А ў бару, бару там дзяўчына коні пасціла

А ў бару, бару там дзяўчына коні пасціла,

Зялёны сад вішнёвы!

Коні пасціла ды пагубляла,

А шукаючы, заблудзіла.

Прыблудзіла к сіняму мору,

Там рыбаловы рыбу лавілі.

-Рыбаловы мае мілыя,

А ці відзелі вы маіх коней?

Адзін кажа:”Шчэ я не відзеў”.

А другі кажа:”Шчэ я не бачыў”.

А трэці кажа:”Шчэ я відзеў”.

-А што ж нам будзець да за платачка?

-Аднаму буду я суседачка,

А другому буду я нявестачка,

Трэцяму буду мілая жана,

Мілая жана, гаспадынечка.

Я суседу віно паднясу,

А свёкарку ножкі разую,

А міламу пасцель пасцялю,

Пасцель пасцялю, яго накрыю.

На першы дзень на вялікадня

На першы дзень на вялікадня,

Зялён явар, зялён!

Ішла туча, туча цёмная,

Туча цёмная, валачобная.

Да ішлі ж яны ўсё дарогаю,

Ўсё дарогаю, ўсё шырокаю,

Да мураўкаю зеляненькаю.

Сустрэлі яны госпада бога,

Як спаткалі, шапкі знялі,

Шапкі знялі, сукланіліся,

Сукланіўшыся, папыталіся:

-Госпадзі божа, ўкажы нам дарогу,

Ўкажы нам дарогу к вялікаму сялу,

К вялікаму сялу, к новаму двару,

К чэснаму мужу, к пану Івану.

-Аці вы ж яго да не знаецце,

Да што вы яго да пытаеце?

Да яго ж дварок знакамісценькі,

Да кругом двара да рака цячэ,

Рака быстрая, беражыстая.

Падышлі яны пад акенечка,

Да пад новае, пад цясовае.

А ці дома, дома пане Іване?

Хоць ён дома, да не кажацца –

У каморачцы прыбіраецца.

Надзяе шубу бабровую,

Надзяе штаны картовыя,

Надзяе боты казловыя.

Як прыбраўся, так і абазваўся,

Так і да цэрквы богу маліцца,

Богу маліцца, ў бога прасіці:

-Дай жа мне, божа, да тры сыночкі,

Да тры сыночкі, ўсе работнічкі.

Першы сыночак пахарнік будзе,

Другі сыночак водчычак будзе,

Трэці сыночак крэўчычак будзе.

Пахар гукне ў чыстаму полі,

Палавыя валы паганяючы,

Госпада бога успамінаючы:

-Дай жа мне, божа, хароша спахаці,

Гэтаму рошчу хораша расціці.

Водчычак гукне ў зялёнай дубраве,

Цясовыя вуллі адчыняючы,

Госпада бога успамінаючы:

-Дай жа мне, божа, матку пчаляністую,

Пчаляністую і раістую,

І раістую, і мядзістую.

Крэўчык гукне за скам’ёю,

Шаўковыя сукні рассцілаючы,

Госпада бога успамінаючы:

-Дай жа мне, божа, хораша пашыці,

А хадзяіну весела знасіці.

Зап. ад Кніга Ніны Фёдараўны

в. Ст. Максімавічы

Валачобнікі валачыліся

Валачобнікі валачыліся,

Зялёны явар, кудравы!

Валачыліся, памачыліся,

Зайшлі ж яны, пасушыліся.

А ўсім бабка дала па яечку,

Адной сіраце ды не высталася.

Пайшла сірата заплакаўшы,

Заплакаўшы, не падзякаўшы.

-Вярніся, сірата, вазьмі сабе парася,

Вярніся, сірата, вазьмі сабе курку,

Вярніся, сірата, вазьмі сабе жарабя.

-Няхай тваё жарабя ваўкі з’ядуць,

Няхай тваё парася ў хлеве здохне,

Няхай тваю курку каршуны задзяруць.

Да й ішлі хлопцы да полем, борам

Да й ішлі хлопцы да полем, борам,

Вясна красна на двары!

Да полем, борам, баравінкаю

Першым дзянёчкам, вечарынкаю,

Іграючы, успяваючы,

Слаўнага пана да пытаючы.

А ці дома, дома слаўны пане?

Хоць ён удома, не акажацца –

У новай каморы прыбіраецца,

У казловыя боты абуваецца,

Залатую сукню да на пашкі бярэ,

Шапку-баброўку кладзе на галоўку.

Як прыбраўся, тады аказаўся.

Выйдзі, выйдзі, пане, к нам на ганачак

Да вынесь, пане, нам падарачак.

А які падарак – да сорак яек.

Да сорак яек да сорам даці,

А пяцідзесяці трэба пашукаці.

Зап. ад Сілінай Лідзіі Маісееўны

в. Ліпніца