
- •1.Азначэнне гістарычнай крыніцы. Паняцці “гістарычная крыніца”, “гістарычны дапаможнік”, “гістарычнае даследаванне”, “музейны прадмет”, “музейны экспанат”.
- •2.Прырода гістарычнай крыніцы. Гістарычная крыніца як аснова міждысцыплінарнага сінтэзу.
- •3.Крыніцазнаўства як навуковая дысцыпліна. Тэарэтычнае і прыкладное крыніцазнаўства.
- •4.Роля і месца крыніцазнаўства ў сістэме гістарычных навук.
- •5. Узаемадзеянне крыніцазнаўства і музеязнаўства.
- •6.Гісторыя крыніцазнаўства.
- •7.Распрацоўка крыніцазнаўства гісторыі Беларусі.
- •8. Класіфікацыя гістарычных крыніц. Яе сутнасць і мэты.
- •9.Сістэматызацыя гістарычных крыніц. Віды сістэматызацыі.
- •10.Выяўленне гістарычных крыніц. Задачы крыніцазнаўчай эўрыстыкі.
- •11.Бібліяграфічная эўрыстыка. Пошук апублікаваных крыніц. Тыпы і віды публікацый крыніц.
- •12.Архіўная эўрыстыка. Архіўныя ўстановы Рэспублікі Беларусь і іх фонды.
- •14. Пошук гістарычных крыніц у глабальнай сетцы Internet.
- •15. Знешняя крытыка пісьмовых крыніц.
- •16.Мэты і задачы ўнутранай крытыкі. Крыніцазнаўчы сінтэз.
- •17.Агульная характарыстыка дакументаў заканадаўства як гістарычнай крыніцы.
- •18.Матэрыялы заканадаўства зямель Русi IX-XIII стст.
- •19. Этапы развіцця заканадаўства вкл
- •20."Судзебнiк" Казiмiра 1468 г. Статуты вкл.
- •21.Заканадаўчыя акты Расiйскай iмперыi як крыніца па гісторыі Беларусі
- •22.Публiкацыi дакументаў заканадаўства Расiйскай iмперыi.
- •23.Заканадаўчыя дакументы навейшага часу. Іх асноўныя публікацыі. Канстытуцыя рб
- •24. Агульная характарыстыка актавых матэрыялаў. Іх класіфікацыя. Актавы фармуляр.
- •25. Актавыя матэрыялы х – хііі стст. Развіццё актаў ў перыяд вкл.
- •26.Прыватна-прававыя і публічна-прававыя акты новага часу.
- •27.Агульная характарыстыка матэрыялаў справаводства.
- •28.Канцылярыя вкл і яе “кнігі”. Першапачатковы і сучасны склад “кніг” Літоўскай Метрыкі.
- •29.Матэрыялы “Літоўскай Метрыкі” як крыніцы па гісторыі Беларусі. Публікацыя кніг Метрыкі ў Беларусі.
- •31. Группы справаводчай дакументацыі новага часу. Справаздачы губернатараў як крыніца па гісторыі Беларусі
- •32.Матэрыялы дзяржаўнага справаводства навейшага часу, іх асаблівасці.
- •33.Гаспадарчыя апісанні XVI – XVIII стст. Іх віды.
- •34.Эканоміка-геаграфічныя і гаспадарчыя апісанні, матэрыялы фіскальнага ўліку канца XVIII - першай паловы хіх стст.
- •35. Статыстычныя крыніцы другой паловы хіх–пачатку хх ст. Матэрыялы Усеагульнага перапісу насельніцтва Расійскай імперыі 1897 г., ступень іх дакладнасці.
- •36.Статыстычныя крыніцы навейшага часу.
- •37.Летапісы і хронікі як форма гіст.-літ..Твораў. Этапы летапiсання на Беларусi
- •38.“Аповесць мiнулых гадоў” як гiстарычная крынiца. Полацкі летапіс.
- •39.Лацiнамоўныя хронiкi XII-XIII стст. І скандынаўскія сагі як крынiцы па гiсторыi Беларусi.
- •40. Беларуска- літоўскія летапiсы XV-XVI стст.Іх публікацыі
- •41. Адметныя рысы летапісання Беларусі ў к. 15-18 ст. (Баркалабаўскі летапіс, гарадскія хронікі).
- •42. Мемуарная літаратура як гістарычная крыніца. Яе асноўныя віды і этапы развіцця
- •43. Гісторыка-мемуарная літаратура другой паловы XVI-xviіi стст. Як крыніца па гісторыі Беларусі.
- •44.Мемуары XVIII ст. Як крыніца па гісторыі Беларусі.
- •45. Запіскі замежных дыпламатаў і падарожнікаў аб Беларусі XVI-XVIII стст.
- •46.Мемуары хіх – пачатку хх ст. Запіскі расійскіх падарожнікаў аб Беларусі
- •47.Мемуары навейшага часу. Характарыстыка асноўных этапаў і відаў.
- •48. Эпiсталярныя крынiцы па гісторыі Беларусі
- •49.Літаратурныя і публіцыстычныя творы як гістарычныя крыніцы.
- •50. Агіяграфічныя крыніцы. Лiтаратурныя I публiцыстычныя творы XI-XII стст.
- •51. Літаратурныя і публiцыстычныя творы xіv - XVIII ст.
- •52. Асаблівасці публiцыстыкі XIX-XX стст.
- •53. Зараджэнне і развіццё перыядычнага друку на Бел. У др.Пал. 18-пач.19 ст
- •54. Перыядычны друк як спецыфічная сістэма крыніц навейшага часу. Праблема класіфікацыі і сістэматызацыі перыядычных выданняў.
- •55. Этапы развіцця перыядычнага друку у савецкі час. Партыйна-дзярж. Кантроль. З’яўленне неафіцыйных і апазіцыйных выданняў
- •56. Перыядычны друк Рэспублікі Беларусь.
24. Агульная характарыстыка актавых матэрыялаў. Іх класіфікацыя. Актавы фармуляр.
В современной исторической литературе термин " актовые материалы" применяется в широком i узком смысле слова. В широком он определяет все документы вообще В узком : акты исторические - это документы , в которых в форме определенных юридических норм зафиксированы экономические или политические сделки , договоры между частными лицами , частными лицами i государством. Классификация актовых материалов проявляется очень сложной . Наиболее устойчивой остается разделение всех актов на публiчнаправавыя ( правительственного происхождения) i прыватнаправавыя ( заключенные между частными лицами) . При этом одни акты имеют канстуiтывны , посвященный характер ( содержат определенные правовые нормы). Последний вид актов требует указания времени , обстоятельств заключенной сделки i прысутнiчавшых при этом свидетелей , которые при необходимости могут Подтвердите реальность произошедшего . Каждый отдельный акт состоит из грамматически законченных сказал , разделенных при публикации точкой Вся сумма формул акта называется формуляром .В своем развитых виду все акты имеют три основные части : 1) начальный протокол , где имеется прысвечэнне богу ( iнвакацыя ) , указание от кого исходит акт или имена участников сделки , определяются лица, которым адресуется документ ( iнскрыпцыя ) , имеется приветствие ( салютацыя ) ; 2) основную часть , которая включает преамбулу ( с объявлением высшей цели составления акта ) , определение сути дела , запрет под угрозой божьей кары или штрафа нарушать распоряжение ( соглашение) , свидетельство о закреплении документа подписью i т.д. ; 3) конечный протокол (его канцелярия ) , где имеются формулы о том , когда i кем написан акт , указаны свидетели свершившейся сделки ( в актах ) . Подписи i печати примыкают непосредственно к окончательному протоколу .
25. Актавыя матэрыялы х – хііі стст. Развіццё актаў ў перыяд вкл.
К ним прежде всего следует отнести первые международные соглашения - договоры Руси с Вiзантыяй 911 , 941 , 971гг . , Тексты которых помещены в " Повести прошлых лет". К наиболее ранних русских актов относятся церковные вставать. Известный встал князя Владимира Святаслававiча - древнейший акт , который определил правовое положение церкви. Встал Ярослава , документ определял положения i структуру православной церкви на восточнославянских ( " русских " ) землях i поэтому много раз перапiсвався . В XII в. возникают местные церковные вставать. Они оформляются в виде уставных грамот.Необходимость фиксирования в юридической форме экономических , социальных , политических взаимоотношений возникает с созданием государства . Одним из промежуточных видов документальных источников ( между законодательными i актавымi материалами ) являются жалаваныя грамоты ( " привилеи ") - выдавались физическим или юридическим лицам , если за ними закреплялось какая-либо недвижимость . Хозяйский лист являлся подтверждением прав на земельное владение . Большие князья литовские также выдавали i падцвяржальныя жалаваныя грамоты . Иногда это выклiкалася судебной спором Сохранились также привилегии больших князей литовских , которые освобождали те или иные лица от юрисдикции обычного суда. Такой привилегий , в частности , был издан Франциску Скорине в 1532 г. В сфере сац. - экон . отношений с XIII в. является такой вид актов как данная грамота , которая определяла передачу недвижимого имущества духовной учреждении или частному лицу. Широкое распространение имели грамоты , которые замацоввалi различные частные соглашения ( сделки ) на недвижимое имущество , прежде всего на землю. Прежде всего нужно отметить купчие ( продажные ) грамоты . Формуляр их удерживает указание на участников i характер сделки . Для XIV - XVI вв. характерно наличие iмунiтэтных грамот , которые выдавались от имени князя отдельным монастырям . Привилегированных положения отдельных земель проявляется i при анализе внешнеполитических актов. В частности сохранилось большое количество договорных грамот Полоцка XIV -XV вв. с Ригой.К актовых материалов можно отнести i унии . При этом следует различать унии как международные соглашения , одну из форм объединения союза государств ( личные i государственные ) i церковные унии . Первой ( личной Уния ) , что была заключена между ВКЛ i Короной Польской , была Кревская Уния 1385