Allaha də’vət

Yusif onları yeganə və şəriksiz Allahın itaətinə də’vət etmək üçün bu fürsəti qənimət hesab etdi. Öncə onların e’timadını özünə cəlb edib, inanmalarının artırmağa çalışdı. Ona görə dedi:

-Mən hətta zindanbanın sizə gətirdiyi yeməyin növünü də bilirəm. Allah bu elmi mənə əta etmişdir. Çünki, mən bütpərəstliyi buraxıb, yeganə və şəriksiz Allaha ibadət etmişəm. Mən atalarım İbrahim, İshaq və Yə’qubun dininin yolunu getmişəm. Bu, Allahın biz Əhli-beytə və insanlara əta etdiyi bir ne’mətidir. Amma, insanların çoxu naşükürdürlər.

Onlar Yusifin ürək oxşayan sözlərinə qulaq asırdılar. Yusif dedi:

-Ey dostlar! Əgər biz bir-biri ilə əlaqəsi və heç bir gücləri olmayan müxtəlif allahlara ibadət etsək yaxşıdır, yoxsa yeganə və məğlubedilməz Allaha?! Yeganə mə’bud, bir olan Allahdır. Sizin ibadət etdiyiniz digər əşyalar isə yalnız dəyərsiz adlar və qüdrətsiz heykəllərdirlər. Güc və qüdrət yalnız Allaha məxsusdur. Mənim dinim əsl və xalis tövhid dinidir.

Yusif bir an dayandı. Sonra dedi:

-Ey dostlar! Sizin biriniz öz əvvəlki işinə qayıdıb, padşaha şərab düzəltmək üçün üzüm sıxacaq və ona içirəcəkdir. Amma, o biriniz dardan asılacaqdır. Quşlar onun beynini yesinlər deyə dardan asılı qalacaqdır. Quşların başının üstündəki çörəklərdən yediyini görən kişi qorxdu və dedi:

-Mən heç bir yuxu görməmişəm. Sizə yalan dedim.

Yusif cavab verdi:

-Barəsində məndən soruşduğunuz məsələlər qəti və labüddür.

Yusif padşahın su mə’muruna üzünü tutub, dedi:

-Misir sultanının yanında məni yaddan çıxarma!

Sonrakı gün zindanban gəlib, o kişini zindandan çıxartdı. Su mə’muru padşahın yanına gedib, öz işini davam etdirdi. Aşpaz isə e’dam olunmağa məhkum olunub, dar ağacından asıldı. O, dar ağacından asılı qaldı. Padşahın su mə’muru Yusifə söz vermişdi ki, padşahın yanında onu yada salsın. Ona desin ki, Yusif məzlumdur. Heç bir günahı olmadan zindana düşmüşdür. Amma, su mə’muru öz və’dəsini unutdu. Ona görə də Yusif bir neçə il zindanda qalmalı oldu. O, bu müddəti səbir və dözümlə və Allahın onu unutmayacağına imanla dözdü.

Padşahın yuxusu

Bir gecə padşah yatağında yatırdı. O, rö’ya aləmində qəribə bir yuxu gördü. Yuxuda gördü ki, yeddi baş gözəl inək çayın sahilindəki otlaqlarda çox həvəslə otlamaqla məşğuldurlar. Birdən yeddi arıq və çirkin inək göründü. Onlar kök inəklərə tərəf gedib, onları parça-parça etdilər. Padşah qorxaraq yuxudan oyandı. Tərini sildi və yenidən yatdı. Başqa bir yuxu gördü. O, bu dəfə gördü ki, yeddi quru və buğda dənəsi olmayan sünbül yeddi yaşıl və təzə sünbülün yanındadır. Quru sünbüllər yaşıl və gözəl sünbülləri udub, yeyirlər.

Padşah yenə də yuxudan oyandı. Gördüyü yuxu onu nigaran etmişdi. Dövlət başçılarını yığıb, onlarla iclas qurdu. Padşah qəribə yuxu barəsində, arıq inəklərin çayın sahilində peyda olub, kök inəkləri yeməsindən və yaşıl sünbüllərin quru və dənsiz sünbüllər vasitəsilə udulmasından danışdı. Hökumət başçıları padşahın yuxusu barəsində fikirləşdilər. Amma, bir nəticə vermədi. Su mə’muru şərab camlarını doldururdu. Hökumət adamları dedilər:

-Belə yuxular həyacanlı və dağınıq yuxulardır və hökmlə əlaqəsi yoxdur.

Padşahı pərişan gördükdə isə dedilər:

-Biz yuxu tə’biri bilmirik.

Həmin anlarda, padşah yuxu tə’birini öyrənmək istədiyi vaxt su mə’muru qışqırdı:

-Mən sizi onun tə’biri ilə tanış edərəm. Məni zindanda olan bir cavanın yanına göndərin.

Padşah onun sözündən təəccübə gəldi. Amma, o, padşahı bir neçə il bundan əvvəl onlar üçün zindanda qarşıya çıxan hadisədən xəbərdar etdi. Dostu ilə gördükləri yuxudan danışdı. Yusif onların hər ikisinin yuxusunu tə’bir etmişdi. Onun tə’biri düz və həqiqətə uyğun çıxmışdı.

Padşah su mə’murunu Yusifin ardınca göndərdi.