
- •1.Азначэнне гістарычнай крыніцы. Паняцці “гістарычная крыніца”, “гістарычны дапаможнік”, “гістарычнае даследаванне”, “музейны прадмет”, “музейны экспанат”.
- •2.Прырода гістарычнай крыніцы. Гістарычная крыніца як аснова міждысцыплінарнага сінтэзу.
- •3.Крыніцазнаўства як навуковая дысцыпліна. Тэарэтычнае і прыкладное крыніцазнаўства.
- •4.Роля і месца крыніцазнаўства ў сістэме гістарычных навук.
- •5. Узаемадзеянне крыніцазнаўства і музеязнаўства.
- •6.Гісторыя крыніцазнаўства.
- •7.Распрацоўка крыніцазнаўства гісторыі Беларусі.
- •8. Класіфікацыя гістарычных крыніц. Яе сутнасць і мэты.
- •9.Сістэматызацыя гістарычных крыніц. Віды сістэматызацыі.
- •10.Выяўленне гістарычных крыніц. Задачы крыніцазнаўчай эўрыстыкі.
- •11.Бібліяграфічная эўрыстыка. Пошук апублікаваных крыніц. Тыпы і віды публікацый крыніц.
- •12.Архіўная эўрыстыка. Архіўныя ўстановы Рэспублікі Беларусь і іх фонды.
- •14. Пошук гістарычных крыніц у глабальнай сетцы Internet.
- •15. Знешняя крытыка пісьмовых крыніц.
- •16.Мэты і задачы ўнутранай крытыкі. Крыніцазнаўчы сінтэз.
- •17.Агульная характарыстыка дакументаў заканадаўства як гістарычнай крыніцы.
- •18.Матэрыялы заканадаўства зямель Русi IX-XIII стст.
- •19. Этапы развіцця заканадаўства вкл
- •20."Судзебнiк" Казiмiра 1468 г. Статуты вкл.
- •21.Заканадаўчыя акты Расiйскай iмперыi як крыніца па гісторыі Беларусі
- •22.Публiкацыi дакументаў заканадаўства Расiйскай iмперыi.
- •23.Заканадаўчыя дакументы навейшага часу. Іх асноўныя публікацыі. Канстытуцыя рб
- •24. Агульная характарыстыка актавых матэрыялаў. Іх класіфікацыя. Актавы фармуляр.
- •25. Актавыя матэрыялы х – хііі стст. Развіццё актаў ў перыяд вкл.
- •26.Прыватна-прававыя і публічна-прававыя акты новага часу.
- •27.Агульная характарыстыка матэрыялаў справаводства.
- •28.Канцылярыя вкл і яе “кнігі”. Першапачатковы і сучасны склад “кніг” Літоўскай Метрыкі.
- •29.Матэрыялы “Літоўскай Метрыкі” як крыніцы па гісторыі Беларусі. Публікацыя кніг Метрыкі ў Беларусі.
- •31. Группы справаводчай дакументацыі новага часу. Справаздачы губернатараў як крыніца па гісторыі Беларусі
- •32.Матэрыялы дзяржаўнага справаводства навейшага часу, іх асаблівасці.
- •33.Гаспадарчыя апісанні XVI – XVIII стст. Іх віды.
- •34.Эканоміка-геаграфічныя і гаспадарчыя апісанні, матэрыялы фіскальнага ўліку канца XVIII - першай паловы хіх стст.
- •35. Статыстычныя крыніцы другой паловы хіх–пачатку хх ст. Матэрыялы Усеагульнага перапісу насельніцтва Расійскай імперыі 1897 г., ступень іх дакладнасці.
- •36.Статыстычныя крыніцы навейшага часу.
- •37.Летапісы і хронікі як форма гіст.-літ..Твораў. Этапы летапiсання на Беларусi
- •38.“Аповесць мiнулых гадоў” як гiстарычная крынiца. Полацкі летапіс.
- •39.Лацiнамоўныя хронiкi XII-XIII стст. І скандынаўскія сагі як крынiцы па гiсторыi Беларусi.
- •40. Беларуска- літоўскія летапiсы XV-XVI стст.Іх публікацыі
- •41. Адметныя рысы летапісання Беларусі ў к. 15-18 ст. (Баркалабаўскі летапіс, гарадскія хронікі).
- •42. Мемуарная літаратура як гістарычная крыніца. Яе асноўныя віды і этапы развіцця
- •43. Гісторыка-мемуарная літаратура другой паловы XVI-xviіi стст. Як крыніца па гісторыі Беларусі.
- •44.Мемуары XVIII ст. Як крыніца па гісторыі Беларусі.
- •45. Запіскі замежных дыпламатаў і падарожнікаў аб Беларусі XVI-XVIII стст.
- •46.Мемуары хіх – пачатку хх ст. Запіскі расійскіх падарожнікаў аб Беларусі
- •47.Мемуары навейшага часу. Характарыстыка асноўных этапаў і відаў.
- •48. Эпiсталярныя крынiцы па гісторыі Беларусі
- •49.Літаратурныя і публіцыстычныя творы як гістарычныя крыніцы.
- •50. Агіяграфічныя крыніцы. Лiтаратурныя I публiцыстычныя творы XI-XII стст.
- •51. Літаратурныя і публiцыстычныя творы xіv - XVIII ст.
- •52. Асаблівасці публiцыстыкі XIX-XX стст.
- •53. Зараджэнне і развіццё перыядычнага друку на Бел. У др.Пал. 18-пач.19 ст
- •54. Перыядычны друк як спецыфічная сістэма крыніц навейшага часу. Праблема класіфікацыі і сістэматызацыі перыядычных выданняў.
- •55. Этапы развіцця перыядычнага друку у савецкі час. Партыйна-дзярж. Кантроль. З’яўленне неафіцыйных і апазіцыйных выданняў
- •56. Перыядычны друк Рэспублікі Беларусь.
4.Роля і месца крыніцазнаўства ў сістэме гістарычных навук.
Роль специальной исторической дисциплины - источниковедение - в том чтобы дать истории объективную информацию , которая получена из исторических источников .Место источниковедения - это объединяя центр в системе исторических наук , каждая из которых занимается определенным видом исторических источников ( дипломатики - актовый источниками , палеография - рукописными источниками , сфрагистика - печатями и т.д. )Археография - это специальная историческая дисциплина , занимающаяся сбором и публикацией исторических источников . Ее основной целью является разработка правил публикации источников . Археография вводит в научный оборот новые исторические источники . Благодаря разработанным в археографии методам и приемам достигается высокий уровень научных публикаций источников , что позволяет крыницазнавцам избежать при анализе источники искажения информации , которое может быть вызвано неправильной передачей его содержания или внешнего вида .Архивоведения - это специальная историческая дисциплина , изучающая историю создания и функционирования архивов. В область изучения архивоведение входит исследование исторических источников , находящихся в архивах. Архивисты устанавливают время , место создания и автора архивных источников , публикуют архивные источники . Часто они анализируют и расшифровывают информацию источников .
5. Узаемадзеянне крыніцазнаўства і музеязнаўства.
Музеязнаўства – специальная дисциплина, предметом исследования которой является функционирование музеев как культурных учреждений. Специалисты в области музееведения занимаются датировкой, локализацией, атрибуцией и изучением музейных предметов. Это сближает музееведения с источниковедением.
Музееведы в своей практике неизбежно пользуются приемами и методами исторического источниковедения: поиском невыявленных предметов музейного значения (музееведческой эвристикой), отбором из их числа соответствующих носителей информации, критикой музейного предмета, музееведческой оценкой и использованием. Изучая все типы источников музейных собраний, музееведческое источниковедение ставит своей задачей создание целостного представления о музейных предметах как историко-культурных ценностях. Музейное источниковедение и источниковедение близки между собой, пересекаются во многих своих задачах, объектах, методах исследования. Однако музейное источниковедение изучает в первую очередь вещественные и изобразительные типы источников, составляющие преимущественную часть музейных предметов. Эти дисциплины существенно разнятся и по постановке конечных задач.
6.Гісторыя крыніцазнаўства.
Источниковедения как научная дисциплина сформировалась в середине XIX в. в работах по теории и методологии истории английского историка Э.Фрымена ( Методы исторического исследования , 1866 . ) , немецкого методолога Э.Бернгейма ( Учебник исторического метода ) . В русском переводе основные положения этой работы опубликованы в работе: Введение в историческую науку . СПб . , 1908 . Его же . Философия истории , ее история и задачи . М. , 1898 . ) , Французских профессоров Ш. - В.Ланглуа и Ш.Сеньобаса (Введение в изучение истории . М. , 1898 . ) .Источниковедения развивалась под влиянием позитивистской концепции методологии истории , наиболее ярким выражением которой были "Введение в изучение истории" профессоров Ш. - В.Ланглуа и Ш.Сеньобаса Парижской школы высших исследований при Сорбонне . Авторы "Введение " не ставили своей задачей заменить будущему историку его профессиональную подготовку , а старались склонить специалиста рассуждать о приемах исследования исторического материала , которые применялись почти машинально . Проблемы критики и истолкования источники трактовались французскими учеными как подготовительный цикл , который завершается только во время исторического обобщения .В условиях приоритета технократических представлений на рубеже XIX -XX вв. анализ источников рассматривался как определенная техника и прикладные приемы. В рамках позитивистской концепции истории Гуманитарные знания стремились доказать свою пригодность при помощи аналогий собственных методов познания с техническими приемами .В начале XX в. позитивизма концепция источниковедения , что была ориентирована на изучение текстов письменных источников , встретила серьезную критику со стороны ученых- неаканцианцав , которые подчеркивали особую роль познания исследователя при интерпретации источников.