108. Mpls технологиясын mpls негізіндегі мультисервистік (магистральдық) желі.

MPLS (англ. multiprotocol label switching — белгі бойынша көппротоколдыт коммутация) – бұл көппротоколды жедідерде пакеттер жылдам коммутацияланатын технология. Ол белгіні қолдануға негіздеоген. MPLS трафикті басқару мүмкіндігі, каналдық деңгейдегі технологияларға тән (Data Link Layer 2), және желілік деңгейге сай келетін протоколдардың масштабталуы мен иілгіштігі (Network Link Layer 3). Технологиядағы "Көппротоколды" деп аталу себебі: MPLS – инкапсуляцияланатын протокол және көптеген басқа протоколдарды тасымалдауы мүмкін.

MPLS технологиясының артықшылықтары

• IP-адресті талдау кезінде маршрутты таңдауды бөліп қарастыру (кең жолақты қосымша сервистерді желінің масшатбталуын сақтай отыра ұсынуға мүмкіндік береді)

• Коммутацияның жылдам жұмыс жасауы (кестеден маршрутты таңдау уақытын қысқартады)

• QoS, интегралдық қызметтер мен виртулады жекеменшік желілердің иілгіштігін қамтамасыз етеді

• Берілген маршрутты тиімді пайдалану

• ATM-құрылғысында орнатылған инвистицияғаның сақталуы

• Функциялары желінің ядросы мен шекарасының арасында бөлінуі

Термины и определения в технологии MPLS

Белгі – FEC анықтау үшін локалды желі аумағында енгізілген ұзындықтағы қысқа идентификаторы. Қазіргі таңда екінші және үшінші деңгейлердеіг 32-битті белгі енгізілген.

Forwarding Equivalency Class (FEC) – желіде бірдей әдіспен қызмет көрсетілетін пакеттердің жинағы. MPLS доменіндегі бір FEC жататын пакеттер ортақ маршрутпен жүреді – бір LSPмен.

Label Distribution Protocol (LDP) – белгілердің таралу протоколы. Бқл протоколдың функциялары мен сипаттамалары:

1. LSR (Label Switching Router) коммутациялау белгісімен маршруттау мүмкіндігін, бірін бірі іздеп табу мен байланысты орантыды ұсынады

2. Хабарламаның төрт класын анықтайды: DISCOVERY, ADJACENCY, LABEL ADVERTISEMENT және NO-TIFICATION

3. Хабарламаны жіберу сенімділігін қамтамасыз ету үшін протокол TCP "үстімен" жұмыс жасайды.

58 Sonet/sdh-тегі мультиплексирлеу сұлбасы және базалық элементтері

SDH желісі функциональдық модулдың төрт түрінен тұрады:(желілік элементтер): регенераторлар, терминальды мультиплексорлар, кіріс/шығыс мультиплексорлары мен кросс-коннекторлар.

Регенератор SDH-ға кіретін сигналдарды қалпына келтіру жолымен тораптар арасындағы желілердің рұқсат етілетін арақашықтығын ұлғайтуға пайдаланылады. Бұл ара қашықтық жіберілетін ортадағы сигналдардың басылу деңгейінен және қабылдау-жіберу құралдарына тәуелді.

Бірмодолы оптикалық кабельдің 15-40 км ұзындығы үшін 1310 нм толқын және 40-110 км ұзындық үшін 1550 нм толқын қажет.

Терминальдық мультиплексор (TM) (10.3сурет) PDH и STM (в терминологияда SDH оларды трибутарлық немесе құрамдас интерфейстер деп атайды) сигналдары STM-N агрегаттық ағымын мультиплексирлеу мен демультиплексирлеу . Ол сондай-ақ, бір трибутарлық интерфейстен басқа интерфейске локалдық коммуитацияны жүзеге асырады.

 Кіріс/шығыс мультиплексоры ADM) (рисунок 10.4) ТМ интерфейстерінің жиынтығы сияқты екі агрегаттық ағымы / шығыс және батыс деп аталатын/ бар интерйфейстері бар . Бұл мультиплексорлық плезиохрондық немесе синхрондық сигналдар STM-N ағымынан алынуы немесе қосылуы мүмкін.Бұл жағдайда STM-N-нің пайдалы жүктемесінің бөлігі транзиттік құрылғымен өтеді. Бұл өздігінен қалпына келетін шеңбер құруға мүмкіндік береді (Self Healing Ring — SHR), авария болған жағдайда бүлінген участок немесем желі элементтерін автоматты түрде айналып өтетін.

Кросс-коннектор (DXC) – тораптағы желіні таратушы, кез келген порттардың қосылған қиылыстарынын тоқтатылмауын жүзеге асырады. SDH кросс-коннекторлар бұл қызметті VC-n виртуалдық контейнерлері деңгейінде атқарады, бұл үшін PDH сигналдары тиісті деңгейдің виртуалды контейнері болып табылады. Коммутацияны жүзеге асыру мүмкіндігі SDH мультиплексорларында да жолға қойылғанын атап өту керек.