Добавил:
Upload Опубликованный материал нарушает ваши авторские права? Сообщите нам.
Вуз: Предмет: Файл:
Книга Память - Быховский район.doc
Скачиваний:
0
Добавлен:
01.07.2025
Размер:
2.71 Mб
Скачать

3 Успамінаў камсамольца з 1919 г. Канстанціна Антонавіча Маёрава

Пятнаццацігадовым юнаком сустрэў я вестку аб Вялікім Кастрычніку. Быў я тады ужо загартаваным рабочым, адпрацаваў на гуце ў Ветранцы шэсць год. Пачуццё гаспадара краіны, якое прынёс нам Кастрычнік, давала вялікую крыніцу энергіі, стойкасці маім таварышам -аднагодкам. Камсамольская ячэйка на шклозаводзе працавала з пачатку 1919 г. У яе ўваходзілі Андрэй Цёмкін, Апанас Рудкоўскі, Іван Каштанаў, Рыхарт Шэйнрок, Антон Барысевіч і я. Разам са старэйшымі таварышамі-камуністамі мы ўдзельнічалі ў падаўленні бандаў, якія шнырылі ў лясах, наладжвалі суботнікі, праводзілі палітычную і асветную ра­боту сярод вяскоўцаў.

Потым я добраахвотна ўступіў у рады Чырвонай Арміі, ваяваў супраць белагвардзейцаў. Узмужнелым, шмат пабачыўшым праз тры гады вярнуўся ў родную Ветранку. Зноў акунуўся ў кіпучае камсамольскае жыццё. Цяпер першачарговай задачай стала мірная праца. Неўзабаве на шклозаводзе «Ільіч» пачалі стварацца камсамольскія брыгады. Наша брыгада, дзе апрача мяне майстрамі-шкловыдзімальшчыкамі былі Казімір Барысевіч і Пётр Краўчанка, у 1924-1925 гг. была перадавой. У 1930 г. я стаў членам Ленінскай партыі. Раслі і мае сябры. Андрэй Цёмкін стаў міністрам, Апанас Рудкоўскі старшынёй калгаса, Іван Каштанаў гандлёвым кіраўніком, Антон Барысевіч загінуў у баях з басмачамі, Казімір Барысевіч і Пётр Краўчанка не вярнуліся з Вялікай Айчыннай вайны. Першыя ветранскія камсамольцы пранеслі праз усё жыццё рэ-валюцыйны энтузіязм, партыйную непрымірымасць да ўсяго варожага Савецкай уладзе. Усё, аб чым мы марылі, збылося.

3 Успамінаў камсамольца 20-х гадоў Мартына Паўлавіча Паляўцова

Пасля выгнання белапольскіх акупантаў працоўныя Быхаўшчыны пачалі будаваць новае жыццё. Але ворагі ўсяляк імкнуліся шкодзіць, запалохвалі людзей, спрабуючы перацягнуць іх на свой бок, учынялі напады на актывістаў.

У такіх абставінах і нарадзілася ў вёсцы Гарадзец камсамольская ячэйка, якая аб'яднала шэсць чалавек. Сакратаром выбралі Івана Носарава, пасля яго ячэйку ўзначаліў К. I. Лукашоў, а яшчэ пазней - я. Працавалі пад кіраўніцтвам камуністаў. Тады не было ў нас радыё, рэдка хто выпісваў газеты. Мы праводзілі палітмасавую работу ў вёсках Гарадзец, Лубянка, Замошша, Гута, Пянюгі, Падклённе, Уюн і інш. Растлумачвалі сялянам сутнасць дэкрэтаў і пастаноў Са-вецкай дзяржавы, знаёмілі з падзеямі ўнутры краіны і за мяжой.

У Гарадцы адкрылі чытальню і клуб, які неўза­баве стаў центрам масава-палітычнай і культурнай работы. На нашы вечары збіралася шмат людзей. Спачатку рабілі даклад на злабадзённую тэму, потым выступалі самадзейныя артысты. Гучалі рэвалюцыйныя песні, ставіліся п'есы, гульні i танцы. У камсамольцаў ячэйкі была высокая дысцыпліна. Памятаю, з якой акуратнасцю збіраліся мы на сходы, вядома, пасля працоўнага дня, хоць некаторым ісці даводзілася 6 - 8 км. Ні цёмная ноч, ні дождж, ні зімовая завіруха не былі перашкодай. Атрыманыя заданні выконвалі бездакорна. Ячэйка расла колькасна і якасна. Той, хто жадаў уступіць у камсамол, на працягу года быў спачуваючым. Яму давалі розныя даручэнні. Прымалі самых актыўных. Усе мы з гона­рам пранеслі праз жыццё высокае званне кам­самольца.