- •1)Прадмет агульнай тэорыi права.
- •2)Метадалогiя I метады атп
- •3)Месца I функцыi атп у cicтэме навук, якiя вывучаюць дзяржаву I права.
- •4)Характарыстыка эканамичнай систэмы першабытнага грамадства
- •5)Сацыяльны лад першабытнага грамадства
- •6) Улада и систэма киравання у першабытным грамадстве
- •7)Асноуныя шляхи и агульныя заканамернасци паходжання дзяржавы(дзяржауна-арганизаванага грамадства). Прыметы дзяржавы,якия адрозниваюць яе ад улады и арганизацыи киравання у першабытным грамадстве.
- •8)Формы происхождения государства
- •9)Аснощныя виды и агульныя рысы нарматыуных рэгулятарау(правилау паводзин) першабытнага грамадства.
- •10)Паходжанне права.Прыметы права,якия адрозниваюць яго ад нарматыуных рэгулятарау, што были уласцивы першабынаму грамадству.
- •11. Асноўныя шляхі і формы паходжання права
- •12. Прычыны існавання мноства канцэпцый (тэорый) пахо-джання дзяржавы і права і іх класіфікацыя.
- •13. Характарыстыка тэалагічнай і патрыярхальнай канцэпцый паходжання дзяржавы і права
- •14. Дагаворная і арганічная тэорыі паходжання дзяржавы і права
- •15. Тэорыя гвалту і марксісцкая («класавая») тэорыя паход-жання дзяржавы і права
- •16. Паняцце, сутнасць і азначэнне дзяржавы
- •17. Дзяржава і дзяржаўная ўлада. Прыметы дзяржавы, якія адрозніваюць яе ад іншых відаў палітычнай улады
- •18. Тыпалогія развіцця дзяржаўнасці
- •19. Паняцце і азначэнне формы дзяржавы. Суадносіны сут-насці і формы дзяржавы
- •21. Паняцце і азначэнне формы дзяржаўнага ўладкавання. Раз-віццё і віды формаў дзяржаўнага ўладкавання.
- •22. Паняцце, азначэнне і відыдзяржаўна-прававогарэжыму. Суадносіныдзяржаўна-прававога і палітыка-прававогарэжымаў.
- •23. Паняцце, азначэнне і класіфікацыяфункцыйдзяржавы.
- •24. Характарыстыкаўнутраныхфункцыйдзяржавы.
- •25. Характарыстыказнешніхфункцыйдзяржавы.
- •26. Формы і метадыажыццяўленняфункцыйдзяржавы.
- •27. Паняцце і азначэннеапарату (механізма) дзяржавы.
- •28. Паняцце, прыметы і азначэнне органа дзяржавы. Класіфі-кацьнгівідыорганаўдзяржавы.
- •29. Кадры апарату (механізма) дзяржавы. Бюракратыя і бюракратызм. Дэмакратыя і дысцыпліна ў дзейнасціапаратудзяржавы.
- •30. Прынцыпыарганізацыі і дзейнасціапарату (механізма) дзяржавы.
- •31. Паняцце, элементы і азначэннепалітычнайсістэмыграмадства.
- •32. Дзяржава і палітычныяпартыі.
- •38. Паняцце, сутнасць і азначэнне права.
- •39. Функцыі і эфектыўнасць права.
- •40. Прынцыпы і аксіёмы права.
- •41. Развіццё права. Пераемнасць і абнаўленне ў праве. Рэцэпцыя права.
- •41. Развіццё права. Пераемнасць і абнаўленне ў праве. Рэцэпцыя права.
- •42. Прававая сістэма (сям'я). Віды прававых сем'яў.
- •43. Паняцце, прымет і азначэнне норм права
- •44. Виды норм права.
- •45. Структура норм права
- •46. Способы изложения норм права в тексте нпа
- •47. Эффективность норм права
- •48. Паняцце, азначэнне і віды крыніц права
- •49. Прававы вычай і яго формы. Звычаевае права.
- •50. Прававы прэцэдент. Прэцедентнае права.
- •51. Дагавор нарматыўнага зместу ў якасці крніцы права. Унутрыдзяржаўны, мідзяржаўны, міжнародны дагавор.
- •52. Дактрына ў якасці крыніцы права
- •53. Кананічныя нормы у якасці крыніцы права
- •55. Эвалюцыя (развіццё) крыніц права.
- •56. Паняцце і азначэнне сістэмы і структуры права.
- •57. Галіновая структура права. Галіны, падгаліны і інстытуты права. Характарыстыка асноўных галін права Рэспублікі Беларусь.
- •58. Права прыватнае і права публічнае.
- •59. Права матэрыяльнае і права працэсуальнае.
- •60. Права рэгулятыўнае і права ахоўнае.
- •61. Міжнароднае і нацыянальнае права.
- •62. Сістэма права і сістэма заканадаўства.
- •63. Праваўтварэнне, праватворчасць, нарматворчасць і заканатворчасць.
- •64. Віды праватворчасці і нарматворчасці ў Рэспубліцы Беларусь.
- •65. Заканатворчы працэс у Рэспубліцы Беларусь
- •66. Віды крыніц права ў рэспубліцы беларусь. Нарматыўны прававы акт і дагавор нарматыўнага зместу - асноўныя крыніцы права ў рэспубліцы беларусь.
- •67. Класіфікацыя і віды нарматыўных прававых актаў у рэспубліцы беларусь.
- •68. Паняцце, асноўныя рысы і віды законаў у рэспубліцы беларусь.
- •69. Характарыстыка нарматыўных прававых актаў прэзідэнта рэслублікі беларусь.
- •70. Нарматыўныя прававыя акты савета міністраў рэспублікі беларусь.
- •71 Ведамасныя нарматыўныя прававыя акты.
- •72. Нарматыўныя прававыя акты мясцовых органаў кіравання самакіравання.
- •73. Лакальныя нарматыўныя прававыя акты.
- •74. Нарматыўныя прававыя акты кааператыўных і грамадскіх арганізацый.
- •75. Нарматыўныя акты вярхоўнага і вышэйшага гаспадарча-га суда рэспублікі беларусь.
- •76. Парадак апублікавання нарматыўных прававых актаў, афіцыйныя крыніцы апублікавання.
- •77. Конституционный суд рб
- •78.Действие нормативных актов во времени
- •79. Действие нпа в пространстве.
- •80. Действие нпа по кругу лиц.
- •81. Особенности осуществления норм мп в правовой системе рб.
- •82. Систематизация источников права и её виды.
- •83. Юридическая техника. Юридические презумпции и фикции.
- •84. Понятия, значения и виды реализации права.
- •85. Понятия, виды, значения применения права.
- •86. Стадии применения права.
- •87. Понятия, виды и акты толкования права.
- •88. Паняцце,прыкметы, змест і віды актаў прымянення права.
- •89. Структура (будова) і асноўныя патрабаванні да актаў пры-мянедня права.
- •90. Прабелы ў праве і іх прычыны. Спосабы запаўнення і ліквідацыі прабелаў права.
- •91. Паняцце, азначэнне, прыметы, віды і склад прававых адносінаў.
- •92. Суб'екты (удзельнікі) прававых адносін.
- •93. Змест прававых адносін.
- •94. Аб'екты прававых адносін.
- •95.Юрыдычныя факты.
- •96. Паняцце, азначэнне і віды правамерных паводзін.
- •97. Паняцце, прыметы, азначэнне і віды правапарушэнняў.
- •98. Юрыдычны склад правапарушэння.
- •99. Прычыны правапарушэнняў. Шляхі і сродкі ліквідацыі пра-вапарушэнняў
- •100. Паняцце і азначэнне, асноўныя прыметы, мэты, функцыі і прынцыпы юрыдычнай адказнасці.
- •101. Падставы юрыдычнай адказнасці і падставы вызвалення ад юрыдычнай адказнасці. Прэзумпцыя невінаватасці.
- •102. Віды юрыдычнай адказнасці. Адрозненне юрыд. Адказнасці ад маральнай і палітычнай адказнасці
- •103. Паняцце і азначэнне правасвядомасці, яе месца сярод іншых формаў свядомасці.
- •104. Структура (будова) правасвядомасці
- •105. Паняцце, азначэнне, элементы і паказчыкі прававой культуры.
- •106. Прававое выхаванне
- •108. Суадносіны нормаў права і іншых відаў сацыяльных нормаў
- •109. Праявы ўзаемаадносін паміж дзяржавай і правам
- •110. Прыметы прававой дзяржавы і вопыт яе фармавання ў рб
104. Структура (будова) правасвядомасці
С точки зрения содержания в рамках феномена правосознания можно выделить несколько компонентов:
- Рациональный компонент (взгляды, представления, идеи о праве);
- Психологический компонент (чувства, эмоции, вызываемые правом и выражающие определенное отношение к действующему или желаемому праву);
- Поведенческий компонент (установка на определенное поведение в правовой сфере, готовность действовать определенным образом - в соответствии или вопреки праву).
Традиционно в рамках правосознания выделяют два крупных комплекса:
правовую идеологию
правовую психологию.
Правовая идеология - это представления, взгляды, понятия, убеждения, теории, концепции о правовой действительности. Идеологические элементы представляют собой по преимуществу систематизированное знание о конкретных правовых явлениях, их осмысление на достаточно высоком, научном уровне. Правовая идеология не возникает самопроизвольно, она вырабатывается специалистами и усваивается населением в процессе правового воспитания, при получении юридического образования, при знакомстве с юридической литературой, нормативными актами.
Правовая психология - это оценки, чувства, эмоции, настроения людей в отношении правовой действительности. Психологические элементы правосознания - это отношение к знанию о правовых явлениях, их эмоциональное восприятие.
Правовую идеологию и правовую психологию достаточно трудно отделить друг от друга, имеет место их переплетение и взаимопроникновение. Обе сферы правосознания тесно связаны и взаимодействуют между собой.
Роль правосознания проявляется в его функциях.
105. Паняцце, азначэнне, элементы і паказчыкі прававой культуры.
Правовая культура общества - это характеристика общества, показывающая уровень развития основных элементов правовой системы, т.е. уровень развития законодательства, юридической практики и общественного правосознания./ Понятие правовой культуры многопланово. Правовая культура предполагает:- определенный уровень правового мышления и чувственного восприятия правовой действительности;- надлежащую степень знания населением законов;- высокий уровень уважения норм права, их авторитета;- качественное состояние процессов правотворчества и реализации права;- специфические способы правовой деятельности (работа правоохранительных органов, конституционный контроль и т.д.);- результаты правовой деятельности в виде духовных и материальных благ, созданных людьми (законы, системы законодательства, судебная практика и т.д.).С точки зрения структуры правовой культуры ее основными элементами являются:
- состояние правосознания;
- состояние законности;
- состояние законотворчества;
- состояние юридической практики.
Важнейшим показателем правовой культуры, как общественной, так и индивидуальной, является уровень правосознания. Отрицательные стороны правосознания формируют такие явления как правовое бескультурье, правовой нигилизм.Правовую культуру, так же как и правосознание, можно подразделить на правовую культуру общества и правовую культуру личности. Правовая культура личности воспроизводит материал и духовную сферу права. Ценности, накопленные правовой истории народа, а так же юридическую практику. Уровень правовой культуры общества характеризуется следующими показателями:1) Это состояние правосознания граждан и должностных лиц государства.2)Уровень совершенства действующего законодательства.3)Уровень законности и правопорядка.4) Уровень развития юридической техники.5)Уровень культуры правотворческих и правоприменительных органов.
Правовая культура личности – это знание, понимание и осознание выполнения требований права в повседневной деятельности человека. Она характеризуется следующим показателями: индивидуальная правовая культура предполагает правовую образованность человека, знание действующего законодательства; наличие минимальных практических навыков и умения пользоваться этими знаниями в конкретной жизненной ситуации; это осознанное соблюдение и исполнение требований юридических норм; правовая активность личности.
