Макаёнак

11 п’ес, ішлі ў 80 тэатрах сьвету, чалавек і грамадства – галоўны матыў, яркія характары, што й забясьпечыла посьпех Макаёнку. Быў тэатар Макаёнка “Спытай сябе сам” (пісьменьнік зьвяртаўся да гледача)

“Выбачайце, калі ласка” – аб махлярстве, выкрываньне хлусьні

“Таблетку пад язык”,

“Лявоніха на арбіце” – Лявон Чмых зрабіў хатку-цацачку, Лявоніха – дурніца, на арбіце

Трыбунал “Зацюканы апостал” – кожны зь дзяцей ідзе на сповядзь, хацелі засунуць у мех і патапіць. Малады парастак, геній. Атачэньне даводзяць да самагубства, зацюкала грамадства

“Пагарэльцы” – культ асобы, нос па ветру

“Сьвятая прастата” – звычайны дзяцька хоча спыніць вайну.

Цярэшка-калабок

“Юнацкі сьвет” у Каляшова. Са звычайнай вясковай хаткі робіць бюро даведак.

Шамякін – у актуальнасьці, надзённасьці, праблемнасьць, сюжэтная займальнасьць.

“Атлянты й карыятыды”

“Сьнежныя зімы”

“Сэрца на далоні”

“Гандлярка й паэт”

Караткевіч

Балтыйскі субстракт

Максім Танка “Сабор сьвятой Ганны” – прынесьці на іспыт.

Паказвае ў рамантычным асьвятленьні

Ідэал у вобразе галоўнага героя, наяўнасьць гэроя-адзіночкі, кантрасныя, суб’ектыўнасьць падыходу, адметнасьць стылістыкі, лірычны, самаспасьціжэньне гісторыі, самасьць, якая праяўляецца ў самаспазнаньні, самавызначэньні, самасьцьвярджэньні, самаўдасканаленьні.

Апавяданьне “Блакіт і золата дня”

Дзяцькаваньне ў “Каласах”

Рэмаркізм “Страчанае пакаленьне” – пра вайну.

Звон Хэмінгуэя – любая вайна – гэта ахвяры.

Пакаленьне, якое навучылася забіваць.

Акопная праўда: “ Альпійскай балады” , “Трэцяя ракета” , “Дажыць да сьвітаньня”, “Мёртвым не баліць” (сваіх гоняць празь міннае поле), “Знак бяды” (Зьмітрок Багацька й Сьцепаніда. Зьмітрок хоча ўлагодзіць акупантам, прадае скрыпачку (душу) , Сьцепаніда ў нічым не саступае (беларускія жанчыны мацнейшыя за мужчын)

5 Знакаў бяды: мёртва птушка, бомба на ўзроўку, хмары, разбураны хутар

Чалавек і абставіны на вайне “Дажыць да сьвітаньня”

“Сотнікаў”, Круглянскі мост. Падзеньне й узыходжаньне. (рэж. Ларыса Шапіцько), “У тумане”, “Аблава”

Іранскі дзёньнік Панчанкі, Пячорын у Пэрсыі, што я думаў, гледзячы на Касьпійскае мора.

Твой воблік іран, рамантыка, 1944 г., як франтавы журналіст Панчанка трапіў у Іран, у 1924 годзе Ясенін паехаў у Пэрсыю й напісаў “Пэрсыдскія матывы”.

Беларускі Іранскі дзёньнік больш на сац кантрастах

Цяжкія назвы дрэў

“Жыцьцё маё”, як цягнік бясконцы, лірыка й публіцыстыка, казань і сповядзь, дыялёг з Купалам. Панчанка-гэрой, франтавая лірыка, “Кацюша”, “Выпадковы вальс”, лірыка Сіманава. Вершы Панчанкі – франтавы боль. “У мяне не забілі нікога”, “Палескі напрамак”, “Сінія касачы”, “Вока снайпера”, “Коні” – прачытаць гэтыя вершы.

Непаказны гэраізм

Іван Мележ

“Людзі на балоце” – У Васіля былі розныя вочы, розныя валасы, нехлямяжы Васіль Дзяцел – сам Мележ. Вясна. Сонца. Курані. Ні зямлі. Ні Ганны.

Легендарнасьць біяграфіі Мележа - рука

Макаёнку – нагу.

“Палеская хроніка”

Маральны й палітычны крах Башлыкова. Лепшага кавалера свайго часу, які езьдзіў на кані. Загубілі дзіця, Верачку. Патэліў Дубадзелу, на мейсцы не аказалася. Ганна – гордая птушка высокага палёту.