Фасл дар баёни аҳкоми муртад

Шахсе, ки бо яке аз сабаби куфр ба риддат афтода, аз дин хориҷ шудааст, фавран аз ҳолати куфр худро халос гардонад (агар ғайри Исломро пайрави кардааст, аз он роҳи ботил баргардад) ва бо нияти мусалмон шудан, калимаи шаҳодат бар забон ронад ва ба Ислом баргардад. Калимаи шаҳодат ин аст:

“Ашҳаду ан ло илоҳа иллаллоҳу ва ашҳаду анна Муҳаммадан Расулуллоҳ”

“Гувоҳӣ медиҳам ба ҳақиқат, ки нест маъбуде ба ҷуз Худои ягона ва гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад пайғамбар ва расули Худо аст”.

Агар шахси муртад бо гуфтани калимаи шаҳодат ба Ислом барнагардад, ҳокими мусалмон ўро ҳозир кунад ва шубҳаву иллати риддати ўро бартараф мекунад ва барояш то се рўз мўҳлати андеша диҳад ва дар ин муддат қабули Исломро бар ў арз кунанд, то ки ба дин бозгардад. Вақте, ки бо гуфтан ва тасдиқ кардани калимаи шаҳодат ба Ислом бозгардад, хушбахт ва сарбаланд аст ва агар бознагашт, ҳокими муслимин мувофиқи дастуроти шариъат, ўро ба ҷавобгарӣ маҳкум мекунад.

Ҳокими мусалмон, ҳукми риддатро дар асоси гувоҳии ду шоҳид ё эътирофи худи муртад ҷорӣ месозад.

Шахсе, ки дар ҳолати риддат аз дунё меравад, тамоми амалҳои нек ва савоби кардааш барбод меравад ва танҳо гуноҳи ў боқӣ мемонад. Бинобарин риддат аз бадтарин навъи куфр аст. Чуноне, ки дар ин бора Қуръони маҷид мефармояд:

           

Яъне: “Касе, ки баъд аз имон (мусалмон будан) кофир шавад, бешак тамоми амалҳои некаш бекор шуда ва дар охират аз ҷумлаи зиёнкорон ва бадбахтон хоҳад буд”. (сураи Моида ояти 5).

Ҳамаи муомилоти муртад мавқуф аст, (яъне агар Ислом орад, дуруст мешавад вагарна вайрон аст) рўзаи ў низ ботил мешавад (агар рўзадор буд) ва ҳамсари ў аз вай ҷудо мегардад (никоҳашон бурида мешавад ва фарқе нест, ки шавҳар ба риддат афтодааст, ё зани ў ба риддат афтодааст).

То вақте, ки муртад ба Ислом нагаравад, никоҳи шаръӣ кардани ў бо касе аз мусалмон ва ғайри мусалмон дуруст нест. Инчунин забҳ ва қурбонии муртад ҳаром аст ва моле, ки дар вақти риддат касб кардааст ба наздиконаш мерос намегузорад, балки Ҳоким онро дар байтул-мол мегузорад. Агар муртад аз дунё дар ҳоли риддат равад, ҷасади ўро ғусл намедиҳанд (яъне намешўянд, чуноне, ки мусалмонро мешўянд) ва ўро кафан намекунанд ва дар қабристони мусалмонон дафн намекунанд. Зеро, ки вай аз дини мусалмонӣ хориҷ шуда, аз ҷумлаи мусалмонон нест.



ФАСЛ

Бар ҳар шахси мусалмони мукаллаф анҷом додани фароизу воҷиботи динӣ лозим аст, ҳамчуноне ки Худо амр кардааст. Яъне бо риояи тамоми аркону шароити онҳо ва аз он чизҳое, ки ибодат ва муомилотро вайрон созад, бояд худро дур бигирад.

Инчунин бар мусалмон амри маъруф ва наҳӣ мункар намудан ба қадри тавонаш лозим аст, то шахсони бенамоз ва дар фисқ олударо аз роҳи бад боздорад ва тариқи ибодат кардану амалҳои нек анҷом доданро ба онҳо биёмўзонад. Чунки яке аз ҳаққи бародарӣ, амри ба маъруф кардан ва манъ аз корҳои бад кардан аст, ки агар мусалмонон ин ду чизро тарк кунанд, фасоду вайронӣ ҳамаро фаро хоҳад гирифт. Инчунин аҳли хонадону фарзандони худро таълими илми динии зарурӣ намудан воҷиб аст, аз ҷумлаи масоили ақоид, таҳорат, намоз, ҳаром ва ҳалол ва... Зеро ҳар шахс дар охират ва дар дунё аз зердастони худ пурсида мешавад ва ў бар эшон ҷавобгар аст.

Агар шахс ба дур кардани кори зишт қодир бошад, пас онро бо дасти худ дур кунад ва агар бар ин тавон надорад, пас бо забон (бо гуфтан) дур кунад ва агар барои ин ҳам тавоноӣ надорад, пас бо дили худ инкор намуда, аз кори бад норозӣ бошад, ки ин охирин мартабаи тавоноии мўъмин аст.