5.Żywienie w stwardnieniu rozsianym
Dieta w stwardnieniu rozsianym powinna być przede wszystkim bogatoenergetyczna i bogatobiałkowa. Ponadto musi dostarczać wszystkich niezbędnych składników odżywczych (węglowodany, tłuszcze, witaminy i sole mineralne). W miarę rozwoju stwardnienia rozsianego objawy chorobowe w postaci trudności w jedzeniu, samodzielnym jedzeniu, czy poruszaniu się sprawiają, że forma podawanych posiłków powinna być dopasowana indywidualnie do bieżących potrzeb pacjenta.
Chory powinien spożywać 5 posiłków dziennie o określonej porze dnia. Najlepiej, aby dania nie były duże pod względem objętości, ponieważ mogą powodować dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, wzdęcia). Jeżeli chory ma trudności z połykaniem lub gryzieniem, jego posiłki powinny mieć konsystencję płynną lub papkowatą. Początkowo może je spożywać za pomocą łyżki, a w miarę postępu choroby – za pomocą słomki.
Pacjenci z SM bardzo często cierpią na zaparcia, dlatego muszą spożywać owoce i warzywa, które nie tylko stanowią źródło błonnika regulującego pracę jelit, ale również witamin i soli mineralnych. Szczególnie ważne jest, aby chorzy na SM spożywali produkty bogate w witaminy o właściwościach antyoksydacyjnych (A, E, C), ponieważ łagodzą proces zapalny towarzyszący tej chorobie. Istotne jest również wypijanie co najmniej 2 litrów płynów na dobę. Choremu warto podawać do picia dobrej jakości wodę mineralną, która w litrze zawiera >100 mg wapnia i >50 mg magnezu. Zawarty w wodzie wapń zapobiega osteoporozie. Z kolei magnez chroni przed skurczami mięśni oraz jest potrzebny do prawidłowej pracy serca i mięśni szkieletowych.
Jeżeli chory nie ma apetytu i odmawia przyjmowania posiłku, jego dietę warto uzupełnić w produkty odżywcze Nutridrink. W małej objętości zawierają one dużo energii i składników odżywczych. Ich spożywanie zapobiega złemu stanowi odżywienia oraz zapewnia prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
Prawidłowe odżywianie w stwardnieniu rozsianym chroni przed spadkiem napięcia mięśniowego oraz odleżynami, tym samym sprawiając, że chory nie traci chęci do walki z chorobą.
6.Leczenie
Leczenie chorego na stwardnienie rozsiane prowadzone przez specjalistę neurologa może złagodzić najbardziej dokuczliwe dolegliwości. Trzeba przy tym zapewnić choremu dobre warunki higieniczne, zapo biegać wtórnym zakażeniom, jak i powsta waniu odleżyn. Mając na względzie swoistą wraż liwość takich chorych na wpływy psychiczne, opiekuno wie ich muszą pamiętać o tym, aby podtrzymywać w nich nastrój pogody i optymizmu, pod sycać w nich nadzieję na wyzdrowienie, przeciwdziałać skłonnościom do wyolbrzymiania dolegliwości i objawów choroby. Chorym trzeba przy nadarzającej się sposobności wskazywać na zjawiające się samoistnie okresy poprawy i na tym przykładzie tłumaczyć, że choroba ma przebieg łagodny, że uzasadniona jest nadzieja na zupełne jej cof nięcie się i wyzdrowienie. Chorym w warunkach domowych należy zapewnić ciepło w pomieszczeniu, w kórym przebywają, oszczędzać im wysiłków fizycznych, które niekorzystnie wpływają.
Bibliografia
http://www.neuroforma.pl/baza-wiedzy/stwardnienie-rozsiane-sm
http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/uklad-nerwowy/stwardnienie-rozsiane-rodzaje-choroby-postacie-sm_40124.html
http://lodz.ptsr.org.pl/old/strona39.html
https://opiekanadchorym.pl
http://www.stwardnienieforum.pl/
E. Miller, Skuteczność rehabilitacji w stwardnieniu rozsianym, Pol. Merk. Lek., 2009
M. Woszczak, Postępowanie fizjoterapeutyczne w stwardnieniu rozsianym, Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, supl. A
1 M. Woszczak, Postępowanie fizjoterapeutyczne w stwardnieniu rozsianym, Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, supl. A, za: A. Thompson, Rehabilitacja neurologiczna w stwardnieniu rozsianym: podstawy, fakty i fikcja. Curr. Opin. Neurol. 2004; 18: 157–271.