Маъсияти (гуноҳи) қалб:

• Риё варзидан дар аъмоли нек ва ҳасанот, ки он табоҳкунандаи аҷру савоби амали нек аст.

• Фахр ва худписандӣ кардан дар адои тоъат ва неъмати илоҳӣ, (яъне ҳама неъмат ва дастовардро аз худ донистан ва фазлу карами Худои Таъолоро дар он фаромўш кардан, хато аст).

• Шак намудан дар будани Худованд, куфр аст (наъузу биллоҳ).

• Инчунин дар амон донистани худ аз азоби Худованд ва ноумед будан аз раҳмати илоҳӣ куфр аст.

• Такаббурӣ варзидан, (яъне писанд нокардани ҳақ аз гўяндаи он ва бо таҳқир назар кардан ба мардум ҳаром аст).

• Хусумат ва кина доштан нисбати мусалмон беш аз се рўз раво нест, магар ба сабаби узри шаръӣ.

• Ҳасад намудан дар мол ва неъмати мусалмон, яъне бо қасди талафи он кор кардан ё орзу намудани нобудии неъмати ў.

• Миннат кардан дар садақа ва кори эҳсон, ки миннат дар садақот табоҳкунандаи савоби он аст.

• Нисбати мусалмон гумони бад бурдан.

• Такзиб (дурўғ шуморидани) тақдир, куфр аст.

• Дар амонати мардум хиёнат кардан, (чи дар сухан ва чи дар мол ва чи дар ваъда бошад).

• Макр ва фиребгарӣ кардан.

• Дар адои закот, садақоти воҷибӣ ё нафақаи воҷибӣ бахилӣ кардан, яъне онҳоро ба таври писандида анҷом надодан гуноҳ аст.

Аз маъсиятҳои батн (шикам)

• Хўрдани моли мардум бо роҳи рибо (судхурӣ) ва фиреб.

• Пора ва ришва гирифтан ва додани он.

• Роҳзанӣ ва ғоратгарӣ кардан ва бо ин роҳ манфиат бурдан ё ба он далолат кардан.

• Дуздӣ кардан ва ё хўрдан ва истеъмол кардани чизе, ки соҳибаш розӣ нест ва барояш иҷозат надодааст.

• Хамр (арақ, нашъа ва амсоли он) истеъмол кардан ва ё барои ривоҷи он мусоидат намудан, мисли сохтан, фурўхтан, тўҳфа кардан, интиқол додан...

• Истеъмоли моли ятим ба тариқи ботил (ноҳақ) хўрдани моли ятим аз гуноҳони кабира аст.

• Аз моли ғанимат ё моли ҷамъият бе иҷоза истифода бурдан.

• Касеро дар анҷом додани амали эҳсон маҷбур кардан, дар ҳоле ки шахси маҷбуршуда бо хушии дил онро намекунад ва пас аз он манфиъат бурдан.

Аз маъсиятҳои чашм

• Бо қасди шаҳват назар ба номаҳрам кардан.

• Дар шармгоҳ ва авроти мардум назар кардан.

• Бо таҳқиру бадбинӣ бар мусалмоне нигаристан ва алалхусус ба рўи волидайн чунин назар кардан, гуноҳ аст.

• Дар хона ё мулки каси бегона бе хоҳиш ва изни вай назар кардан, раво нест.

• Дар сурат ва аксҳои ҳаром (мисли филмҳои фоҳиша) назар ва тамошо кардан, раво нест.

Аз маъсиятҳои забон

• Дар ғоиб будани мусалмон сухан аз вай гуфтан, ки дар ҳузураш ўро хуш наояд ин ғайбат аст, агар чи ў дорои сифатҳои гуфташуда бошад.

• Намима - бо қасди низоъ ва фитнаангезӣ байни мардум суханчинӣ кардан, ҳаром аст.

• Дурўғ гуфтан, қасами дурўғ хўрдан, агар чи ба қасди шўхӣ ва ҳазл бошад ва хоби дурўғ бофтан раво нест.

• Тасдиқ намудани дурўғ ва бўҳтон ва ё гувоҳӣ бар он додан раво нест.

• Дашном ва лаънат кардани мусалмон фисқ аст.

• Пўшидан ва пинҳон доштани шаҳодат (гувоҳӣ) дар ҷиноят, дар ҳоле ки барои изҳори гувоҳӣ хавфи ҷон ё мол надошта бошад, раво нест.

• Даъво бар дурўғ ва ботил кардан (мисли: худро ба каси бегона нисбат додан) раво нест.

• Сухани қазф - шахси покдоманеро бар зино тўҳмат кардан гуноҳ аст. (Шахси тўҳматкунандаро дар шариъат ҷазо таъйин шудааст).

• Талоқи бидъӣ додан, (яъне дар ҳолати ҳайзи зан, ё дар ҳолати покии вай, ки пеш аз он ҷимоъ кардааст, ё се талоқро дар як дафъа додан - ҳаром аст).

• Зиҳор – қавле аст, ки баъди вай мардро каффорат воҷиб мегардад, агар баъди он занро талоқ накарда бошад.

• Ғалат ва бо лаҳн хондани Қуръон дар ҳоле, ки маънии оятро фосид кунад, раво нест.

• Тарки васияти маййити мусалмонро дар қарз ё қазои тоати вай намудан, раво нест.

• Бе огоҳӣ ва дониши кофӣ дар масъалаҳои шаръӣ фатво додан ва чизеро аз пеши худ гуфтан, ҳаром аст ва чунин рафтор хатари азиме дорад.

• Аз ғайри фармудаи шариъат байни мардум дар амре қазоват кардан.

• Тарки амр ба маъруф ва наҳӣ аз мункар кардан, дар шароите, ки барои он қодир бошад.

• Ҳангоми мусибат фарёду фиғон ва навҳагарӣ кардан.

• Дашном додани саҳобагони Паёмбар бидуни истисно куфр аст.

• Болои хостгории бародари мусалмон хостгорӣ кардан.

• Таҳқир ва масхара кардани шахси мусалмон (агар чи девона бошад) ва инчунин масхара кардани чорпоён раво нест.

• Пўшидани илми зарурии динӣ ва ё маслиҳати писандида аз касе, ки талаби онро дорад, раво нест.

• Ҳар сухане, ки таҳриккунанда ба сўи амали ҳаром бошад, ҳаром аст, (мисли: бо зани бегона сухани нарм ва навозишкунанда намудан, ки сабаби амали зино бошад).