Xarabalıqlar və İbrət dərsİ

Səhər oldu. Günəş çıxdı. Amma, Sədum şəhərindən heç bir əsər qalmamışdı. Şəhər xarabalığa, yanmış daş və duz topalarına çevrilmişdi. Hər şey yanmış və külə dönmüşdü. Çünki, Sədum camaatı yerdə fəsad və pisliklərlə məşğul olub, bütün gözəllikləri də xarabalığa çevirmişdilər. Ailə əlaqələrini və öz pak fitrətlərini dağıtmışdılar. Gözəl əxlaqı buraxıb, donuz kimi yaşayırdılar. Onların həyatı bütünlüklə çirkinlik və fəsaddan ibarət idi. Bu işlər onların yerli adət-ənənələrinə çevrilmişdilər. Ona görə də Allahın qəzəbi onları tutdu, səma onlara alov və möhkəm daşlar yağdırdı. Sədum şəhərinin qalıqları yanmış daş və duzla dolu dəhşətli bir yer olaraq indiyə qədər də qalmaqdadır.

Bİsmİllahİr-rəhmanİr-rəhİm

Lutun qövmü Allahın elçilərini təkzib etdilər. O zaman qardaşları Lut onlara dedi:

-Niyə Allahdan qorxmursunuz? Mən sizin üçün əmanətdar bir peyğəmbərəm. Ona görə də Allahdan qorxun və mənə itaət edin. Mən bu işə görə sizdən heç bir şey istəmirəm. Mənim muzdum yalnız aləmlərinin rəbbinin yanındadır. Siz bu qədər məxluqatın arasında kişi cinsinə tərəf gedib, Allahın sizin üçün yaratdığı yoldaşlarınızı buraxırsınız. Doğrudan da siz təcavüzkar insanlarsınız.

Dedilər:

-Ey Lut! Əgər bu sözlərindən əl çəkməsən həqiqətən səni ixrac edəcəyik.

Dedi:

-Mən sizin əməllərinizlə qatı düşmənəm. İlahi! Mən və mənim ailəmi bunların əməllərindən xilas et!

Biz onu və bütün ailəsini xilas etdik, yerdə qalanlarının arasında olan qoca qarıdan savayı. Sonra o birilərini həlak etdik. Onlar üçün daş yağışı göndərdik. Nə pis yağış idi! Təbliğ olunmuşların (inadkarlıq edənlərin) yağışı. Bu hadisədə bir əlamət var, Amma, çoxları iman gətirmirlər. Sənin Rəbbin toxunulmaz və rəhmlidir.⁵

Qurbanliq Həzrət İsmayılın əhvalatı

İbrahim (ə) İraq torpaqlarından köçdü. Yoldaşı Sara və xalası oğlu Lutu da özü ilə apardı. Onlar Qibtlilər ölkəsinə çatdılar. Oranın padşahı Xəlilur-Rəhmanın (İbrahim (ə) peyğəmbərin) həyat yoldaşına ehtiram etmək üçün Saraya Hacər adlı cavan bir kəniz hədiyyə etdi.

İbrahim (ə) Fələstinə yollandı. Yolun üstündə Ölü dənizin sahillərində yerləşən Sədum şəhərinə çatdıqda İbrahim (ə) Luta göstəriş verdi ki, o şəhərdə qalsın və oranın əhalisini Böyük Allaha ibadət etməyə çağırsın. Amma, İbrahim (ə) həyat yoldaşı Sara və cavan kəniz Hacərlə birgə Fələstin torpaqlarına gedən yolunu davam etdirdi.

İbrahim (ə) orada dağ təpəliklərin əhatə etdiyi gözəl bir yerə çatdı. Elə oradaca sakin oldu. Min illər bundan öncə həmin tarixdən başlayaraq İbrahim, bu gün Əl-Xəlil şəhəri adlanan həmin yerdə yaşamağa başladı. O həzrət həmin geniş yerdə çadırlarını qurdu və sakitcə otlasınlar deyə, heyvanlarını buraxdı.

O yer karvan yolunun üstündə idi. Ona görə də yolçuların çoxu ora gedir və onun yanında dadlı su və ləzzətli yemək yeyirdilər. Orada lütf, ehsan, bəxşiş və gözəl davranış görüb, İbrahim (ə) peyğəmbərin hikmətli sözlərinə qulaq asırdılar. İbrahim (ə) qonaqları ilə söhbət edirdi və insanların yalnız yeganə və şəriksiz Allaha ibadət etmələrinə çalışırdı. Çünki, ondan başqa bir Allah yoxdur.

Günlər və illlər ötdü. İnsanlar bildilər ki, İbrahim (ə) saleh və səxavətli bir kişidir. Onun xoş əxlaqını, ehsan və qonaqpərvərliyini bilib, ləyaqət, ibadət, təqva, xeyirxahlıq və insansevərliyinə bələd oldular.

Müjdə

Amma, kimsə İbrahimin (ə) üzünə baxsaydı, onun gözlərində qəm-qüssə görərdi. Nə üçün? Çünki, İbrahim (ə) uşaqları sevirdi və istəyirdi ki, onun da bir övladı olsun. İbrahim (ə) və yoldaşı qocalmışdılar. Onların baş qarışdıracaq, evlərinə sevinc gətirəcək və qoyun-quzularla oynayacaq uşaqları yox idi. İbrahimin (ə) yoldaşı Sara öz ərini çox sevirdi. Ona görə də onun narahatlığını görmək istəmirdi. Bir gecə ona dedi:

-Sən istəyirsənmi oğlun və nəvən olsun?

İbrahim (ə) dedi:

-Bu, Allahın istəyidir və mən də ona razıyam.

Saleh qadın olan Sara dedi:

-Mən istəyirəm ki, uşağımız olsun. Onu böyüdək, sevək. O da bizi sevsin. Amma, ey Xəlilür-Rəhman (Alahın dostu)! Mən bilirəm ki, artıq qocalmışam. Odur ki, kənizim Hacəri sənə bağışlayıram. Onunla evlən. Bəlkə də Allah ondan sənə övlad nəsib edəcəkdir.

İbrahim (ə) dedi:

-Ey Sara, sənin məndən ötrü nigaran olmanı istəmirəm.

-Ey Allahın Xəlili! Mən narahat olmuram. Sən şad olanda mən də şad oluram.

Beləliklə Sara kənizini öz əri İbrahimə hədiyyə verdi. O həzrət Hacərlə evləndi və hələ doqquz ay keçməmişdi ki, uşağın ağlamaq səsi eşidildi. Hamı İsmayılın doğulması münasibəti ilə sevindilər.

Hİcrət

Allah-təala İbrahimə İsmayıl adlı övlad bəxş etdi. O, sevməli uşaq idi. Atasının ürəyini sevinc və şadlıqla doldurmuşdu. Atası onu qucağına alır və öpürdü. İsmayıl bə’zi vaxtlarını anası Hacərin çadırında keçirirdi.

Saleh qadın olan Sara İbrahimi (ə) çox sevirdi. Onu sevindirmək istəyirdi. Amma, Hacərə həsəd apardı. Çünki, Hacər övlad sahibi olmuşdu. Amma, Sara hələ də övladdan məhrum idi.

Sara istəmirdi ki, həsəd aparmaq onun qəlbini içəridən sarsıtsın. O, bununla Hacərə nifrət etmək, ona kin bəsləmək istəmirdi. Ona görə də əri İbrahimə dedi ki, mən bundan sonra Hacəri görmək istəmirəm. Çünki, Hacəri gördükdə ona həsəd aparırdı. O, bu işin vasitəsilə cəhənnəm odunda yanmaq istəmirdi.

Mehriban Allah öz bəndələrinə qarşı mehribandır. Sara övlad sarıdan bəhrəsiz idi. O, yoldaşı İbrahimə iman gətirməyinə görə köçməyin əzab və çətinliyinə və bu illər ərzində çox şeyə dözmüşdü. Onun hələ də öz rəbbinə və onun peyğəmbəri olan İbrahimə imanı vardı.