчым і распараджальным. Сюды ўваходзілі буйныя феадалы-землеўласнікі- вышэйшыя службовыя асобы (канцлер, падканцлер, епіскапы, ваяводы, кашталян, гетман, падскарбій, маршалкі). Функцыі Рады: выбары князя, абарона дзяржавы, прыняцце і абмеркаванне законаў, заслухвала справаздачы службовых асоб, суд, кіраванне дзяржавай у адсутнасць князя.

Канцлер кіраваў вялікакняжацкай канцылярыяй, захоўваў пячатку. Гетман камандваў узброенымі сіламі, падскарбій кіраваў фінансамі. Маршалак- старшыня на пасяджэннях Рады. У канцы 15 ст. – вальны сейм – саслоўна-прадстаўнічы заканадаўчы орган (1 раз/2 гады). Уваходзілі князь, паны-рада.Функцыі: выбары князя, абвяшчэнне вайны і міру, суд, прыняцце законаў, шляхецкае апалчэне, устанаўленне падаткаў, міжнародныя справы.

Мясцовае кіраванне: ваявода стаяў на чале ваяводстваў, стараста кіраваў паветамі, ключнікі збіралі падаткі.

Судовая ўлада: гродскі суд, земскі суд, падкаморскі, копны. Вялікакняжаці суд. 1581 – Галоўны трыбунал.

Палітычнае развіццё бел. зямель у складзе Рэчы Паспалітай

1569 – Люблінская ўнія. РП па свайму ладу – федэрацыя.

На чале дзяржавы – кароль, які выбіраўся феадаламі ВКЛ і Польшчы (С.Баторый). Яго ўладу абмяжоўваў сейм – вышэйшы орган улады. Ён быў агульным для ВКЛ і Польшчы, сабіраўся на тэрыторыі Польшчы. У РП было некалькі відаў сеймаў: канвакацыйны, элекцыйны, каранацыйны, вальныя, павятовыя. Сейм – заканадаўчая ўлада. Сейм складаўся з сената (рада) – вышэйшая палата (магнаты, архіепіскапы, ваяводы, кашталяны) - і пасольскай ізбы. Каралеўская рада кіравала краінай. Кароль- выканаўчая ўлада: старшыня сената, узначальваў “паспалітае рушэнне”, назначаў на дзярж-я пасады, знешнія зносіны.

Асобнымі для ВКЛ і Польшчы былі:

адміністрацыйны апарат

заканадаўства (Статуты)

суд (Галоўны трыбунал з 1581 г.)

войска (“паспалітае рушэнне)

афіцыйная назва дзяржавы (ВКЛ)

пячатка

мова справаводства.

Мясцовае кіраванне: ваявода на чале ваяводстваў, намеснік кіраваў намесніцтвамі.

Шляхта мела права ствараць канфедэрацыі – саюз узброенай шляхты, і дзейнічаць праз форму рокашаў. Дзейнічала права “ліберум вета” на пасяджэннях сейма. Гэта было адным з праяўлення “залатых шляхецкіх вольнасцяў”.

Статут 1588 г. забараняў палякам займаць дзярж-я пасады і набываць землі ў ВКЛ, абараняў суверэнітэт ВКЛ.

Канфесійнае становішча на беларускіх землях у 14-17 стст. Рэфармацыя і контрэфармацыя

1054 г. – распад хрысціянства.

Спроба акаталічвання беларускага насельніцтва была зроблена пад час Крэўскай уніі, прывілей Ягайлы, які даваў дадатковы правы каталіцкім феадалам. 1413 – гарадзельскі прывілей. Люблінская ўнія 1569 г. працягвала апалячванне шляхты ВКЛ праз далучэнне яе да “польскіх” шляхецкіх вольнасцяў”. Праваслаўя прытрымліваліся большасць беларусаў і украінцаў да к. 16 ст. Першая палова 16 ст. – талерантнасць. У к. 16 – пач. 17 стст.- узнікаюць праваслаўныя брацтвы. Яны пашыралі асветніцтва, адкрывалі школы,тыпаграфіі. У 2-й палове 16 ст.- іезуіты ў ВКЛ. Гэта былі місіянеры-багасловы, якія праз адкрыццё школ, калегіумаў, літаратуру імкнуліся ўмацаваць пазіцыі каталіцтва.

З сяр. 16 ст.- ідэі Рэфармацыі, былі накіраваны супраць засілля каталіцкай царквы. Выступалі за рэфармаванне каталіцкай царквы. Прыхільнікі:Радзівілы, Сапегі, Хадкевічы. Людзі пераходзілі ў кальвінізм, лютэранства.

Контррэфармацыя (П.Скарга): іезуітамі закрываліся пратэстанцкія школы, тыпаграфіі, пратэстантаў вярталі ў каталіцтва.

1596 – Берасцейская ўнія (І.Пацей, І.Кунцэвіч) – аб’яднанне праваслаўя і каталіцтва ў адзіную ўніяцкую царкву.

Падзелы Рэчы Паспалітай. Уключэнне Беларусі ў склад Расійскай імперыі

Становішча РП было крызісным.

Прычына падзелаў: унутрыпалітычныя

1.злоўжыванне шляхтай “шляхетскімі вольнасцямі”, усеўладдзе шляхты;

міжусобная барацьба магнатаў (Караль Радзівіл);

слабая ўлада караля (С.А.Панятоўскі), анархія;

сялянскія паўстанні;

знешнепалітычныя

войны сяр. 17-18 стст.(Паўночная вайна, умешванне суседніх дзяржаў у палітыку РП.

У 2-й палове 18 ст. – рэформы, каб умацаваць РП: эканамічная, абмежаванне “ліберум вета” (недавольства шляхты), ураўнаванне у правах праваслаўных і католікаў.

1772 – падзялілі Расійская імперыя (усходняя Беларусь), Прусія, Аўстрыя. Канстытуцыя 1791 г. як спроба выратаваць РП (ліквідаваўся падзел на Польшчу і ВКЛ), як спроба вываду РП з крызісу. 1793 г. -інтэрвенцыя Расіі (цэнтральная Беларусь) і Прусіі. Паўстанне Т.Касцюшкі 1794 г. як апошняя спроба ўратаваць сувэрэнітэт РП. Удзельнікі: шляхта-патрыёты, мяшчанства, сяляне,святары. “Касінеры”. Лозунг “Свабода, цэласнасць, незалежнасць”. Я.Ясінскі – кіраўнік паўстання ў ВКЛ. Мэта- вассазданне РП у межах 1772 г. 1795 – да Расіі адышлі заходнія землі.

Паўстанне 1863 г.

Мэта – рашэнне палітычнага пытання, нацыянальнага, аграрнага. Сацыяльная база: шляхта, крупныя памешчыкі, інтэлігенцыя – “белыя”, мелкая шляхта, афіцэры, студэнты, сяляне – “чырвоныя”.

Лозунг: “За нашу і вашу свабоду”. “Чыровныя” хацелі дасягнуць мэт паўстання шляхам узброенага сялянскага паўстання, “белыя” – мірным шляхам. Паўстанне пачалося ў Польшчы. Кіраўнік паўстання на Беларусі – К.Каліноўскі (“чырвоныя”), быў старшынёй Літоўскага правінцыяльнага камітэту (ЛПК) – цэнтру “чырвоных”. Выданне “Мужыцкай праўды” з 1862 г. – першай рэвалюцыйна-дэмакратычнай газеты. Каліноўскі выступаў за ідэю народнай, сялянскай рэвалюцыі – “Не народ для ўрада, а ўрад для народа”.

Паўстанне не мела поспехаў, бо не было адзінства сярод яго цэнтраў у Польшчы і Літве, не ўлічваліся патрабаванні ЛПК. Паўстанне пацярпела паражэнне. Прычыны: адсутнасць адзінага плана баявых дзеянняў, разнаглассі сярод кіраўніцтва, недахоп зброі, сіл, малая падтрымка, вступленні сялян супраць шляхты. Карныя аперацыя Мураўёва.

Арышт Каліноўскага 1864 г., “Пісьмы з-пад шыбеніцы”, у якіх прызываў беларусаў змагацца за нацыянальную ідэю. Сувязь лозунга з ідэямі ФБР, “Дэкларацыяй незалежнасці” ЗША.

Палітычнае і эканамічнае развіццё Беларусі ў першай палове 19 ст. рэформа 1861 г.

На далучаных да Расіі землях уводзілася новае тэрытарыяльнае дзяленне: Беларускае і Літоўскае генерал-губернатарствы. Насельніцтва прысягала на вернасць імператрыцы. Расійскія ўлады правялі “разбор шляхты”, раздавалі землі з сялянамі сваім генералам і чыноўнікам. Быў уведзены падушны падатак, аб’яўляўся рэкрутскі набор. У краіне пачалі адбывацца паўстанні: 1823 – паўстанне афіцэраў у Бабруйскай крэпасці, рэвалюцыйна-дэмакратычны рух за вызваленне сялян і надзяленне зямлёй, шляхетскае паўстанне 1830-31 гг. Перастаў дзейнічаць 3 Статут.

Сяляне былі прымацаваны да зямлі, адбывалі павіннасці (чынш, аброк, баршчына), зямля апрацоўвалася традыцыйнымі спосабамі. Развіццё вінакурэння, льнаводства ў панскіх гаспадарках. Вярхі разумелі, што трэба прыстасаваць с-му с/гаспадарчых адносін да патрэб рынку. Для гэтага патрэбна было астанавіць працэс збяднення сялян, зацікавіць сялян, каб яны выконвалі павіннасці і выплачвалі падаткі. Рэформа Кісялёва для дзяржаўных сялян, інвентарная рэформа 1840 г.

У 20-е гг. 19 ст. – прамысловы пераварот, фарміраванне буржуазіі і пралетарыята. Галоўныя пастаўнікі прадукцыі на рынак – панскія гаспадаркі.

Прычына адмены прыгоннага права:

сацыяльна-эканамічная адсталасць дзяржавы, незацікаўленасць сялян у выніках сваёй працы; сялянскі выступленні, якія маглі б перарасці ў бунт. Александр II – “Маніфест” 1861 г. сяляне атрымалі свабоду і некаторыя грамадзянскія правы, але не атрымалі зямлю. Цана на зямлю аказалася вельмі завышанай - сяляне павінны былі адбываць павіннасці, а дзяржава за іх выплочвала грошы пану. Сяляне лічыліся “часоваабавязанымі”. Існавала церазпалосіца. Правілы размеркавання зямлі замацоўваліся ва “устаўных граматах”.

Великая отечественная война советского народа

Перед ВОВ СССР наращивал военный и эконом-й потенциал (пятилетки): по пр-ву пром. продукции СССР – 2 место в мире. План 3 пятилетки выполнялся в условиях 2/м/в.

Начало 2/м/в, захват Польши, Парижа в 1940 г., война с Англией. Осень 1940 – план «Барбаросса». К июню 1941 г. нем-е войска сконцентрировали свои силы пр. СССР. Против СССР выступили Финляндия, Румыния, Венгрия, Италия. Нем-е войска делились на 3 группы. Цель 1-го этапа войны. Начало ВОВ. Создание Совета по эвакуации, его функции. На 1-м этапе перевес был на стороне противника, Зап-й фронт понёс наибольшие потери. На Беларуси войсками командовал Павлов. 28 июня заняли Минск, потом – Смоленск, вышли на подступы к Москве. Осень 1941 – блокада Ленинграда, тут войсками командовал Ворошилов. Немцы захватили Одессу, Беларусь, Украину.

Конец сентября 1941 г. – наступление на Москву (план «Тайфун»), командовал Жуков. 1-й этап – оборонительный, 2-й – до нач. 1942 г. – наступательный. Вступление в войну США.

Летняя операция 42 г. – немцы наблизились к Сталинграду. 2 этапа битвы: июль-ноябрь – оборонительный,

ноябрь-февраль 1943 – наступательный. «Приказ № 227». Были разгромлены войска Паулюуса, Готта, армии Румынии, Венгрии, Италии – коренной перелом.

Июнь 1943 – Курская битва: танкавая битва у д. Прохоровка – завершение коренного перелома, освоб-е Украины. 1944-освобождение Беларуси. Восточно-Прусская операция, взят Кенигсберг- главный укрепленный плацдарм Восточной Пруссии. Зима 1945 –Висло-Одерская операция – освобождение Польши. Апрель - берлинская операция.

Империя Карла Великого.

При Карле (768—814) размеры Франкского государства увеличились в два раза. Но не только за свои завоевания Карл еще при жизни получил прозвище Великого. Он на многие века стал образцом для правителей европейских государств, от его имени - слово «ко­роль» . Провел 50 войн, в 25 участвовал лично. 772-804гг.- войны с саксами, по религиозным вопросам, за захват земель. 774г –война с лонгобардами - Карл присоединил Северную Италию. Карл долго сра­жался с племенем аваров (780г) -присоединил Австрию (Панонию)и Венгрию. 780—790гг. войны с арабами в Испании. Результаты походов.

В 800 г. Карл император, а гос-во – империя. Центр управления империей -императорский двор. На местах-графы, епископы. Император всюду насаждал христи­анскую веру. За отказ от крещения, за неповиновение духовен­ству полагалась смертная казнь.  Каролингское возрождение -подъем культуры во времена Карла и его первых преемников — связан со стремлением использовать искусство и просвещение для создания идеального христианского государства. Карл хотел воз­родить ученость и образованность римских времен. По всей империи откр-сь школы, кол-во грамотных людей во Франкском гос-ве возросло. Карл как создатель храмов, мостов, дорог, каналов, дворцов.

После смерти Карла в 814 г. – предпосылки раздробленности – распад империи. Его сын Людовик Благочестивый покровительствовал просвещению, но подчинялся чужому влиянию. Графы-наместники постепенно вновь превращались в самостоя­тельных правителей. Людовик уже в нач. 9 в. поделил империю меж­ду сыновьями. Вскоре начались усобицы.

Реформация в Западной Европе. Реформа́ция — массовое религ. и общественно-политическое движение в Западной и Центральной Европе XVI — начала XVII века, направленное на реформирование католической церкви. Хронология:

начало - выступление доктора богословия Мартина Лютера в 1517 г., когда прибил к дверям виттенбергской церкви свои «95 тезисов», в которых выступал против существующих злоупотреблений католической церкви (продажа индульгенций);

конец - подписание Вестфальского мира в 1648 г. (религиозный фактор перестал играть существенную роль в европейской политике).

Причина- борьба между зарождавшимися капиталистическими отношениям и существующим феодальным строем, который охраняла католическая церковь. Проявилась Реформация в появлении протестантских церквей, призывающих к скромности, экономии и накоплению капитала, а также формировании национальных государств, в которых интересы церкви уже не играли главную роль. Протестантизм нашёл воплощение в вероучениях Лютера (лютеранство), Жана Кальвина (кальвинизм), Ульриха Цвингли (цвинглианство), англиканства.

Итоги Реформации:

католическая церковь утратила былую роль в управлении гос-вом,

единая католическая церковь была заменена множеством национальных церквей,

провозглашение духовного равенства связывалось с представлениями о равенстве политическом,

поспособствовала смене феодальных экономических отношений на капиталистические (стремление к экономии, к развитию промышленности, к отказу от дорогостоящих богослужений).

Контрреформация.

Общая характеристика политических партий в Российской империи в нач. 20 в.

I. Революц-демократы: 1)РСДРП (1898) , 1903 – 2-й съезд РСДРП: на меншевики (Мартов) и большевики (Ленин). Решали аграрный вопрос. Бол-ки выступали за национализацию земли (собс-к - гос-во). В 1918г. РСДРП переименована в РКП(б), а в 1925г. – ВКП(б)—Всесоюзн. Комун. Партия, а в 1952г. – КПСС. В 1991г. коммунисты запрещены, в 1993г. коммунисты разрешены. 2) Партия социолистов- революционеров (эсэры), обр-на в 1906г. Запрещена в 1921г. Руководители: Чернов, Савинков, Гершуни, М.Спиридонова. Идея - социолизация земли: земля пер-ся в собст-ть общины, а община наделяет крестьян по трудовой норме. Общины были собствен-ми земли. 3)Бунд (1897), орг-ры: Кремер, Голдман.

II. Либерально-оппозиц. партия: 1)Партия конституцион. кадетов (к. 1905-1906гг.), представляла интересы буржуазии (Муравцев, Шиндарев). Выступали за сохранение гос-ва, но с реформами; созд-е парламента, ограничение прав. 2)Партия октябристов («Союз 17 окт.»), 1906 – Родянко, Лучков.

3)П-я прогрессистов («П-я русск. миллионеров») 1912г., орг-ры: Третьяков, Коновалов.

III. Консерввативно-охранительные партии: партии черносотенцы во главе с Пуршикевичем: «Русско- монархический союз», «Союз Михаила Архангела», «Союз русского народа». Они были замешаны в погроме евреев. 1-е еврейск погромы в 80-е гг.