Баліць мая й галовачка

Баліць мая й галовачка,

Можа я й памру.

Вы схадзіце, прывядзіце,

Каго ж я люблю.

Вы схадзіце, прывядзіце,

Каго ж я люблю.

Пасадзіце ў галавачках,

Можа атыйду.

Пасадзіце ў галовачках,

Можа атыйду.

Паехаў мой міленькі

У гарадочак.

Паехаў мой міленькі

У гарадочак,

А я, малада, маладзюсенька,

У садочак.

Гнала, гнала й мілага,

Не дагнала й.

Зап. ад Ляшчанка Лідзіі Аляксееўны

в. Набаркі

Вох ты, ночка, ночушка рабінавая

- Вох ты, ночка, ночушка рабінавая,

Лучына, лучынушка бярозавая.

Нешта ж ты, лучынушка, няясна гарыш,

Нідзе ты, лучынушка, у печы не была.

-Да й была ж я ў печы ўчарашню ноч,

Ліхая свякрушанька вадой абліла.

-Ох вы, красны дзевушкі, лажыцеся спаць,

А я ж буду, молада, усю ночку сядзець,

Я свайго міленькага з карчомкі ждаць.

А скіну я первы сон а з цёмнае ночы,

А скіну я другі сон ясну зару.

Як выйду я, молада, на круту гору,

Як гляну я, молада, пад ясну зару.

Ой, з-пад яснай зорачкі мой мілы ідзе,

Да на ім жа да боцікі паскрыпаваюць,

На галоўцы шапачка паблісквае

Да яго жа кудзеркі жар-жарам гараць.

-Ай, дзе ж быў, мой міленькі, дзе быў, прабываў?

-Ой, я й у карчомачцы з дзеўкай начаваў.

Да было не спаць да піліпавай ночкі

Да было не спаць да піліпавай ночкі,

Было прасці тоненькія сарочкі.

Як пайду я да й у сад зеляненькі,

Сустрэў мяне да казак маладзенькі.

Ён на мяне да ківае, міргае,

Я ж думала, што дарожкі пытае.

-Ці ты, казак, ці аслеп, ці не бачыш,

На дарозе стаіш, шчэ й дарожкі пытаеш?

Ці на гэта мяне мамка радзіла,

Каб я казакоў па дарожцы вадзіла?

Вой, на гэта мяне мамка радзіла,

Тонка прасці, звонка ткаці

Да беленька збяліці.

У гарад вярба – вярхі ўюцца

У гарад вярба – вярхі ўюцца,

А ў малодачкі слёзы льюцца.

Казакі, мой муж водкі не п’е.

Ён не п’е, з карчмы не ідзе,

Ён прапіў каня варанога,

Прыехаў дамоў па другога.

-Ой, жана мая, маладая,

Ай, вазьмі рубля срэбранога,

Да й выкупі каня варанога.

-Я ж не раз, не два выкупляла,

Шолкавы платкі застаўляла.

Ты ж прапіў каня і сядзёлку,

Ты ж мяне прап’еш, чарнаброўку.

Зап. ад Кніга Елены Іванаўны

в. Ст. Максімавічы

І ў бару сасна й калыхалася

І ў бару сасна й калыхалася,

Ой, люлі-люлі, й калыхалася.

Дачка к мацяры сабіралася.

Трыма мыламі вымывалася.

Першае мыла, кабы белай быць,

Другое мыла, каб румянай быць,

Трэцяе мыла, каб прыгожай быць.

Ой, ідзе полем ды ідзе другім,

Да й на трэцяе ўзбягаючы,

Свайго татачку сустракаючы.

Да й сустрэў яе родны татачка.

- Ці добра, дачка, табе ў чужыне,

У чужых людзей, у чужой мацеры.

- Ці добра, татка, каню ў дарозе,

Каню ў дарозе, у цяжкім возе,

У цяжкім возе, шчэ й на марозе.

Так мне, татачка, у чужой мацеры,

У канец стала настаялася,

Кожнаму пітачкі надавалася.

Як старэнькаму, так маленькаму,

Свайму нелюбаму шчэ й папераду.

У чужым двару ваду бяру

У чужым двару ваду бяру,

Вада не бярэцца,

Мая радня багатая

Ка мне не хінецца.

У чужым двару ваду бяру,

Вядзёрка не тоніць,

Мая радня багатая

Ка мне не прыходзіць.

Я ж – бедная гаротніца.

А дзе ж мне падзецца?

Ой, пайду я, ой, пайду я

Да брацяткі ў госці.

-А брацятка мой родненькі,

Адчыні мне сені,

А каб мяне, гаротніцу,

Сабакі не з’елі.

-А хай ядуць, а хай ядуць –

Трэба зацкаваці,

Чаго гэта гаротніца

Ідзець начаваці?

Зап. ад Кніга Ніны Фёдараўны

в. Ст. Максімавічы