Rozszerzenie zakresu stosowania większości kwalifikowanej podczas głosowań w Radzie ue

Po dyskusjach w Nicei uzgodniono podejmowanie decyzji kwalifikowaną większością głosów przez Radę UE w zakresie 22 obszarów. Zmienił też próg dla ustalenia kwalifikowanej większości, który według traktatu Amsterdamskiego wynosił 62 na 87 głosów, to znaczy 71,3%. W przypadkach, kiedy projekt aktu prawnego nie pochodził z Komisji, istniał dodatkowy wymóg, zgodnie z którym projekt musiał uzyskać większość 10 z 15 państw członkowskich. W Nicei powstał bardziej skomplikowany układ. Projekt aktu prawnego uważa się za przyjęty w głosowaniu kwalifikowaną większością, jeżeli uzyskał on 258 z 345 głosów. W przypadku projektów aktów pochodzących z Komisji dodatkowo musi się za nimi opowiadać większość państw (15 z 27), które muszą reprezentować przynajmniej 62% ludności UE. W przypadku projektu bezpośrednio zgłoszonego w Radzie Ministrów (bez udziału Komisji) do wymaganych 258 z 345 głosów i 62% ludności dochodzi jeszcze konieczność pozyskania 2/3 państw członkowskich, to znaczy 18 państw.

Wzmocniona współpraca

Traktat Nicejski ułatwił także nawiązywanie wzmocnionej współpracy państw członkowskich. Liczbę krajów niezbędnych do nawiązania takiej współpracy ustalono na minimum osiem (dotychczas była to większość), a jej zasięg rozszerzono także na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.

Współpraca w tej dziedzinie miała na celu wspieranie interesów Unii jako całości i powinna być prowadzona z uwzględnieniem wspólnych wartości i celów. Ze wzmocnionej współpracy wykluczone miały zostać kwestie związane z obronnością.

Kraje członkowskie chcące nawiązać współpracę powinny zwrócić się w tej sprawie do Rady. Ta może udzielić zgody kwalifikowaną większością głosów po zasięgnięciu opinii Komisji Europejskiej i poinformowaniu Parlamentu Europejskiego.

Podział głosów ważonych w działalności Rady ue

Traktat nicejski wprowadził też nowe zasady głosowania w Radzie Unii Europejskiej. Poszczególnym krajom członkowskim przydzielono tzw. głosy ważone proporcjonalnie do ich wielkości. Największe kraje: Niemcy, Wielka Brytania, Francja i Włochy otrzymały zatem po 29 głosów, niewiele więcej niż Polska i Hiszpania, którym przyznano po 27 głosów ważonych. Najmniej – bo tylko trzy głosy – przypadły w nowym systemie Malcie. W rezultacie od 1 listopada 2004 roku Rada mogła podjąć decyzję większością co najmniej 232 głosów na 321. Po przyłączeniu się do UE Rumunii i Bułgarii (1 stycznia 2007 roku) łączna liczba głosów przydzielonych wszystkim krajom wzrosła do 345, a większość kwalifikowana - do 255.

Te postanowienia w sprawie głosów ważonych utrzymał też Traktat Lizboński. Przewiduje mianowicie, że nicejski system głosowania będzie obowiązywał do końca października 2014 roku. Później – do marca 2017 roku - na żądanie kraju członkowskiego głosowanie będzie mogło zostać powtórzone zgodnie z tym systemem.

Traktat Nicejski, jako kolejny unijny dokument, rozszerzył głosowanie większością kwalifikowaną na 30 nowych obszarów, w tym wyznaczanie przedstawiciela ds. polityki zagranicznej oraz mianowanie szefa Komisji Europejskiej i jej członków.

Podział głosow ważonych ustalony w Nicei dla 27 państw

Państwo członkowskie	Liczba głosow ważonych
Niemcy	29
Francja	29
Włochy	29
Wielka Brytania	29
Hiszpania	27
Polska	27
Rumunia	14
Holandia	13
Grecja	13
Czechy	13
Belgia	12
Węgry	12
Portugalia	12
Szwecja	10
Bułgaria	10
Austria	10
Słowacja	7
Dania	7
Finlandia	7
Litwa	7
Irlandia	7
Łotwa	4
Słowenia	4
Estonia	4
Cypr	4
Luksemburg	4
Malta	3
Unia Europejska	345