- •2. Прадмет гісторыяграфіі.
- •3. Сучасныя ўяўленні пра гістарыяграфічную крыніцу.
- •4. Катэгорыя “гістарыяграфічны факт” і яе суадносіны з паняццем “гістарычнага факту”.
- •10. Фукідзід як заснавальнік прагматычнай гісторыі.
- •12. Правідэнцыялісцкі вобраз гістарычнай навукі.
- •13. Першыя пісьмовыя гістарычныя творы ўсходніх славян. “Аповесць мінулых часоў” як гістарыяграфічная крыніца.
- •14. Летапіс і летапісны звод.
- •15. Кіеўскае, Полацкае, Смаленскае, Галіцка-Валынскае летапісанне. Гістарычныя ўяўленні перыяду.
- •16. Інфармацыя антычных і арабскіх аўтары, заходнееўрапейскія творы пра Беларусь.
- •17. Хроніка. Хронікі вкл.
- •18. Летапісанне ў Вялікім княстве Літоўскім.
- •19. Мемуары, лісты, дзённікі як крыніцы па гісторыі вкл і сумежных дзяржаў.
- •20. Мацей Стрыйкоўскі – першы гістарыёграф вкл.
- •21. Польскія храністы аб гісторыі беларускіх земляў.
- •25. Гістарычныя погляды в.М. Тацішчава. “Гісторыя Расійская”.
- •26. Гістарычныя погляды м.М. Шчарбатава. “Гісторыя Расійская са старажытнейшых часоў”.
- •27. Гістарычныя погляды і.М. Болціна.
- •28. Роля вучоных імператарскай Акадэміі навук ў распрацоўцы гістарычнай праблематыкі.
- •29. “Нарманісты”.
- •30. Гісторыя Беларусі ў мясцовых летапісах, хроніках і мемуарнай літаратуры xvіі–xviіі стст.
- •32. Польская гістарыяграфія xvіі–xviіі стст.
- •35. Расійскія гісторыкі xviіі ст. Пра Беларусь (м.М. Шчарбатаў, м.І. Навікоў, г-ф. Мілер).
- •36. Змены ў грамадскім, палітычным, эканамічным, культурным уладкаванні на тэрыторыі сучаснай Беларусі ў канцы xviіі − 60-х гадах хіх ст.
- •37. М.М. Бантыш-Каменскі.
- •38. С.І. Богуш-Сестранцэвіч.
- •41. Віленскі універсітэт.
- •42. Полацкая акадэмія.
- •43. «Рамантычная» школа і.Лялевеля.
- •44. Паўстанне 1830/31 гг. І ўплыў яго вынікаў на гістарыяграфічную сітуацыю.
- •45. Дзейнасць урадавых установаў Расійскай імперыі па вывучэнні мінулага Беларусі. Губернскія статыстычныя камітэты.
- •46. І.І. Грыгаровіч. «Беларускі архіў старажытных грамат».
- •49. Т. Нарбут. Публікатарская дзейнасць і канцэпцыя гісторыі вкл.
- •50.Віленскія Археалагічны музей і Археалагічная камісія
- •51.К. І я. Тышкевіч
- •52. Выдавецкая і навуковая дзейнасць а.-г. Кіркора. Яго гістарычныя погляды.
- •53. Гісторыкі-славянафілы. Метадалагічныя пазіцыі. Погляд на гісторыю Беларусі і Расіі.
- •54. Паўстанне 1863/64 гг. І яго ўплыў на развіццё гістарычнай навукі ў Расіі і Беларусі.
- •55. Атласы р.Ф. Эркерта і а.Ф.Рыціха.
- •56. В.Ф. Ратч. «Сведения о польском мятеже 1863 года в Северо-Западном крае».
- •57. П.М. Бацюшкаў. «Белоруссия и Литва. Исторические судьбы Северо-Западного края».
- •58. К. Гаворскі. “Вестник Западной России”.
- •59. Віленская археаграфічная камісія.
- •61. Магілёўскае таварыства па вывучэнні Беларусі.
- •62. Краязнаўчы рух у канцы XIX – пачатку хх ст.
56. В.Ф. Ратч. «Сведения о польском мятеже 1863 года в Северо-Западном крае».
У пачатку 1864 г. Мураўёў задумаў выданне кнігі пра падзеі 1863 года. Гродзенскаму і ковенскаму губернатарам ён накіраваў даручэнне скласці «Очерк о начале и ходе бывшего мятежа по губернии и о польской революционной организации, которая существовала в ней». Падобныя прадпісанні атрымалі начальнік інфлянцкіх паветаў Віцебскай губерні, віленскі, віцебскі, магілёўскі губернатары, старшыні следчых камісій. Восенню 1864 г. у канцылярыю Мураўёва сталі паступаць першыя нарысы. Іх абагульненнем займаўся са сваімі памочнікамі генерал-маёр Васіль Фёдаравіч Ратч (1816 – 1870 гг.). Вынікам стала двухтомная праца, выдадзеная ў 1867 – 1868 гг., «Сведения о польском мятеже 1863 года в Северо-Западном крае». Затым кнігу пераклалі на французскую мову і выдалі ў Парыжы. Адным з першых афіцыйных гістарыяграфіі В. Ратч. Напісаў два тома «Звестак пра польскі мяцеж 1863 г. у Паўночна-Заходняй Расеі», выдадзеных у Вільні ў 1867-1868 гг. У працы В. Ратча утрымліваюцца звесткі аб важнейшых палажэннях праграмы К. Каліноўскага. Історик адзначаў, што "Каліноўскі зусім не меў намеру працаваць для Польшчы, ён баяўся таго зліцця з Польшчай, пры якім ад яе нельга было б, як адчапіцца».
57. П.М. Бацюшкаў. «Белоруссия и Литва. Исторические судьбы Северо-Западного края».
П.М Бацюшкаў. «Белоруссия и Литва. Исторические судьбы Северо-западного края». Пампей Мікалаевіч Бацюшкаў (1811-1892) - сапраўдны тайны советнiк, рускi гісторык і этнограф, У 1832-40 гадах служыў у войску,пасля выхаду ў адстаўку, перайшоў у ведамства Міністэрства ўнутраных спраў і ў 1850 годзе быў прызначаны ў г. Коўна віцэ-губернатарам. У 1856-67 гг. гадах - віцэ-дырэктар Дэпартамента духоўных спраў замежных веравызнанняў пры Міністэрстве ўнутраных спраў. У 1865-67 гг. Батюшков кіраваў царкоўна-будаўнічым камітэтам ў Заходнім краі, вынікам дзейнасці якога стала будаўніцтва на Ўкраіне і ў Беларусі больш за 2000 праваслаўных цэркваў па тыпавых праектах, паляпшэнне матэрыяльнага становішча духавенства. У 1868 годзе стаў апекуном Віленскай навучальнай акругі і «Памятники русской старины в западных губерниях» — восемь выпусков (1865, 1874, 1885 и 1886 годы), альбомы рисунков древностей и палеографических снимков, с объяснительными заметками; Холмская Русь. Исторические судьбы Русского Забужья (1887) Волынь. Исторические судьбы Юго-Западного края (1888) Подолия: Историческое описание (1891) Бессарабия: Историческое описание (1892) Белоруссия и Литва. Исторические судьбы Северо-Западного края (1890) - Працяглы час гэтая кніга лічылася адной з фундаментальных прац, прысвечанай царкоўнай, ваеннай і палітычнай гісторыі Беларусі са старажытных часоў і да ХІХ стагоддзя. Кніга на рускай мове была перавыдадзеная ў Беларусі ўжо ў 2004 г. У ёй побач з асноўным тэкстам знаходзіцца шэраг артыкулаў, прысвечаных помнікам гісторыі і культуры Беларусі. Сярод іх два артыкулы, якія прысвечаны Лідскаму замку і Маламажэйкаўскай царквы. Апісваецца Каложскі храм. І апісваў губерні на тэрыторыі Беларусі.