4. Polityka wschodnia Francji oraz normalizacja stosunków rfn z krajami

bloku wschodniego:

Założenia polityki zagranicznej RFN w kierunku wschodnim:

- RFN jako wyłączny sukcesor prawny ciągle istniejącej po 1945 roku Rzeszy Niemieckiej

- Dążenie do zjednoczenia Niemiec jako nakaz konstytucyjny

- Naród niemiecki posiada niezbywalne prawo do samostanowienia

- Berlin jako całość podporządkowany jest mocarstwom, natomiast część zachodnia należy do RFN.

Doktryna Hallsteina od 2 XII 1955 roku- nawiązanie stosunków dypl. z NRD będzie traktowane jako akt nieprzyjazny wobec RFN, wobec czego RFN zerwie z takim państwem stosunki dyplomatyczne.

Aktywną politykę wschodnią RFN zaczęła prowadzić od 1969 roku, co było związane z objęciem stanowiska Kanclerza przez Willego Brandta. W rządzie Wielkiej Koalicji był ministrem spraw zagranicznych.

5. Proces normalizacji stosunków rfn z krajami bloku wschodniego:

a) układ RFN –ZSRR o wyrzeczeniu się siły lub groźby jej użycia 10 sierpnia 1970,

b) układ RFN –PRL z 7 grudnia 1970- nienaruszalność granicy na O/N

c) porozumienie berlińskie 3 września 1971 i ratyfikacja układów wschodnich 3 VI 1972,

d) układy Zasadniczy RFN-NRD z 21 grudnia 1972 oraz RFN-CSRS z 11 grudnia 1973,

nawiązanie stosunków dyplomatycznych RFN z Bułgarią i Węgrami 21 grudnia 1973 r.

Układ RFN –ZSRR o wyrzeczeniu się siły lub groźby jej użycia 10 sierpnia 1970

Uzgodniono respektowanie granic wszystkich państw europejskich oraz nienaruszalność granic teraz i w przyszłości, w tym granicy na Odrze i Nysie jako zachodniej granicy Polski oraz granicy NRD z RFN. Strony miały nigdy nie występować z roszczeniami terytorialnymi.

List o jedności niemieckiej- RFN mówił w nim, że zjednoczenie Niemiec to jej cel długoterminowy Noty dyplomatyczne, w których podkreślano obowiązek utrzymania praw i odpowiedzialności 4 mocarstw za Berlin i Niemcy jako całość

Traktat o podstawach normalizacji stosunków między RFN a Polską

7 XII 1970 Brandt w Warszawie i podpisanie traktatu. Zawierał klauzulę graniczną, co nadawało mu formę i charakter traktatu granicznego. Stwierdzano zatem, że istniejąca granica na Odrze i Nysie stanowi zachodnią granice Polski. RFN uznała ją, ale jako

RFN, a nie w imieniu całych Niemiec, bo tu prawa mocarstw do Niemiec i Berlina jako całości.

Porozumienie berlińskie 3 IX 1971 Zakaz stosowania siły na terytorium Berlina i obowiązek

pokojowego rozstrzygania sporów, poszanowanie praw i odpowiedzialności mocarstw do Berlina jako całości.

21 XII 1972 traktat o podstawach stosunków między obu państwami niemieckimi (tzw. traktat zasadniczy). RFN uznała NRD za państwo niezależne, granicę RFN- NRD

za państwową, lecz nie uznała NRD jako zagranicy w stosunku do samej siebie!

Traktat o stosunkach wzajemnych między RFN a Czechosłowacją.

11 XII 1973 Czechosłowacja zrezygnowała ze swych roszczeń odszkodowawczych i ewentualnej odpowiedzialność karnej Niemców Sudeckich. Uznano nienaruszalność granic teraz i w przyszłości, respektowanie integralności terytorialnej, żadnych roszczeń terytorialnych teraz i w przyszłości

Powyższe traktaty pozwoliły na nawiązanie stosunków dyplomatycznych między stronami: RFN- Polska 14 IX 1972, RFN Czechosłowacja 11 XII 1973, Węgry i Bułgaria 21 XII 1973. od 18 IX 1973 roku oba państwa w ONZ.