- •1.Мембраналық процесстердің биофизикасы
- •1.1. Биологиялық мембраналар. Құрылымы, қасиеттері және оларды зерттеу жолдары.
- •1.1.1. Мембраналардың негізгі қасиеттері мен функциялары
- •1.1.2. Мембраналардың химиялық құрылымы.
- •1.1.3. Модельдік мембраналар
- •1.1.4. Фосфолипидттік молекулалардың көмірсутек тізбектерінің мембраналардың липидтік биқабатындағы қозғалғыштығы
- •1.1.5. Мембранадағы молекулярлық компоненттердің қозғалғыштығы
- •1.2. Биологиялық мембраналар арқылы бейэлектролиттердің тасымалдауы. Пассивті тасымалдаудың негізгі механизмдері.
- •1.2.1. Пассивті және белсенді тасымалдау ұғымдары.
- •1.2.2. Мембрана арқылы заттардың пассивті тасымалдаудың механизмдері
- •1.2.3. Мембрана арқылы бейэлектролиттердің тасымалдауының механизмдері
- •1.3. Каналдардар арқылы ионддарды тасымалдау. Биологиялық мембраналар арқылы белсенді тасымалдау.
- •1.3.1. Иондардың тасымалдауы. Мембраналар арқылы иондардың тасымалдауының электродиффузиялық теориясы.
- •1.3.3. Иондық каналдардың құрылымы мен қызмет атқаруы.
- •1.3.4. Биологиялық мембраналар арқылы заттардың белсенді тасымалдауы. Натрий-калийлік насос.
- •1.4. Электір қозу құбылысы. Тыныштық потенциалы және оның молекулярлық механизмдері.
- •1.4.1. Электір қозу ұғымы.
- •1.4.2. Мембраналық потенциал және оны тіркеу әдістері.
- •1.4.3. Тыныштық потенциалының молекулярлық механизмдері.
- •1.5. Жүйке талшықтарының және басқа қозғыш ұлпалардың әрекет потенциалдары. Молекулярлық механизмдері.
- •1.5.1. Әрекет потенциалының фазалары.
- •1.5.2. Әрекет потенциалының генерациясы.
- •1.6. Ходжкин-Хаксли үлгісі беретін иондық тоқтардың формалды сипаттамасы. Жеке каналдардың қызмет атқаруларының тәуелсіздігі.
- •1.6.1. Ходжкин-Хаксли үлгісі беретін иондық тоқтардың формалды сипаттамасы.
- •1.6.2. Жеке каналдардың қызмет атқаруларының тәуелсіздігі.
- •1.7. Кардиомиоциттердің әрекет потенциалы. Жүрек ұлпалары бойымен әрекет потенциалдарының таралуы.
- •1.7.2. Кардиомиоциттің әрекет потенциалының пайда болуының молекулярлық механизмі.
- •1.7.3. Диастолалық деполяризация және табалдырық потенциал.
- •2. Фотобиологиялық процесстердің биофизикасы.
- •2.1. Биологиялық жүйелердің жарықты жұту заңдылықтары
- •2.1.1. Кванттық биофизиканың пәні мен мақсаттары.
- •2.1.2 Биологиялық маңызды молекулалардағы электронды көшулер.
- •2.1.3. Биожүйелермен жарықты жұтуының электрондық спектрлері.
- •2.1.4. Биомолекулалардың сапалы және сандық спектрофотометриялық талдауы
- •2.2. Биологиялық жүйелердің люминисценциясы.
- •2.2.1. Флуоресценцияның кванттық шығуы
- •2.2.2. Триплетті қалыптың сипаттамасы. Фосфоресценция.
- •2.2.3. Энергияның миграциясы және оның түрлері.
- •2.3. Фотобиологиялық процестердің алғашқы сатылары. Фотобиологиялық әсерлердің спектрлері.
- •1. Фотобиологиялық процесстердің алғашқы стадиялары
- •1.2.Фотобиологиялық әсерлердің спектрлері
1.1.4. Фосфолипидттік молекулалардың көмірсутек тізбектерінің мембраналардың липидтік биқабатындағы қозғалғыштығы
Көмірсутектердің тізбектеріндегі көміртектің атомдары бір бірімен бірлік байланыстар арқылы біріктіріледі. Егер де көмірсулы тзбектер қаныққан болса, олардың ішінде әр С-С-байланысы бойынша еркін айналу құбылысы болу мүмкін (сурет 8). Бұл себептен фосфолипидтің молекуласының формасы цилиндрлік емес, сфераға ұқсас болады.
А В
Сурет 8 – Фосфолипидтердің құйрықтарының әр түрлі конфигурациялары. А – С-С-байланыс арқылы еркін айналу құбылысы. В – май қышқылдарының көмірсутекті тізбектерінің конфигурациялары. 1 – транс-конфигурация, 2 – гош-конфигурация, 3 – екілік гош-конфигурация
Транс-конфигурация май қышқылдардың ең тұрақты конфигурациясы болып саналады, бұл қалыптан гош-формаға көшудің энергетикалық тосқауылдан өту үшін 3,5 ккал/моль энергияны жұмсау керек. Толығымен транс-конфигурацияда тізбек максималды созылған болады және өз бағытын өзгертпейді, ал гош-конформацияда бағыты өзгеруі мүмкін. гош-транс-гош ауысуы омырылымдардың (кинктердің) пайда болуына әкеледі (сурет 9).
Сурет 9. Кинктер арқылы липидтті биқабаттағы ионның жылжуы
Май қышқылдарының тізбектерінің конфигурацияларының өзгеруі әр түрлі молекулалардың биқабатта еріп биқабат арқылы өтуіне мүмкіндік береді (сурет 9).
1.1.5. Мембранадағы молекулярлық компоненттердің қозғалғыштығы
Липидтердің қозғалғыштықтарының түрлері.
Липидтердің мембранадағы қозғалғыштықтарының негізгі турі – латеральді диффузия. Латеральды диффузия - липидтердің бір моноқабаттың ішіндегі жылжуы. Бұл процесс өте жылдам ағады. Латеральдық диффузияның коэффициенті - 10-7-10-8 см2/с. t уақыты ішіндегі молекула өтетін, орташаршылы қашықтық келесі формуламен есептеледі:
[1.1.1].
Орта мөлшерлі липидтік молекула бір секунданың ішінде үлкен бактериялық клетканың ұзындығына тең қашықтықты (≈2 мкм) өте алады. Латеральды диффузияның жылдамдығы мембраналардың липидтік құрамынан және температурадан тәуелді.
Липидтердің қозғалғыштықтарының келесі түріне флип-флоп көшулер жатады. Флип-флоп көшулер дегеніміз трансбиқабаттық жылжу. Молекулалар бір қабаттан басқа қабатқа өте сирек көшеді. Бұл процесстің жылдамдығы өте төмен. Мысалы, бір фосфолипидтік молекула аптасына бір рет бір флип-флоп көшуге ұшырайды. Флип-флоп көшулердің төмен жылдамдығы липидтің полярлық басының мембрананың көмірсулы облысынан өту жолындағы туатын қиындықтармен байланысты. Кейбір интегралды (біріктіруші) ақуыздар флип-флоп көшулерді жеделдетеді.
Ақуыздардың қозғалғыштықтарының түрлері
Мембраналық ақуыздар мембрананың бір қабатынан басқа қабатына липидтер сияқты секіре ала алмайды. Бірақ олар өз өсі бойымен айналуы мүмкін (айналмалы диффузия).
Ақуыздардың көбісі латеральды диффузия арқылы да мембрананың биқабатында жылжи алады. Родопсин молекуласы үшін диффузия коэффициенті (D) 5•10-9 см2с-1 тең болады. Бұл шама фосфолипидтердің диффузия коэффициентісінен екі есе төмен, бірақ та басқа ақуыздармен салыстырғанда ең жоғары шама болып саналады.
Табиғатта кездесетін ақуыздардың латеральды және айналмалы диффузиялардың константалары 10-10-10-12 см2/с интервалында жатады.
Мембраналардағы липидті және ақуызды молекулалардың латеральды және айналдыру диффузия коэффициенттері келесі жайды дәлелдейді: физиологиялық қалыпта мембраналық жүйелер екіөлшемді сұйықтықтың қасиеттерімен сипатталады. Табиғаттағы мембраналар өз қызметін керекті деңгейде атқару үшін, олардың көмірсулы аймағы сұйық қалыпта болу керек.
