- •8.Класіфікацыйныя ўласцівасці часцін мовы.
- •9.Часціны мовы як лексіка-граматычныя класы слоў, прынцыпы аб’яднання.
- •10.Сістэма часцін мовы
- •11.Знамянальныя і незнамянальныя словы.
- •12.Пераходнасць у сістэме часцін мовы і з’ява сінкрэтызму
- •13 .Марфалагічная стратыфікацыя публіцыстычнага тэксту.
- •14.Рост аналітызму ў марфалогіі сучаснай беларускай мовы.
- •15. Марфалагічны аналіз
- •16.Функцыянальная характарыстыка назоўніка.
- •17.Семантычны аб’ём назоўніка.
- •18.Дамінаванне назоўнікавых канструкцый у тэкстах смі: прычыны і вынікі.
- •19.Аддзеяслоўныя назоўнікі і нормы ўжывання іх у публіцыстычным тэксце.
- •20.Марфалагічныя прыметы назоўніка і сінтаксічная роля ў сказе.
- •21.Лексіка-граматычныя разрады назоўнікаў (агульныя і ўласныя, канкрэтныя і абстрактныя, адушаўлёныя і неадушаўлёныя, асабовыя, зборныя, рэчыўныя), марфалагічная залежнасць ад семантыкі слова.
- •22.Асноўныя граматычныя катэгорыі назоўнікаў.
- •23.Прынцыпы класіфікацыі назоўнікаў па радах.
- •24.Род марфалагічна нязменных назоўнікаў.
- •26.Катэгорыя ліку.
- •27.Назоўнікі з суадноснымі формамі ліку.
- •29.Асаблівасці выражэння катэгорыі ліку ва ўласных назоўніках у групах рэчыўных, зборных і абстрактных назоўнікаў.
- •30.Несупадзенне ў граматычным ліку некаторых назоўнікаў у беларускай і рускай мовах
- •31.Катэгорыя склону.
- •32.Значэнні склонаў, выражэнне іх у тэксце.
- •33. Рэшткі формы клічнага склону.
- •34.Тыпы скланення назоўнікаў.
- •37. Рознаскланяльныя і нескланяльныя назоўнікі.
- •39.Праблемы кадыфікацыі склонавых канчаткаў назоўнікаў у беларускай мове.
- •40. Цяжкія выпадкі ўжывання канчаткаў назоўнікаў
- •41.Функцыянальная характарыстыка прыметніка.
39.Праблемы кадыфікацыі склонавых канчаткаў назоўнікаў у беларускай мове.
40. Цяжкія выпадкі ўжывання канчаткаў назоўнікаў
41.Функцыянальная характарыстыка прыметніка.
Прыметнік – самастойная часціна мовы, якая абазначае прымету і выражае гэтае значэнне ў катэгорыях роду, ліку і склону.
Прыметнікі абазначаюць прымету прадмета непасрэдна: жоўты,стары,сухі;праз адносіны прадмета да іншага прадмета або іншай прыметы: бурачны, скураны,гарадскі , ці праз прыналежнасць пэўнай асобе або жывой істоце: бабулін, барсукоў.
Катэгорыі роду, ліку і склону прыметніка словазменыя і выяўляюцца сінтаксічнага, па назоўніку, да якога дапасуецца прыметнік: цёплы ветрык, цёплыя дні.
Некаторым прыметнікам уласціва катэгорыя ступені параўнання : стары-старэйшы, найстарэйшы; малы – меншы,найменшы; яны могуць ужывацца ў поўнай і кароткай формах: вясёлы – весел, рады – рад, відны – відзён.
Да прыметніка як часціны мовы адносяцца невытворныя і вытворныя словы: белы, сіні, дужы, сынаў,шумлівы.
У саказе прыметнік выконвае функцыю азначэння, дапасуючыся да назоўніка або субстантываваных часцін мовы: У рыжай верасовай барадзе прабілася сівінка павуціны.